Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἡμέρα ΚΓ’
Περί τῆς ἐξομολογήσεως ἑνός κολασμένου.
Α’. Κάθε κολασμένος ἔτσι ἔχῃ νά λέγῃ· ὁ Θεός ἔκαμε πολλά διά νά μέ σώσῃ· πόσας εὐεργεσίας τῆς φύσεως καί τῆς χάριτος μοῦ ἔκαμε διά νά μέ ὑποχρεώσῃ νά τόν ἀγαπῶ; πόσας ἐμπνεύσεις, πόσους φωτισμούς, πόσα μυστήρια μοῦ ἔδωκε διά νά μέ μεταφέρῃ εἰς τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας; μέ ἐπαρηγόρησε μέ τόσας ἐπαγγελίας· μέ ἐφόβισε μέ τόσους φοβερισμούς· μέ ἐκαρτέρησε τόσον καιρόν εἰς μετάνοιαν, ἀλλά ὅλα εἰς μάτην ἔγιναν διά τήν σκληροκαρδίαν μου· λοιπόν δικαίως κολάζομαι.
Β’. Ἐγώ ἠμπόρουν μέ ὀλίγον νά σωθῶ· ἄν ἔκοπτα ἀπ’ ἀρχῆς ἐκείνην τήν αἰτίαν τῆς ἁμαρτίας· ἄν ἔστεκα σταθερός εἰς ἐκείνην τήν ἀπόφασιν ὅπου ἔκαμα νά μήν ἁμαρτήσω. Μία γενναία ἀπόφασις· μία καθολική ἐξομολόγησις· μία συντετριμμένη μετάνοια μέ ἔβανεν εἰς τόν οὐρανόν.
Γ’. Ἠθέλησα δι’ ἕνα τίποτε νά κολασθῶ· καί διά μίαν ἡδονήν μιᾶς στιγμῆς εἶμαι ἐδῶ καί δοκιμάζω αἰωνίως τιμωρίας· μέ τά ὄμματα ἀνοικτά ἐγκρεμνίσθηκα εἰς μίαν ἄβυσσον ἀπό φλόγας, καί τοῦτο μέ δικαιοσύνην· εἰς ποινήν τῶν συμβουλῶν ὅπου μοῦ ἔκαμναν οἱ πνευματικοί, καί τῶν ἐλεγμῶν τῆς συνειδήσεώς μου, καί τῆς εὐσπλαγχνίας καί ὑπομονῆς τοῦ Θεοῦ, εἰς τά ὁποῖα ὅλα δέν ἠθέλησα νά ὑπακούσω.
Πρόφθασαι νά ἐξομολογηθῇς ὅλας σου τάς ἁμαρτίας καί νά μετανοήσῃς καθώς πρέπει, διά νά γλυτώσῃς ἀπό ἐκείνην τήν ἀνωφελῆ ἐξομολόγησιν καί μετάνοιαν τῶν κολασμένων.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» Ἐκδοτικός Οἶκος Βασ. Ρηγόπουλου. 1971.
