Ἄκουσον δέ καί ὑπόδειγμα εἰς ἀψευδῆ μαρτυρίαν, νά βεβαιωθῆς, ἄνθρωπε, ὅτι ὅσοι διάγουσιν εἰς ἀμέλειαν τῆς σωτηρίας αὐτῶν ἁμαρτάνοντες ὅλην τους τήν ζωήν, ἄν καί εἰς τόν θάνατόν τους μετανοήσωσιν, οὐδέν ὠφελοῦνται. Φαίνεται εἰς τό Ἀνθισμένον Λιβάδιον, εἰς τό α’. Μέρος, Φύλ. 128, ὅτι εἰς τό Παρίσιον τῆς Φραγκίας ἧτον ἕνας Κανονικός, Ἐφημέριος εἰς μίαν Ἐκκλησίαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πλούσιος κατά πολλά, διατί εἶχεν ὁ Ναός εἰσοδήματα, καί διῆγεν ἀμελής εἰς τά ψυχικά καί παμβέβηλος, εἰς δέ τάς σωματικάς ἀπολαύσεις πρόθυμός τε καί ἄοκνος, καί ἐτέλει πάσας τάς τῆς σαρκός ἐπιθυμίας ὁ ἄθλιος. Τέλος πάντων ἦλθεν εἰς θανάσιμον ἀσθένειαν, καί φοβούμενος μή ἀποθάνῃ, ἐξωμολογήθη ὅλα τά ἁμαρτήματα, καί ἐκοινώνησε τά ἄχραντα Μυστήρια μέ καλήν διάθεσιν, καί δάκρυα εἰς τό φαινόμενον, καί οὕτως ἀπέθανε, καί τόν ἔθαψαν μέ προπομπήν καί τιμήν μεγάλην. Καί πολλοί ἐθαύμασαν, διατί ἧτον χειμῶνας καιρός, καί ἔβρεχε πρότερον ἡμέρας πολλάς, καί τότε ἔκαμεν εὔμοροφον καιρόν καί τόν ἐνταφίασαν μέ πολλήν ἔξοδον καί παρρησίαν ἀνείκαστον: Ὅθεν ἔλεγον τινές ὅτι ἧτον καλότυχος, ὀποῦ εἶχεν εἰς ὅλην του τήν ζωήν τά θελήματά του, εἰς δέ τό τέλος τόν ἠξίωσεν ὁ Θεός, καί ἐσώθη μέ τήν μετάνοιαν· ἔπειτα πάλιν ἔκαμεν ἡμέραν ἐαρινήν, καί εσυνώδευσε τό λείψανόν του λαός ἀναρίθμητος.
Ἀλλά διατί αἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων σφάλλουσι, καί δέν γνωρίζουσι τήν ἀλήθειαν, ἠθέλησεν ὁ πανάγαθος Θεός νά φανερώσῃ εἰς παράδειγμα ἡμῶν τῶν ζώντων, ὅτι ἐκολάσθη ὁ ἄθλιος. Ἐφάνη γοῦν ὁ ἀποθαμμένος εἰς ὀλίγας ἡμέρας εἰς τόν Ἐφημέριον τῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας τόν φίλον αὐτοῦ καί διάδοχον, καί λέγει του, ὅτι ἐκολάσθη καί δέν εἶναι ποσῶς διά λόγου του ἐλπίδα σωτηρίας, ἤ ἔλεος. Ὁ δέ ἔντρομος ἀπεκρίνατο, πῶς εἶναι βολετόν νά κολασθῇς, ὀποῦ ἐμετανόησες τάς ἁμαρτίας σου; ἐξωμολογήθης μετά δακρύων πολλῶν καί ἐκοινώνησες τό τίμιον Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν; Ὁ δέ τεθνηκώς ἀπεκρίνατο· Ἀναξίως τά ἐκοινώνησα, ὅτι ἡ μετάνοιά μου δέν ἧτον καθώς ἔπρεπεν ἀλλά ἐξ ἀνάγκης διά τόν φόβον τοῦ θανάτου καί τῆς προσδοκωμένης κολάσεως· καί ἔταξα μέν τοῦ Πνευματικοῦ μου, νά κάμω ἀποχήν τοῦ κακοῦ ἐάν ζήσω, πλήν ἡ διάνοια, καί ἡ κακή μου συνείδησις μοῦ ἔλεγον, ὅτι δέν θέλω δυνηθῇ νά κάμω ἐγκράτειαν, καί ἔκλινα εἰς τοῦτον τόν λογισμόν καί συγκατάθεσιν ἄπρεπον· ὅθεν τελευτήσας εἰς τήν γνώμην ταύτην ὀποῦ εἶχα, τουτέστιν, ἐάν ἤθελα ζήσῃ, νά στρέψω πάλιν εἰς τάς σαρκικάς ἡδονάς, δι’ αὐτό δικαίως κατεκρίθην εἰς τάς αἰωνίους κολάσεις· ὅτι ὅστις ἐξωμολογήθη χωρίς νά ἔχῃ στερεάν γνώμην νά μήν ἁμαρτήσῃ πλέον εἰς τό ἐρχόμενον, οὐδέν ὠφελεῖται. Ταῦτα εἰπών, ἐγένετο ἄφαντος. Ὁ δέ ζῶν ἔμεινεν ἔμφοβος, καί καταλιπών τόν κόσμον, ἀπῆλθεν εἰς Μοναστήριον, ὅπου ἐτελεύτησε μέ πολιτείαν εὐάρεστον.
Βλέπεις, ἁμαρτωλέ; Διορθώσου πρό τοῦ νά ἔλθῃ ἡ ὥρα ἐκείνη, ὅταν δέν ὠφελῆσαι ποσῶς. Ὤ τῆς ἀμελείας τῶν ἀνθρώπων! καί καί πῶς δέν φροντίζουν τήν σωτηρίαν αὐτῶν, ἀλλά πάντες ἐξέκλιναν εἰς τό πονηρόν;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ» συντεθέν εἰς κοινήν τῶν Γραικῶν διάλεκτον παρά Ἀγαπίου Μοναχοῦ τοῦ Κρητός τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἀσκήσαντος (ἐκοιμήθη περί τό ἔτος 1664). Ἀπό τό βιβλίον «ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ», τοῦ Γέροντος Χρύσανθου Σκουρτανιώτου Μοναχοῦ, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Γερασίμου Ἱερομονάχου καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ. ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1974 (Σελ. 248 – 249).
