Περίπτωση Α’
Φαίνεται εἰς τήν Βίβλον τῶν Ρωμαίων Ἀρχιερέων, ὅτι ἐκοινώνησαν τινές ἀναίσχυντοι τήν ἁγίαν Λαμπράν, ἔπειτα ἐδόθησαν εἰς τήν κραιπάλην καί μέθην καί ἄλλας ἀσωτίας, χωρίς τινά εὐλάβειαν πρός τά θεῖα ἐκεῖνα καί Ἱερά Μυστήρια, ὁποῦ ἔλαβον οἱ ἀνάξιοι. Διά τήν ὁποίαν αἰτίαν ἐθυμώθη κατά πολλά ὁ ὑπ’ αὐτῶν ὑβριζόμενος Θεός, καί τούς ἔδωσε τήν πρέπουσαν παίδευσιν, καί ἔτρεχε τόσον αἷμα ἀπό τά ρερυπωμένα αὐτῶν καί βέβηλα στόματα, ὁποῦ τούς ἔπνιγε, καί τελείως τούς ἐθανάτωσε, διατί εσέβαιναν ἔσω εἰς τά ἐντόσθιά τους, καί ἐστενοχωρᾶτο ἡ καρδία ἀπό τήν πλησμονήν τοῦ αἵματος καί εὔγαινεν ἡ μιαρά τους ψυχή καί πανάσωτος. Οὐ μόνον δέ ταύτην τήν τιμωρίαν τούς ἔδωκεν ὁ Θεός, ἀλλά καί τόσην ραγδαίαν βροχήν καί ὑπέρμετρον ἔστειλεν, ὁποῦ ἠφάνισε τελείως ὅλα τά γεννήματα, σιτάρι, κριθάρι, καί ἄλλα ὅμοια. Οὐ μόνον δέ, ἀλλά καί δράκοντες εὐγῆκαν ἀπό διαφόρους τόπους, καί ἔφαγαν τά ἄθλια σώματά τους, καί ἐθανάτωσαν ἄλλους πολλούς ἀνθρώπους τῆς πόλεως. Ὅθεν συναθροισθέντες οἱ Ἱερεῖς ἔκαμναν λιτανείαν κοινῶς πρός τόν Κύριον, νά τούς φανερώσῃ τήν αἰτίαν ταύτης τῆς θλίψεως.
Προσευχόμενος οὖν περί τούτου ἕνας ἐνάρετος ἄνθρωπος, φαίνεται Ἄγγελος Κυρίου, καί λέγει του· «Ὅστις ἤθελε καταφρονήσῃ τόν υἱόν τοῦ Βασιλέως, νά τόν ρίψῃ εἰς σκοτεινήν φυλακήν, καί εἰς βόρβορον ἀκάθαρτον, πόση τιμωρία τοῦ ἔπρεπεν;» Ὁ δέ ἀπεκρίνατο, λέγων· «Ὁ τοιοῦτος ἧτον ἄξιος νά τόν ξεσχίσουν εἰς μέρη χίλια». Ὁ δέ Ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· «Ἀμή ὅστις καταφρονήσῃ τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν Ἐπουράνιον Βασιλέα, νά τόν δεχθῇ εἰς τό ἀκάθαρτον στόμα του, χωρίς νά εἶναι ἑτοιμασμένος διά τῆς μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως, καί ὕστερον πάλιν, ἀφ’ οὖ τόν λάβῃ, νά πέσῃ εἰς τόν μολυσμόν τῆς σαρκός, ποία παίδευσις τοῦ πρέπει;» Ὁ δέ εἶπεν αὐτῷ, νά τόν καύσουσι ζωντανόν, καί νά τόν ἀναθεματίζουν ὡς αἱρετικόν ἀσεβέστατον. Λέγει του ὁ Ἄγγελος· «Τοιαύτην ἀνομίαν ἐπράξασιν οἱ ἀσεβεῖς αὐτοί ἀναίσχυντοι, οἵτινες ἐκοινώνησαν τήν ἁγίαν Λαμπράν ἀναξίως, ἔπειτα πάλιν ἐχόρευσαν, ἐμέθησαν, καί ἐπόρνευσαν, δι’ αὐτό ἐθυμώθη ὁ Παντοδύναμος, καί σᾶς ἔστειλε ταύτην τήν παίδευσιν». Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἐνάρετος ἐκεῖνος ἀνήρ, εἶπε τοῖς ἄλλοις τήν ὅρασιν, καί ἐτέλεσαν πάντες οἱ Ἱερεῖς τήν θείαν Μυσταγωγίαν, καί ὕμνησαν τόν Θεόν, καί οὕτως ἔπαυσεν ἡ καταιγίς, καί οἱ δράκοντες ἠφανίσθησαν.
ΠΗΓΗ: Βιβλίον ὡραιότατον καλούμενον: «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ», παρά Ἀγαπίου Μοναχοῦ τοῦ Κρητός τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθῳ ἀσκήσαντος. Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου 2008 (Σελ. 249).
