(1884 – 1980)
Διά νά γίνωμεν τέκνα Θεοῦ καί θεοί κατά χάριν πρέπει πάντοτε νά προσευχόμεθα. Πάσα γάρ δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἐστί καταβαίνον ἐκ τοῦ Πατρός τῶν φώτων. Ἐάν θέλωμεν λοιπόν νά γίνωμεν τέκνα Θεοῦ ἄς τόν παρακαλῶμεν συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως νά μᾶς ἀξιώση τῆς τοιαύτης χάριτος.
Ἄς κολληθῆ ἡ ψυχή μας ὀπίσω αὐτοῦ, ὡς λέγει ὁ Δαβίδ· «ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δέ ἀντελάβετο ἡ δεξιά Σου» καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος λέγει: «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον». Ὁ Θεοφόρος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής λέγει: «Νοῦς Θεῷ συναπτόμενος καί αὐτῶ ἐγχρονίζων διά προσευχῆς καί ἀγάπης σοφός γίνεται καί ἀγαθός καί δυνατός καί φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων καί μακρόθυμος, καί ἁπλῶς εἰπεῖν πάντα σχεδόν τά θεῖα ἰδιώματα ἐν ἑαυτῷ περιφέρει….» Ἄς ἀγαπήσωμεν λοιπόν τόν Θεόν ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς μας καί τόν πλησίον μας ὡς τόν ἑαυτόν μας διά νά γίνωμεν τέκνα Θεοῦ καί θεοί κατά χάριν. Ἀμήν.
Καλόν καί ὠφελιμώτατον ἡ προσευχή ὅταν γίνεται μέ ἐπιμέλειαν, ἐγρήγορσιν, εὐλάβειαν, πίστιν, κατάνυξιν καί μέ προσοχήν· διότι ὁ διάβολος πολεμεῖ, μισεῖ καί φθονεῖ ἐκείνους πού προσεύχονται καί τούς πολεμεῖ ποικιλοτρόπως· ἐνῶ ἐκείνους πού δέν προσεύχονται, εἶναι φίλοι του, τούς ἀγαπᾶ. Διά τῆς προσευχῆς ὁμιλεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Θεόν. Ὁμιλεῖ καί ζητεῖ παρ’ αὐτοῦ τά καλά, συμφέροντα καί σωτήρια. Πρέπει δέ ὁ προσευχόμενος νά ἔχει μεγάλην ταπείνωσιν καί νά στοχάζεται μέ ποῖον ὁμιλεῖ καί νά ζητῆ πάντοτε ταπείνωσιν.
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «ΠΑΤΡΙΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ» σελ. 81 καί σελ. 100. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 1980. (Ἐγκόλπιον τσέπης)
