Ἅγιος Κύριλλος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ὁ καί πρόεδρος τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου χρηματίσας, πρός τήν μερίδαν τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ ὁποία εἶχεν ἀποκηρύξει τόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριον ἅμα τῇ γνώσει τῆς κακοδοξίας του, γράφει: «Ταύτην ἐν ἑαυτοῖς ἀναζωπυροῦντες ἀεί τήν πίστιν, ἀσπίλους καί ἀμώμους ἑαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνοῦντες τῷ μνημονευθέντι Νεστόριῳ, μήτε μήν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες, εἰ μένει λύκος ἀντί ποιμένος… Τοῖς δέ γε κληρικῶν, εἴτε λαϊκῶν διά τήν ὀρθήν πίστιν κεχωρισμένοις ἤ καθαιρεθεῖσι παρ’ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς, οὐ τήν ἐκείνου κυροῦντες ἄδικον ψῆφον, ἐπαινοῦντες δέ μᾶλλον τούς πεπονθότας, κακεῖνο λέγοντες αὐτοῖς· εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν Κύρίω μακάριοι· ὅτι τῆς δυνάμεως καί τό τοῦ Θεοῦ πνεῦμα εἰς ὑμᾶς ἀναπέπαυται..». (MANSI, IV, 1096).
Ἐπί Μαρκιανοῦ γάρ τοῦ Βασιλέως, διά συνεργείας τινῶν φίλων του, ἠξιώθη νά λάβῃ γράμματα ὁ Νεστόριος ἀνακαλοῦντα αὐτόν ἐκ τῆς ἐξορίας. Λαβών οὖν ταῦτα, καί εἰσελθών εἰς τό ἀναγκαῖον, πρίν νά καθίσῃ ἔλεγεν, ὡς ἤκουσάν τινες ἱστάμενοι ἔξωθεν. «Ἔδειξά σε, Μαρία, ὅτι ἄνθρωπον ἔτεκες». Καί ὤ τοῦ θαύματος! Εὐθύς μέ τήν βλασφημίαν ταύτην, ἄγγελος Κυρίου ἐπάταξεν αὐτόν καί ἐξεχύθησαν ὅλα τά σπλάγχνα αὐτοῦ, εἰς τό ἀγγεῖον τῆς ἀκαθαρσίας του, καί ἐξέψυξε. Χρονίζοντος δέ αὐτοῦ ἐξελθεῖν, ἐπειδή ὁ βασιλικός ἄρχων ὁ ἀποσταλείς μέ τά γράμματα ἐβιάζετο, κρούουσι τήν θύραν οἱ ὑπηρέται του. Τοῦ δέ Νεστορίου μή ἀποκρινομένου, ἔβγαλαν τήν πόρταν, καί εἰσελθόντες αὐτοί καί ὁ ἄρχων εὗρον αὐτόν νεκρόν εἰς τό ἀγγεῖόν του, ἐν ᾧ ἦσαν χυμένα ὅλα τά σπλάγχνα του. Τότε οἱ ἀκούσαντες τήν βλασφημίαν εἶπον αὐτήν εἰς τόν ἄρχοντα, καί ὅλοι ἐγνώρισαν ὅτι διά ταύτην καί μόνην τοιοῦτον θάνατον ἔλαβε, παρόμοιον μέ τόν τοῦ Ἀρείου, εἰπόντες. Διά τοιοῦτον εἶπεν ὁ Ἡσαΐας «οὐαί ἐπί τόν ἄνδρα τοῦτον, οὐ μή κλαύσονται αὐτόν, ὦ Κύριε. Οὐ δ’ οὐ μή εἴπωσιν αὐτῷ, ὤμοι! ἀδελφέ, καί οἴμοι Κύριε! ταφήν νῦν οὐ μή ταφήσεται, ἀλλά συμψηφισθείς; ῥιφθήσεται ἐπέκεινα τῆς πύλης». (Ἱερόν Πηδάλιον σελ. 107).
