ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΚΓ’`
Λόγος κοινῆ φράσει, περί τῆς συντελείας τοῦ Κόσμου, καί περί τοῦ Ἀντιχρίστου καί περί τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μεταφρασθείς ἐκ τοῦ λόγου τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἱππολύτου Πάπα Ρώμης.
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
Ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶπαμεν περὶ τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, ἂς διηγηθοῦμε καὶ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, πῶς μέλλει νὰ γεννηθῇ, πῶς μέλλει νὰ θραφῇ, καὶ πῶς μέλλει νὰ κάμῃ ταῖς ἀτυχίαις του. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς θέλωντας νὰ ἔλθῃ ἐπὶ τῆς γῆς, νὰ σώσῃ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἐγεννήθη ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας, ὀποῦ ἦτον ἀπὸ γένος βασιλικὸν τοῦ Ἰούδα τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ, καθὼς τὸ προεῖπε καὶ ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ, ὅταν εὐλόγει τὰ παιδία τοῦ Ἰούδα, σὲ αινέσουσιν οἱ ἀδελφοὶ σου, αἱ χεῖρές σου ἐπὶ νώτου τῶν ἐχθρῶν σου· προσκυνήσουσί σε οἱ υἱοὶ τοῦ πατρὸς σου, σκύμνος λέοντος Ἰούδα ἐκ βλαστοῦ υἱὲ μου ἀνέβης, αναπεσών ἐκοιμήθη ὡς λέων, καὶ ὡσεὶ σκύμνος, τὶς ἐγερεῖ αὐτόν; οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα, οὐδὲ ἠγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς προσδοκία ἐθνῶν· ἤγουν, ὦ Ἰούδα υἱὲ μου, νὰ σὲ ἐπαινέσουν οἱ ἀδελφοὶ σου, τὰ χέρια σοῦ νὰ εἶναι εἰς τὴν ράχην τῶν ἐχθρῶν σου, δηλονότι νὰ νικᾷς τοὺς ἐχθροὺς σου, νὰ σὲ προσκυνήσουν τὰ παιδία τοῦ πατρὸς σου· ὡσὰν γέννημα λεονταρίου ἐγεννήθης ἀπὸ τὸ γένος μου· ἔπεσε νὰ κοιμηθῇ ὥσπερ λέων, ὡσὰν γέννημα λεονταρίου, τὶς νὰ τὸν ἐξυπνήσῃ; δηλονότι, ὁ Χριστὸς ὀποῦ ἀπέθανε διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν· δὲν θέλει λείψει Προφήτης μηδὲ Βασιλεὺς ἀπὸ τὸ σπέρμα τοῦ Ἰούδα, ἕως ὀποῦ νὰ ἔλθῃ ὁ μελλούμενος, καὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἀπαντοχὴ τῶν ἐθνῶν. Καὶ περὶ μὲν τοῦ Χριστοῦ ἔτζι ἐπροφήτευσε· διὰ δὲ τὸν Ἀντίχριστον λέγει πρὸς τὸν ἕβδομὸν του υἱὸν τὸν Δάν· Γενηθήτω Δάν ὄφις ἐφ’ ὁδοῦ δάκνων πτέρναν ἵππου· ἤγουν, ἂς γένῃ ὁ Δάν ὀφίδι εἰς τὴν στράταν νὰ δαγκάνῃ τὴν πτέρναν τοῦ ἀλόγου. Ὄφις μὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Διάβολος, ὀποῦ ἐξεπλάνεσε τὴν Εὔαν εἰς τὸν Παράδεισον μὲ σχῆμα ὀφιδίου. Λέγεται δὲ ὁ Ἀντίχριστος ὄφις, ἐπειδὴ θέλει νὰ ἔχῃ ὅλον τὸν Διάβολον μέσα του, νὰ πλανᾷ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Ὅτι δὲ ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δάν μέλλει νὰ γεννηθῇ ὁ Ἀντίχριστος, προφητεύει το ὁ Προφήτης καὶ λέγει· Δάν κρινεῖ τὸν ἑαυτοῦ λαὸν, ὡσεὶ καὶ μία φυλὴ ἐν Ἰσραήλ. Καλὰ καὶ λέγουσι τινές, ὅτι διὰ τὸν Σαμψὼν τὸ λέγει ὁ Προφήτης, ὅτι καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δάν ἦτον, καὶ ἔκρινε τὸν κόσμον εἴκοσι χρόνους.
Ἀλλὰ εἷς μὲν τὸν Σαμψὼν ἐπληρώθη μερικόν· εἰς δὲ τὸν Ἀντίχριστον μέλλει νὰ πληρωθῇ τελείως· διότι λέγει καὶ ὁ Προφήτης Ἱερεμιάς· Σπουδὴν ἐκ Δάν ἀκούσωμεθα, ὀξύτητος ἵππων αὐτοῦ, ἀπὸ φωνῆς χρεμετισμοῦ ἱππασίας ἵππων αὐτοῦ ἐσείσθη πάσα ἡ γῆ ἤγουν, θέλομεν ἀκούσει γληγοράδα καὶ ἀπὸ τὸν Δάν, καὶ ἀπὸ τὴν λεπτότητα τῶν ἀλόγων του ἀπὸ τὴν φωνὴν καὶ τὸν χλυμητρισμόν τῶν ἀλόγων του ἐσείσθη ὅλη ἡ γῆ. Καὶ πάλιν ὁ Προφήτης Μωϋσῆς προφητεύει, καὶ λέγει· Σκύμνος λέοντος Δάν, καὶ εκπηδήσει ἐκ τοῦ Βασάν· ἤγουν, γέννημα τοῦ λεονταρίου εἶναι ὁ Δάν, καὶ θέλει πηδήσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Γέννημα λεονταρίου ὀνομάζει τὸν Ἀντίχριστον ὅτι θέλει βασιλεύσει καὶ αὐτός, ὡσὰν πῶς ὁ λέων εἶναι βασιλεὺς εἰς ὅλα τὰ θηρία· ὁμοίως καὶ ὁ Χριστὸς ὀνομάζεται γέννημα λεονταρίου, ἐπειδὴ ἦτον ἀπὸ γένος Βασιλικόν, καλὰ καὶ ἂν καὶ ἐπὶ γῆς δὲν έγεινε Βασιλεύς, διότι εἰς ὅλα θέλει νὰ παρομοιάσῃ τὸν Χριστὸν ὁ ἀσεβέστατος καὶ πλάνος Ἀντίχριστος. Λέων ὁ Χριστός, λέων καὶ ὁ Ἀντίχριστος· Βασιλεὺς εἶναι ὁ Χριστὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος θέλει γένῇ Βασιλεὺς ἐπὶ τῆς γῆς· ἐφάνη ὁ Χριστὸς ταπεινὸς ὡς ἀρνίον, ὁμοίως καὶ αὐτὸς θέλει φανῇ ταπεινὸς εἷς τὴν ἀρχήν, καὶ ὕστερα λύκος· ἐπεριτμήθη ὁ Χριστός, θέλωντας νὰ πληρώσῃ τὸν νόμον, ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος θέλει περιτμηθῇ, νὰ φανῇ ὅτι πληρώνει τὸν νόμον· ἀπέστειλεν ὁ Χριστὸς τοὺς Ἀποστόλους εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, καὶ αὐτὸς ὁμοίως θέλει στείλῃ ψευδαποστόλους νὰ πλανήσῃ τοὺς ἀνθρώπους· ἐμάζωξεν ὁ Χριστὸς τοὺς σκορπισμένους εἰς τὴν βασιλείαν του, ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος θέλει μαζώξει τὸν λαὸν τῶν Ἑβραίων· ἔδωκεν ὁ Χριστὸς σημάδι καλὸν εἰς τοὺς Χριστιανοὺς τὸν Σταυρὸν του, ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος θέλει δώσει σημάδι κακὸν εἰς ὅσους τὸν πιστεύσουν· εἰς σχῆμα ἀνθρώπου ἐφάνη ὁ Χριστός, καὶ αὐτὸς ὁμοίως ἄνθρωπος θέλει φανῇ· ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἑβραίων ἐγεννήθη ὁ Χριστός, καὶ αὐτὸς ὁμοίως ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἑβραίων μέλλει νὰ γεννηθῆ· ἀνέστησεν ὁ Χριστὸς τὴν σάρκα του, θέλει ἀναστήσει καὶ αὐτὸς ἄλλους νεκρούς· καὶ αὐτὰ ὅλα τὰ θέλει κάμῃ ὁ πλάνος κατὰ φαντασίαν, καὶ διὰ πλάνην τῶν ἀνθρώπων. Δύο ἔλευσες λέγει ἡ Γραφὴ μας ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ.
Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
Μίαν μὲν τὴν κατὰ σάρκα γέννησὶν του, ὀποῦ ἐγεννήθη ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου, καὶ ἐφάνη ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος· δεύτερην δέ, τὴν ὁποίαν ἀπαντεχένομεν νὰ ἔλθῃ καὶ ἡ μὲν πρώτη του ἔλευσις ἦτον ταπεινὴ καὶ καταφρονεμένη, καὶ εἶχε προμηνυτήν καὶ προετοιμαστήν τὸν Βαπτιστήν Ἰωάννην· ἡ δὲ δευτέρα του θέλει εἷσται ἔνδοξος καὶ τιμημένη, καὶ θέλει ἔχῃ προμηνυτάς, τὸν δίκαιον Ενώχ, καὶ τὸν Προφήτην Ἠλίαν, ὡς τὸ ἐπροείπαμεν εἰς τὴν προφητείαν τοῦ Προφήτου Μαλαχίου, οἱ ὁποῖοι θέλουν διδάσκει τὸν καιρὸν ἐκείνον, νὰ μὴ δεχθοῦν τὸν Ἀντίχριστον οἱ ἄνθρωποι, καθὼς τὸ λέγει ὁ Προφήτης Δανιὴλ ὡς ἐκ στόματος Θεοῦ· Διαθήκην διαθήσομαι μιᾶς ἑβδομάδος· ἤγουν, θέλω βάλω νόμον μιᾶς ἑβδομάδος· μία ἑβδομάδα οἱ ἑπτὰ χρόνοι λέγονται· καὶ εἰς μὲν τοὺς τρεῖς ἥμισυ χρόνους, ἤγουν, ταῖς χίλιαις διακόσιαις ἑξῆντα ἡμέραις, θέλουν διδάσκει τὸν κόσμον νὰ μὴ πιστεύσουν τὸν Ἀντίχριστον· εἰς δὲ τοὺς ἄλλους τρεῖς ἥμισυ χρόνους, θέλει δείξει ὁ Ἀντίχριστος τὰ ἔργα του, καθὼς τὸ μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος εἰς τὴν Ἀποκάλυψίν του, καὶ λέγει· Τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν πατήσουσι μῆνας τεσσαράκοντα δύο, καὶ δώσω τοῖς δυσί μάρτυσί μου, καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας χιλιὰς διακοσίας ἑξήκοντα, περιβεβλημένοι σάκκους· οὗτοι εἰσὶν αἱ δύο ἐλαῖαι, καὶ αἱ δύο λυχνίαι, αἱ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τῆς γῆς ἑστῶσαι· καὶ εἴτις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι, πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν, καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν, εἴ τις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι, οὕτως δεῖ αὐτὸν ἀποκτανθῆναι· ἤγουν, αὐτοὶ οἱ δύο μάρτυρες τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ θέλουν πατήσει τὸ κάστρον τὸ ἅγιον, δηλονότι τὰ Ἱεροσόλυμα, ἡμέραις χίλιαις διακόσιαις ἑξῆντα· αὐτὸ σημαίνει καὶ τὸ ἄλλο ρητὸν ὀποῦ λέγει, μῆνας τεσσαράκοντα δύο, ὅτι οἱ σαράντα δύο μῆνες τόσαις ἡμέραις κάμνουν· καὶ θέλουν προφητεύσει εἰς ταῖς τόσαις ἡμέραις φοροῦντες σακκία· αὐτοὶ εἶναι ἡ δύο ελαίαις καὶ ἡ δύο λαμπάδες, ὀποῦ στέκονται ἐμπροστά εἰς τὸν Θεὸν τῆς γῆς· καὶ ὅποιος θελήσει νὰ τοὺς κάμῃ κακόν, στία θέλει εὐγένῃ ἀπὸ τὸ στόμα τους, νὰ κατακαίῃ τοὺς ἐχθροὺς τους· καὶ ὅποιος βουληθῇ νὰ τοὺς ἀδικήσῃ, ἔτζι τὸν πρέπει νὰ φονευθῇ· καὶ πάλιν ὁρίζει παρακάτω διὰ αὐτούς· Οὗτοι ἕχουσιν ἐξουσίαν κλεῖσαι τὸν οὐρανόν, ἵνα μὴ βρέχῃ ὑετὸς ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς προφητείας αὐτῶν· καὶ ἐξουσίαν ἔχωσιν ἐπὶ τῶν ὑδάτων, στρέψαι αὐτὰ εἰς αἷμα, καὶ πατάξαι τὴν γῆν πάσῃ πληγῇ, ὁσάκις ἂν θελήσωσιν· ἤγουν, αὐτοὶ οἱ δύο ἔχουν ἐξουσίαν νὰ κλείσουν τὸν οὐρανὸν νὰ μὴ βρέχῃ βροχὴν εἰς ταῖς ἡμέραις ὀποῦ θέλουν προφητεύσει· αὐτοὶ ἔχουν καὶ δύναμιν εἰς τὰ νερὰ νὰ τὰ μεταγυρίσουν εἰς αἷμα, καὶ ἔχουν ἐξουσίαν νὰ δώσουν εἰς τὸν κόσμον ὅ,τι ἀσθένειαν θελήσουν· καὶ πάλιν ὁρίζει παρακάτω· Καὶ ὅτε τελέσωσι τὴν μαρτυρίαν αὐτῶν, τὸ θηρίον, τὸ ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου, ποιήσει πόλεμον μετ’ αὐτῶν, καὶ νικήσει αὐτούς, καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ρίψει ἐπὶ τῆς πλατείας πόλεως τῆς μεγάλης· ἤγουν, ἀφόντις πληρώσουν τὴν μαρτυρίαν τους, τὸ θηρίον ὀποῦ ἀναβαίνει ἀπὸ τὴν ἄβυσσον, δηλονότι ὁ Ἀντίχριστος, θέλει κάμῃ πόλεμον μετ’ αὐτούς, καὶ τοὺς θέλει νικήσει, καὶ τοὺς θέλει φονεύσει, καὶ τὰ κορμία τους τὰ θέλει ρίψει εἰς τὴν στράταν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἀλλ’ ἂς ἐπαναλάβωμεν ἐξ ἀρχῆς τὴν διήγησιν τοῦ Ἀντιχρίστου, νὰ εἰποῦμεν πῶς θέλει γεννηθῇ, καὶ πῶς θέλει καταστηθῇ τὰ ὕστερα.
Αὐτὸς ὁ πλάνος καὶ ἀσεβέστατος Ἀντίχριστος μέλλει νὰ γεννηθῇ ἐκ μιᾶς γυναικός, πόρνης μὲν εἰς τὸ κρυφόν, παρθένου δὲ εἰς τὸ φανερόν· καὶ δὲν θέλει εἷσται αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ Διάβολος, ἀμὴ ἄνθρωπος θέλει εἷσται, ὡσὰν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἔχῃ ὅλην τὴν διαβολικὴν ἐνέργειαν ἐγκάτοικον μέσα του, καθὼς τὸ ὁρίζει καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός· καὶ θέλει περιτμηθῇ καὶ αὐτὸς ὥσπερ ὁ Χριστός, καὶ μαθητὰς θέλει μαζώξει περισσοὺς κατὰ μίμησιν τοῦ Χριστοῦ, νὰ ὑπηρετοῦν τὰ κακὰ του θελήματα· καὶ πρῶτον μὲν θέλει ἀγαπήσει τὸ γένος τῶν Ἑβραίων, καὶ θαύματα πολλὰ θέλει δείξει εἰς αὐτούς, ὅλα κατὰ φαντασίαν καὶ πλάνην, διὰ νὰ πλανέσῃ τοὺς ἀνθρώπους, ὄχι μόνον τοὺς κακούς, ἀλλ’ ἂν ἦτον δυνατὸν καὶ αὐτοὺς τοὺς δικαίους, καθὼς τὸ ὁρίζει ὁ Κύριος εἰς τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον· καὶ εἰς μὲν τὴν ἀρχὴν του θέλει εἷσται ταπεινός, ἥσυχος, ἀγαπημένος μὲ ὅλους, εὐλαβής, εἰρηνοποιός, νὰ μισῇ τὴν ἀδικίαν, νὰ ἀποστρέφεται τὰ δῶρα, τὰ εἴδωλα νὰ μὴ προσκυνῇ, ταῖς Γραφαῖς τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀγαπήσῃ, τοὺς Ἱερεῖς νὰ τιμᾷ, τοὺς γέροντας νὰ ἐντρέπεται, τοὺς νέους νὰ καλοπιάνῃ, τὴν μοιχείαν νὰ συγχένεται, τὴν κατάκρισιν νὰ ἐχθρεύεται· ποτὲ του νὰ μὴν ὀμόσῃ, τοὺς ξένους νὰ ἀγαπᾷ, τοὺς πτωχοὺς νὰ κυβερνᾷ, τοὺς ὀρφανοὺς νὰ ἐλεημονᾶται, ταῖς χήραις νὰ ἐπιτηρῇ, τοὺς ἀσθενημένους νὰ κοιτάζῃ. Μετὰ δὲ ταῦτα θέλει κάμῃ καὶ σημεῖα καὶ θαύματα· λεπροὺς νὰ καθαρίσῃ, παραλύτους νὰ σηκώσῃ, δαίμονας νὰ διώξῃ· νὰ προφητεύῃ διὰ τὰ μέλλοντα, νὰ προλέγῃ διὰ τὰ μακρόθεν, νεκροὺς νὰ ἀναστήσῃ, τυφλοὺς νὰ ἀναθρέψῃ, καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα νὰ κάμῃ· ὅπου ἰδῇ δύο ἀνθρώπους, ὅτι μαλώνουν, αὐτὸς νὰ τοὺς κάμνῃ ἀγάπην, λέγωντας ὡς ὁ Θεός· Μὴ ἐπιδυέτω ὁ ἥλιος ἐπὶ τῷ παροργισμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου· ἤγουν ἂς μὴ βασιλεύσῃ ὁ ἥλιος εἰς τὴν ἔχθραν τοῦ ἀδελφοῦ σου· ἄσπρα νὰ μὴν ἀποκτήσῃ, χρυσίον νὰ μὴν ἀγαπήσῃ, βίον νὰ μὴ καταδέχεται· καὶ αὐτὰ ὅλα θέλει κάμνῃ, διὰ νὰ τὸν ἀγαποῦν οἱ ἄνθρωποι, καὶ νὰ τὸν τιμοῦν. Τέλος ὡσὰν ἰδοῦν οἱ ἄνθρωποι τὰ καλὰ του, καὶ ταῖς ἀρεταῖς του, θέλουν μαζωχθῇ ὅλοι νὰ τὸν κάμουν βασιλέα· μάλιστα δὲ τὸ γένος τῶν Ἑβραίων θέλει νὰ τὸν ζητήσῃ διὰ βασιλέα τους, λέγοντας πρὸς ἀλλήλους· Μὴ νὰ εὑρίσκεται ἄλλος κανεὶς τώρα εἰς τοῦτον τὸν καιρὸν ὡσὰν ἐτοῦτον; μὴ νὰ ἦτον κανεὶς ἄλλος Ἅγιος ὡσὰν αὐτὸν; ἂς κάμωμεν βασιλέα αὐτόν, ἂς σπουδάσωμεν νὰ τὸν ἀποκτήσωμεν αὐθέντην.
Ὅλοι τοὺς γοῦν θέλουν ὑπάγῃ πρὸς αὐτόν, παρακαλοῦντές τον καὶ λέγοντες· Ἡμεῖς ὅλοι μας ἐσένα θέλομεν βασιλέα, εἰς ἐσένα ἀγαποῦμεν νὰ ὑποτασσώμεθα· ὅλοι εἰς ἐσένα θαρροῦμεν νὰ σωθοῦμεν, ὅτι ἐσὺ μόνος εἶσαι δίκαιος ἐπὶ γῆς· ἐσένα ἐγνωρίσαμεν ἅγιον εἰς τὴν γενεὰν μας ἐσένα εὑρήκαμεν καλὸν καὶ ἀγαθὸν εἰς τὸ γένος μας· διὰ τοῦτο παρακαλοῦμέν σε, βασίλευσαι εἰς ἡμᾶς ὅλους· καὶ αὐτὸς δὲν τοὺς θέλει ἀκούῃ, πονηρεύωντας νὰ τὸν παραδεηθοῦν· ὅμως μὲ πολλήν παρακάλεσιν θέλει γένῃ βασιλεύς· καὶ παρευθὺς θέλει ὑψωθῇ ἡ καρδία του, καθὼς τὸ ὁρίζει καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος εἰς τὴν Ἀποκάλυψίν του, καὶ λέγει· Καὶ προσεκύνησαν τὸν δράκοντα, ὃς ἔδωκεν ἐξουσίαν τῷ θηρίῳ, καὶ προσεκύνησαν τὸ θηρίον, λέγοντες· Τὶς ὅμοιος τῷ θηρίῳ; τὶς δύναται πολεμῆσαι μετ’ αὐτοῦ; καὶ ἐδόθη αὐτῳ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλάσφημα καὶ ἐδόθη αὐτῳ ἐξουσία ποιῆσαι μῆνας τεσσαράκοντα δύο· καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίας πρὸς τὸν Θεόν, βλασφημῆσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ· ἤγουν, οἱ ἄνθρωποι θέλουν προσκυνήσει τὸν διάβολον, ὁ ὁποῖος έδωκε τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἀντιχρίστου· καὶ θέλουν προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστον λέγοντες· Ποῖος εἶναι ὅμοιος ὡσὰν ἐτοῦτον; τὶς δύναται νὰ πολεμήσῃ μετ’ αὐτόν; θέλει τοῦ δοθῇ στόμα, νὰ λαλῇ περισσὰ καὶ βλάσφημα, καὶ θέλει τοῦ δοθῇ ἐξουσία νὰ κάμῃ μῆνας σαράντα δύο, ἤγουν τρεῖς ἥμισυ χρόνους· θέλει ἀνοίξει τὸ στόμα τοῦ εἰς βλασφημίας πρὸς τὸν Θεόν, νὰ βλασφημᾷ τὸ ὄνομὰ του· αὐτὸς ὀποῦ ἦτον πρῶτα ταπεινός, θέλει γένῃ ὑπερήφανος· ὁ ἐλεήμων, θέλει γένῃ ἐχθρὸς τῶν πτωχῶν· ὁ φιλάνθρωπος, θέλει γενῇ ἀπάνθρωπος· αὐτὸς ὀποῦ ἐμίσει τὴν ἀδικίαν, θέλει διώξει τοὺς δικαίους· αὐτὸς ὀποῦ ἀποστρέφετο τὴν πλεονεξίαν, θέλει ἀποκτήσει τὴν ἀδικίαν· εἰς αὐτὰ ὅλα θέλει ὑπερηφανευθῇ εἰς τὴν βασιλείαν του, καὶ θέλει κάμῃ πόλεμον νὰ φονεύσῃ τρεῖς βασιλεῖς, τῆς Αἰγύπτου, τῆς Λιβύας, καὶ τῆς Αἰθιοπίας· μετὰ ταῦτα θέλει ανακτίσει τὸν ναὸν τῶν Ἑβραίων εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ θέλει τὸν δώσει εἰς τὰ χέρια τῶν Ἑβραίων νὰ τὸν ὁρίζουν. Αὐτὰ βεβαιώνει καὶ ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, καὶ λέγει· Ὅταν οὖν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ρηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ Προφήτου, ἐστώς ἐν τόπῳ ἁγίῳ, (ὁ ἀναγινώσκων νοείτω), τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ, φευγέτωσαν ἐπὶ τὰ ὄρη βδέλυγμα καὶ σύγχαμα αὐτὸν τὸν Ἀντίχριστον ὀνομάζει ὁ Κύριος, ὀποῦ θέλει ἐρημώσει τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, καὶ θέλει σταθῇ εἰς τὸν ἅγιον τόπον, δηλονότι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα· ἔπειτα θέλει ὑπερηφανευθῇ κατὰ Θεοῦ, βάνωντας ὁ ταλαίπωρος εἰς τὸν νοῦν του, ὅτι θέλει βασιλεύσει αἰωνίως· δὲν ἠξεύρει, ὅτι γλίγωρα ἀφανίζεται ἡ βασιλεία του. Τοιαῦτα ἔργα θέλει κάμῃ ὁ ἀσεβέστατος. Τότε ποῖος νὰ εἶναι, εὐλογημένοι Χριστιανοί, ὀποῦ νὰ εὑρεθῇ ἄξιος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν; ποῖος νὰ γνωρίσῃ τὴν πλάνην νὰ τὴν ἀποφύγῃ; ὀποῦ μέλλει νὰ μαζώξῃ τοὺς δαίμονας εἰς σχῆμα ἀνθρώπων, νὰ τοὺς καταστήσῃ αὐθεντάδες εἰς κάθε τόπον, ἐκείνους, ὀποῦ τὸν ἔκαμαν βασιλέα, νὰ τοὺς συγχαθῇ, καὶ αὐτὸς νὰ γένῃ ὀργίλος, θυμώδης, ἄτυχος, ἀκατάστατος, φοβερός, μισητός, ἄσχημος, ἀνήμερος, πονηρός· καὶ ἄλλο νὰ μὴν εἶναι ἡ ἔννοιὰ του, μόνον πῶς νὰ πλανέσῃ ψυχὰς ἀνθρώπων· τότε θέλει βοήσει μετὰ μεγάλης φωνῆς εἰς ὅλον του τὸ φουσάτον· Γνωρίσατε ἔθνη, φυλαί, καὶ γλῶσσαι τὴν μεγάλην μου δύναμιν καὶ ἐξουσίαν· τὶς εἶναι ὀποῦ νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν βασιλείαν μου; ποῖος βασιλεὺς εἶναι ὀποῦ νὰ μὴ μὲ φοβᾶται; ἐὰν θέλετε, ἰδέτε καὶ σημεῖα ὀποῦ θέλω κάμῃ· τότε βουνὰ νὰ μετατοπίσῃ, εἰς τὴν θάλασσαν νὰ περιπατήσῃ ὡσὰν καὶ εἰς τὴν γῆν, στίαν νὰ κατεβάσῃ ἀπὸ τοὺς οὐρανούς· τὴν ἡμέραν νὰ τὴν κάμῃ νύκτα, καὶ τὴν νύκτα ἡμέραν· καὶ καθολικὰ νὰ εἰποῦμεν, εἴτι τὸν φανῇ ἐκείνον, ἐκεῖνο καὶ θέλει κάμνῃ, νὰ πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι. Ἐὰν τώρα δὲν φαίνεται, εὐλογημένοι Χριστιανοί, καὶ πάλιν μᾶς πλανᾷ, καὶ τὸν πιστεύομεν, τί νὰ κάμουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου; ἐὰν μία γυναῖκα ἁμαρτωλὴ γητεύοντας καὶ μαγεύοντας μᾶς γελᾷ, καὶ παραδιδόμεσθεν εἰς τὸν διάβολον, τότε τί θέλουν πάθῃ ὅσοι εὑρεθοῦν εἰς ταῖς ημέραις ἐκείναις;
Ὅμως ἀφόντις ὁ πλάνος ἐκεῖνος κάμῃ τὰ διαβολικὰ του ἔργα, καὶ τὸν πιστεύσουν οἱ ἄνθρωποι, ὁ οὐρανὸς δὲν θέλει βρέξει, ἡ γῆ δὲν θέλει κάμῃ καρπούς, ἡ θάλασσα θέλει βρωμήσει νὰ ψοφήσουν τὰ ψάρια, οἱ ποταμοὶ θέλουν ξηρανθῇ, ἡ λίμναις θέλουν στειρεύσει, τὰ πηγάδια θέλουν χάσει τὸ νερόν τους, τὰ θηρία θέλουν ἐπανέβῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τὰ τετράποδα καὶ ζῶα ὅλα θέλουν ψοφήσει, οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δίψαν θέλουν ἀποθάνῃ, ἡ μητέρες θέλουν ἀγκαλιάζει ταῖς θυγατέρες τους νὰ ἀποθνήσκουν, οἱ πατέρες θέλουν περιπλέκεσθαι τὰ παιδία τους νὰ ξεψυχοῦν, καὶ κανεὶς δὲν θέλει εἷσται νὰ τοὺς θάπτῃ· ἡ γῆ ὅλη θέλει γεμήσει βρωμᾶν καὶ δυσωδίαν ἀπὸ τὰ κορμία τῶν ἀποθνησκόντων ἀνθρώπων· ἡ θάλασσα θέλει ξεχύσει τοὺς ποταμούς, ὥσπερ κοπρίαν βρωμερήν. Τότε πεῖνα καὶ δίψα μεγάλη θέλει εἷσται εἰς ὅλον τὸν κόσμον· τότε κλαύματα καὶ θρῆνος πολὺς θέλει εἷσται εἰς ὅλην τὴν γῆν· ἀναστεναγμοὶ καὶ θλίψεις τῆς καρδίας θέλουν περισσεύει· οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ ἐκείνου θέλουν καλοτυχίζει τοὺς ἀποθαμμένους νὰ λέγουν· Καλότυχοι ἐκεῖνοι ὀποῦ δὲν ἔφθασαν ταῖς ἡμέραις ἐτούταις· καὶ θέλουν κράζῃ μεγαλοφώνως· Ἀνοίξατε τάφοι καὶ δεχθῆτε καὶ ἡμᾶς· ἀνοίξατε νὰ σεβοῦμεν νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ ἀσεβεστάτου βασιλέως· τί τὸ ὄφελὸς μας νὰ ζοῦμεν πεινασμένοι; τί τὸ διάφορὸν μας νὰ περνούμεν διψασμένοι; ὦ θάνατε παράλαβὲ μας, καὶ ἀνάπαυσὲ μας ἀπὸ τούοτους τοὺς κόπους. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔτζι θέλουν κλαῖει παραπονούμενοι· ὁ δὲ μιαρὸς ἐκεῖνος βασιλεὺς θέλει στείλῃ ὁρισμοὺς εἰς ὅλην του τὴν ἐπαρχίαν μὲ δαίμονας, μὲ ἀνθρώπους, μὲ ὅλους τοὺς ὑπηρέτας, νὰ λέγουν· Βασιλεὺς μέγας ἔγεινεν εἰς τὴν γῆν, ἐλᾶτε ὅλοι νὰ τὸν προσκυνήσετε, ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν τῆς βασιλείας του· διότι αὐτὸς σᾶς θέλει δώσει καὶ ψωμί, καὶ κρασὶ πολύ, βίον ὅσον θέλετε νὰ σᾶς χαρίσῃ, δωρεαῖς καὶ τιμαῖς μεγάλαις νὰ σᾶς δώσῃ· ποῖος ἄλλος εἶναι ὅμοιος ὥσπερ αὐτόν; ὀποῦ σαλεύει τὴν γῆν, ὀποῦ μεταθέτει τὰ βουνά, ὀποῦ ἀνασταίνει νεκρούς, ὀποῦ πλουτίζει τοὺς πτωχούς, ὀποῦ κάμνει εἴτι τὸν φαίνεται; ἐλᾶτε ὅλοι πρὸς αὐτὸν νὰ ἀγοράσετε τὸ πᾶν ἀγαθόν. Τότε νὰ ὑπάγωσιν ὅλοι πρὸς ἐκείνον, λέγοντες· Ἠκούσαμεν ὅτι εἶσαι μέγας βασιλεύς, καὶ καλοκαρδίζεις τοὺς δούλους σου, διὰ τοῦτο ἤλθαμεν νὰ σὲ προσκυνήσωμεν, νὰ μᾶς διαθρέψῃς, ὅτι χανόμεσθεν ἀπὸ τὴν πεῖναν. Τότε θέλει τοὺς ἀποκριθῇ ὁ πλάνος, νὰ τοὺς εἰπῇ· Ἐλᾶτε νὰ σᾶς κάμω βοῦλλαν εἰς τὸ δεξιὸν χέρι καὶ εἰς τὸ μέτωπον, καὶ τότε νὰ σᾶς δώσω εἴτι γυρεύετε. Ἐκεῖνοι δέ, μὴ γνωρίζοντες τὴν πλάνην του, θέλουν σταθῇ νὰ τοὺς βουλλώσῃ εἰς τὸ δεξιὸν χέρι καὶ εἰς τὸ βλέφαρον, διὰ νὰ μὴ δύνωνται πλέον νὰ κάμουν τὸν Σταυρὸ τους, ἀλλὰ νὰ εἶναι ὅλως διόλου ἐδικοί του· ἡ δὲ βοῦλλὰ του θέλει ἔχη ψῆφον, ἑξακόσια εξηνταέξη, καθὼς τὸ μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος εἰς τὴν Ἀποκάλυψίν του, καὶ λέγει· Καὶ ποιεῖ πάντας τοὺς μικροὺς, καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλούσιους, καὶ τοὺς πτωχούς, τοὺς ἐλεύθερους, καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσῃ αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, ἵνα μὴ τις δύνηται ἀγορᾶσαι ἢ πωλῆσαι, εἰμὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, ἢ τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου, ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ· ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων τὸν νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ, ἑξακόσια ἑξήκονταέξ.
ΕΝΝΟΙΑ ΣΦΡΑΓΙΔΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
Ἡ δὲ ἔννοια τῆς βούλλας θέλει νὰ λέγῃ· Ἀρνοῦμαι τὸν Ποιητὴν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς· ἀρνοῦμαι τὸ ἅγιον Βάπτισμα· ἀρνοῦμαι ὅτι νὰ λατρεύω τὸν Χριστόν, καὶ γίνομαι ἐδικός σου δοῦλος· ἀρνοῦμαι τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, καὶ ἀγαπῶ τὴν κόλασιν· ἀρνοῦμαι τὸν Σταυρόν, καὶ δέχομαι τὴν ἐδικήν σοῦ βοῦλλαν. Τοιαύτην ἔννοιαν θέλει ἔχῃ ἡ βούλλα ἐκείνη τοῦ πλάνου Ἀντιχρίστου,καθὼς τὸ ὁρίζει καὶ ὁ ἅγιος Ἱππόλυτος ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, ὁ ὁποῖος διηγεῖται αὐτὰ ὅλα, ὅσα λέγω τώρα ἐγὼ ἁπλῶς, καὶ τὰ καταλαμβάνετε· ὅποιος δέ δὲν θέλει σταθῇ νὰ τὸν βουλλώσῃ, θάνατον θέλει πέρνῃ ἀπὸ τὰς χεῖρας του. Καλότυχος ὀποῦ ὑπομείνει τὸν καιρὸν ἐκεῖνον· ἐκεῖνος θέλει σωθῇ, ὡς ὁρίζει ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον· Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται· καὶ πάλιν ὁ Θεολόγος Ἰωάννης λέγει εἰς τὴν Ἀποκάλυψίν του διὰ τοὺς τοιούτους· Μακάριοι οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπάρτι. Μετὰ ταῦτα θέλει σχηματίσει τοὺς δαίμονας εἰς σχῆμα φωτεινῶν Ἀγγέλων, καὶ πλῆθος πολὺ θέλει παραστήσει ἔμπροσθὲν του, νὰ τὸν ὑμνοῦν, νὰ τὸν ἐπαινοῦν, καὶ νὰ τὸν ἐγκωμιάζουν, λέγοντες· Μέγας ὁ βασιλεὺς τοῦ καιροῦ ἐτούτου· μέγας ὁ ἐξουσιαστὴς καὶ αὐθέντης· ποῖος εἶναι ὁ Θεός; ποῖος εἶναι ὁ Κύριος, πάρεξ αὐτός; αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, ὀποῦ ἔκτισε τὰ πάντα· αὐτὸς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ· ἐλᾶτε προσκυνήσατὲ τον· ἐλᾶτε πιστεύσέτέ τον· διὰ τοῦτο μᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, καὶ λέγει· Βλέπετε, μὴ τις ὑμᾶς πλανήσῃ· πολλοὶ γὰρ ελεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματὶ μου, λέγοντες, Ἐγὼ εἰμί ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι· καὶ πάλιν παρακάτω ὁρίζει· Τότε ἐὰν τις ὑμῖν εἴπῃ· Ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστός, ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε· ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται, καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς· ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν· ἐὰν εἴπωσιν ὑμῖν, Ἰδοὺ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐστί, μὴ εξέλθητε· Ἰδοὺ ἐν τοῖς ταμείοις, μὴ πιστεύσητε· ἤγουν, τότε ἐὰν σᾶς εἰπῇ κανείς, Ἐδῶ εἶναι ὁ Χριστός, ἢ εἰς ἄλλην μεραίαν, μὴ πιστεύσητε· διότι θέλουν σηκωθῇ ψευδεῖς Χριστοί, καὶ ψευδεῖς Προφῆται, καὶ θέλουν κάμῃ θαύματα πολλά, ὥστε νὰ δυνηθοῦν νὰ ξεπλανέσουν καὶ τοὺς διαλέκτους· ἰδού, ὀποῦ σᾶς τὸ ἐπροεῖπα· τὸ λοιπὸν ἐὰν σᾶς εἰποῦν ἐκεῖνοι, Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς εἰς τὴν ἔρημον, νὰ μὴν ὑπᾶτε· ἐὰν σᾶς εἰποῦν, Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς εἰς τὸ σπῆτι, νὰ μὴ τοὺς πιστεύσετε. Καὶ οὐ μόνον εἰς τόσον θέλει ὑπερηφανευθῇ ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος, ἀλλὰ καὶ άλλας φαντασίας θέλει κάμνῃ, νὰ δείχνῃ ὅτι ὅτι ἀνεβαίνει εἰς τὸν οὐρανόν, νὰ φαντάζεται ὅτι πέτεται, νὰ σχηματίζεται ὅτι ἀποθνήσκει, καὶ πάλιν νὰ ἀνασταίνεται, καὶ νὰ προστάσσῃ τοὺς ὑπηρέτας του μὲ πολὺν φόβον καὶ τρόμον νὰ κάμνουν τὸ θέλημὰ του.
Τότε θέλει στείλῃ εἰς τὰ βουνά, καὶ εἰς τὰ σπήλαια, καὶ εἰς ταῖς τρύπαις τῆς γῆς τοὺς δαίμονὰς του νὰ γυρεύουν ὅσους δὲν ἠθέλησαν νὰ βουλωθοῦν καὶ ἔφυγαν, καὶ ἀφόντις τοὺς φέρουν, εἰ μὲν θελήσουν νὰ τοὺς βουλλώσῃ, ἤδη καλῶς· εἰδέ καὶ δὲν θελήσουν, νὰ τοὺς παιδεύῃ μὲ τοιαῦτα βάσανα, ὀποῦ κανεὶς ἐξ αἰῶνος δὲν τὰ ἤκουσε· τοιαύταις παίδευσες θέλει κάμνῃ ὀποῦ μόνον νὰ ταῖς συλλογισθῇ κανείς, ὅλος τρομάσσει καὶ φρίσσει. Καλότυχοι ἐκεῖνοι ὀποῦ τὸν νικήσουν τότε τὸν παράνομον· ὅτι ὡσὰν τοὺς μεγάλους Μάρτυρας θέλουν τιμηθῇ ἐκεῖνοι καὶ μάλιστα περισσότερον· ὅτι οἱ μὲν παλαιοὶ Μάρτυρες ἐνίκησαν τοὺς ὑπηρέτας του, ἐκεῖνοι δὲ θέλουν νικήσει ἐκείνον τὸν Ἀντίχριστον· ἐκεῖνοι ὀποῦ φανοῦν τότε ἄξιοι ὑπηρέται τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνοι θέλουν στεφανωθῇ, καὶ θέλουν τιμηθῇ παρὰ τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ. Ἀλλ’ ἂς ἔλθωμεν πάλιν ὅθεν ἀφήσαμεν τὸν λόγον μας· ἀφόντις τοὺς βουλλώσῃ τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ἀντίχριστος, πεινῶντες καὶ διψῶντες θέλουν ὑπάγει νὰ τὸν εἰποῦν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἐπροσκυνήσαμὲν σε, καὶ ἐσφράγισές μας· τὸ λοιπὸν δὸς μας νὰ φᾶμεν, καὶ νὰ πιοῦμεν, ὅτι ἀποθνήσκομεν ἀπὸ τὴν πεῖναν· γύρισε τὴν βρῶμαν τῆς θαλάσσης εἰς εὐωδίαν, ὅτι ξεψυχοῦμεν· πρόσταξε τὰ πηγάδια νὰ ἀναβρύσουν νερόν· ὥρισε τὸν οὐρανὸν νὰ βρέξῃ, καὶ τὴν γῆν νὰ δώσῃ τὸν καρπὸν της· δίωξε ἀποπάνω μας τὰ ἀνθρωποφάγα θηρία, ὅτι ὅλοι μας εἰς ἐσένα θαρροῦμεν νὰ ζήσωμεν. Τότε θέλει τοὺς ἀποκριθῇ μὲ πολλήν κάκιταν, λέγωντας· πόθεν νὰ σᾶς δώσω ἐγὼ ψωμί; ποῦ νὰ εὕρω τό κρασὶ, ἢ τὸ νερόν; μὴ νὰ εἶμαι ἐγὼ ὁ Θεὸς νὰ σᾶς τὰ δώσω αὐτά; ἡ γῆ δὲν θέλει νὰ βλαστήσῃ, ὁ οὐρανὸς δὲν θέλει νὰ βρέξῃ, πόθεν λοιπὸν νὰ εὕρω ἐγὼ τροφὴν νὰ σᾶς δώσω; δοτὲ καὶ ἐσεῖς ἐμένα. Τότε οἱ ἄνθρωποι, ὡσὰν ἀκούσουν τὴν τοιαύτην ἀπόκρισιν τοῦ Ἀντιχρίστου, θέλουν γνωρίσῃ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, καὶ θέλουν κλαύσῃ μεγάλως, κρούοντες τὸ στῆθός τους καὶ τὸ πρόσωπὸν τους, καὶ λέγοντες· ὤ τῆς συμφορᾶς τῆς μεγάλης· ὤ τῆς κακῆς πραγματείας· ὤ εἰς τὸν γελασμόν ὀποῦ επάθαμεν· ὤ εἰς τὸ πταίσιμον ὀποῦ ἐπταίσαμεν· ὤ εἰς τὸ κακὸν ὀποῦ ἐπέσαμεν· ἀλλοίμονον, πῶς ἐπλανήθημεν· ἀλλοίμονον, πῶς ἐγελάσθημεν· ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, πῶς μᾶς ἐξεπλάνεσεν ὁ πλάνος ἐτοῦτος· ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, πῶς μᾶς ἐπίασεν ὁ τύραννος μὲ τὸν δόλον του· ἀλλοίμονον, πῶς ἐπιάσθημεν εἰς τὸ δίκτυον τοῦ μιαροῦ τούτου· δὲν ἀκούαμεν ταῖς γραφαῖς; δὲν ἐβλέπαμεν πῶς ἐπαράγγελλαν τὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας; τί ἦτον αὐτὸ εἰς ἡμᾶς καὶ ἐγελάσθημεν; πόσαις φοραῖς τὰ ἠκούσαμεν αὐτὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ὀποῦ τὰ ἐδίδασκαν; καὶ τώρα πῶς ἐπλανέθημεν;
Ταῦτα λέγοντες θέλουν φύγῃ εἰς τὰ ὄρη, καὶ εἰς τὰ σπήλαια, νὰ κλαίουν τὴν ἁμαρτίαν τους, καὶ μὲ συντετριμμένην καρδίαν νὰ παρακαλοῦν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς συμπαθήσῃ τὴν ἀσέβειὰν τους. Ὁ δὲ Θεός, ὡς ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος ὀποῦ εἶναι, τοὺς θέλει γλυτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ μιαροῦ Ἀντιχρίστου, καὶ θέλει τοὺς σκεπάσει μὲ τὸ χέρι του, νὰ μὴ τοὺς εὕρῃ ὁ πλάνος αὐτός. Καὶ οἱ μὲν μετανοήσαντες ἔτζι θέλουν πάθῃ. Ὅσοι δὲ θέλουν εἷσται εἰς τὰ κάστρη καὶ εἰς ταῖς χώραις μέγαν πόνον θέλουν ὑπομείνῃ· τότε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν θέλουν ἔλθῃ εἰς τὴν δύσιν, νομίζοντες ὅτι ἐκεῖ εἶναι καλοπάθεια· ἄλλοι δὲ ἀπὸ τὴν δύσιν θέλουν πηγένῃ εἰς τὴν ἀνατολήν, μὴν ἠξεύροντες ὅτι εἰς κάθε τόπον εἶναι ἡ τοιαύτη κακοτυχία καὶ ταλαιπωρία. Τοιαύτη λύπη καὶ θλῖψις θέλει γένῃ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, οἵα οὐ γέγονεν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, ὡς ὁρίζει ὁ Κύριος εἰς τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον. Τότε ἀλλοίμονον εἰς ταῖς ἐγγαστρωμέναις, καὶ εἰς ταῖς ὀρφαναῖς, καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· τὴν ἡμέραν θέλουν ἀπαντεχένει τὴν νύκτα, καὶ τήν νύκτα θέλουν ἀπαντεχένει τὴν ἡμέραν· καὶ τὴν μὲν ἡμέραν θέλουν λέγῃ· Πότε νὰ γένῃ νύκτα, νὰ ἀναπαυθοῦμεν ἀπὸ τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους; πότε νὰ νυκτώσῃ, νὰ μὴν ἤμεσθεν ἔξυπνοι καὶ πεινοῦμεν πότε νὰ βραδιάσῃ, νὰ μὴ μᾶς εὑρίσκουν τὰ θηρία καὶ μᾶς τρώγουν; τὴν δὲ νύκτα πάλιν ἀκούοντες τὰς ἀστραπὰς καὶ τὰς βροντάς, νὰ λέγουν, Πότε νὰ ἐξημερώσῃ, νὰ ἰδοῦμεν κἂν τὸ φῶς τῆς ἡμέρας; πότε νὰ ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος, νὰ γνωρίσωμεν τοὺς γείτονὰς μας; πότε νὰ γένῃ ἡμέρα, νὰ ἰδοῦμεν τοὺς συγγενεῖς μας, κἂν νὰ παρηγορηθοῦμεν ὀλίγον; ἔτζι νὰ λέγουν λυπούμενοι καὶ κλαίοντες. Τότε ὅλη ἡ γῆ κλαίει· ὁ οὐρανὸς κλαίει· ἡ θάλασσα, ὁ ἀήρ, ὁ αἰθήρ, ὁ ἥλιος, καὶ ἡ σελήνη, καὶ τὰ ἄστρα κλαίουν, καὶ τὰ ἄγρια καὶ ἀνήμερα ζῶα κλαίουν τότε· κλαίουσι καὶ τὰ ὄρη καὶ οἱ κάμποι διὰ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων· τὰ δένδρα καὶ τὰ φυτά, ἡ πέτραις καὶ τὰ ξύλα, ὅλα θέλουν λυποῦνται διὰ τοὺς ἀνθρώπους, πῶς ἐπλανέθησαν, πῶς ἐγελάσθησαν, πῶς ἀπατήθησαν, καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν πλάνον Ἀντίχριστον· καὶ οὐ μόνον τοσοῦτον, ἀλλὰ ἐδέχθησαν καὶ τὴν μιαρὰν του σφραγῖδα, καὶ ἀρνήθησαν τὸν τίμιον καὶ ζωοποιόνΣταυρόν.
Κλαύσει θέλουν τότε καὶ ἡ Ἐκκλησίαις τοῦ Θεοῦ πένθος μέγα· διότι μήτε λειτουργία, μήτε ἄλλη ὑπηρεσία θέλει γίνεται πλέον· ἀμὴ ὅλα θέλουν καταπατηθῇ ὥσπερ σκύβαλα· τὸ τίμιον Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δὲν θέλει φανῇ εἰς ταῖς ἡμέραις ἐκείναις· ἡ λειτουργία θέλει σβυσθῇ· ἡ ψαλμωδίαις θέλουν παύσει· αἱ ἀναγνώσεις τῶν γραφῶν δὲν θέλουν ἀκουσθῇ· ἡ διδαχὴ καὶ αἱ ψυχωφελεῖς διηγήσεις θέλουν καταργηθῇ· μόνον ὁ θρῆνος θέλει περισσεύει· οἱ ἀναστεναγμοὶ θέλουν πληθένει· ἡ θλίψαις θέλουν αὐξαίνει· τότε τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον θέλουν τὰ ρίχνει εἰς ταῖς στράταις, καὶ κανεὶς δὲν τὰ θέλει μαζώνει· τὰ πολύτιμα καὶ ζηλευτὰ πράγματα ὅλα θέλουν μισηθῇ εἰς τὰς ἡμέρας ἐκείνας· διότι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θέλουν ἀγωνίζεσθαι μόνον, πῶς νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ πλάνου Ἀντιχρίστου, καὶ εἰς κανένα τρόπον δὲν θέλουν δυνηθῇ νὰ τὸν ἀποφύγουν· διότι ἔχοντες τὴν μιαρὰν του σφραγῖδα, θέλουν εἶναι φανεροὶ καὶ γνωστοὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ἀπὸ μέσα θέλει εἷσται φόβος, ἀπὸ ἔξωθεν τρόμος· εἰς ταῖς νύκταις καὶ ἡμέραις, εἰς ταῖς στράταις καὶ εἰς τὰ σπήτια εἰς ταῖς στράταις θέλουν κείτεσθαι τὰ βρωμερὰ κορμία τῶν ἀποθνησκόντων, καὶ εἰς τὰ σπήτια θέλει εἷσται πεῖνα καὶ δίψα· εἰς ταῖς στράταις θέλει εἷσται σύγχυσις καὶ ἀνακάτωσις, καὶ εἰς τὰ σπήτια δάκρυα ἀπαρηγόρητα· τότε θέλει μαρανθῇ ἡ ευμορφία τῆς ὄψεως τῶν ἀνθρώπων· διότι θέλουν γενῇ τὰ πρόσωπὰ τους ὡσὰν πρόσωπα νεκρῶν· ἡ εὐμορφάδα τῶν γυναικῶν θέλει χαθῇ· ἡ ἐπιθυμία θέλει παύσει· καὶ λοιπὸν ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ καιροῦ ἐκείνου. Ἀλλ’ οὖν ὁ φιλάνθρωπος καὶ εὔσπλαγχνος Θεὸς δὲν θέλει ἀφήσει τὸ πλάσμα τοῦ νὰ παιδευθῇ εἰς πολλὰς ἡμέρας· ἀμὴ οἱ τρεῖς ἥμισυ χρόνοι ἐκεῖνοι ὀποῦ προείπαμεν, ὅτι θέλει κάμει ὁ Ἀντίχριστος βασιλεύς, θέλουν κολοβωθῆ, καὶ θέλουν ὀλιγωθοῦσι, διὰ τὴν μετάνοιαν ἐκείνων ὀποῦ θέλουν φύγῃ εἰς τὰ σπήλαια, καὶ εἰς ταῖς τρύπαις τῆς γῆς, νὰ μετανοοῦν εἰς τὴν ἀσέβειὰν τους· καθὼς τὸ ὁρίζει καὶ ὁ Κύριος εἰς τὸ κατὰ Ματθαίον Εὐαγγέλιον· Καὶ εἰ μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκείναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διὰ δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκείναι. Ἀφόντις γοῦν πληρωθοῦν οἱ τρεῖς ἥμισυ χρόνοι, παρευθὺς ὡς ἐν συντόμῳ θέλει ἀφανισθῆ καὶ ἡ βασιλεία τοῦ μιαροῦ Ἀντιχρίστου, νὰ καταργηθῇ ἡ δύναμὶς του, καὶ ἡ πολλὴ του ὑπερηφάνεια· καὶ αὐτὸς νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν, καθὼς τὸ μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος εἰς τὴν Ἀποκάλυψίν του, καὶ λέγει· «Καὶ εἶδον τὸ θηρίον, καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ τὰ στρατεύματα αὐτῶν συνηγμένα ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, καὶ μετὰ τοῦ στρατεύματος αὐτοῦ· καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον, καὶ μετὰ τούτου ὁ ψευδοπροφήτης ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἷς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες βληθήσονται οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην ἐν τῷ θείῳ· καὶ οἱ λοιποὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τῇ ἐκπορευομένῃ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν».
Ἤγουν εἶδα τὸ θηρίον, τουτέστι τὸν διάβολον αὐτόν, καὶ εἶδα καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ τὰ φουσᾶτα τους, ὀποῦ ἦτον μαζωμένα νὰ κάμουν πόλεμον μετ’ ἐκεῖνον, ὀποῦ ἐκάθητο εἰς τὸ ἄλογον, καὶ μὲ τὸ φουσάτον του· ποῖος δὲ ἦτον ἐκεῖνος ὀποῦ ἐκάθητο εἰς τὸ ἄλογον, καὶ ποῖον εἶναι τὸ φουσάτον του; ἀκούσατε πῶς ὁρίζει παραπάνω ἀπ’ αὐτὸ τὸ ρητόν· «Καὶ εἶδον οὐρανὸν ἀνεῳγμένον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ’ αὐτόν, πιστὸς καὶ ἀληθινός, καὶ ἐν δικαιοσύνῃ κρινεῖ καὶ πολεμεῖ· οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλόξ πυρός, καὶ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ διαδήματα πολλά, ἔχων ὄνομα γεγραμμένον, ὃ οὐδεὶς οἶδεν, εἰμὴ αὐτός· καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον βεβαμμένον ἐν αἵματι· καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ· καὶ τὰ στρατεύματα ἐν τῷ οὐρανῷ ἠκολούθουν αυτῷ ἐφ’ ἵπποις λευκοῖς, ἐνδεδυμένοι βύσσινον λευκὸν καὶ καθαρόν· καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται ρομφαία ὀξεῖα ἵνα ἐν αὐτῇ πατάξῃ τὰ ἔθνη»· ἤγουν, εἶδα τὸν οὐρανὸν ἀνοικτόν, καὶ ἰδοὺ ἕνα ἄλογον άσπρον, καὶ ἐκεῖνος ὀποῦ ἐκάθητο εἰς αὐτὸ εἶναι πιστὸς καὶ ἀληθινός, καὶ μὲ δικαιοσύνην θέλει κρίνει, καὶ θέλει πολεμήσει· τὰ μάτια του ἦτον ὡσὰν τὴν φλόγα τῆς στίας, καὶ εἰς τὸ κεφάλι τοῦ εἶχε στεφάνια πολλά, καὶ εἶχεν ὄνομα γραμμένον, τὸ ὁποῖον δὲν τὸ ἐξεύρει κανείς, μόνον αὐτός· καὶ ἐφόρει ροῦχον βαμμένον μὲ αἷμα, ἐπειδὴ ἐθανατώθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, καὶ ἔχυσε τὸ πανάγιὸν του Αἷμα, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομὰ του, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ· καὶ τὰ φουσᾶτα του εἰς τὸν οὐρανὸν τὸν ἀκολουθοῦσαν καθήμενα εἰς ἄσπρα ἄλογα, καὶ ἐφοροῦσαν βασιλικὸν φόρεμα ἄσπρον καὶ καθαρὸν, ὁποῖοι εἶναι οἱ Ἄγγελοι, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα ἐκείνου ὀποῦ ἐκάθητο εἰς τὸ ἄσπρον ἄλογον εὐγένει δίστομον σπαθί, διὰ νὰ πατάξῃ τὰ ἔθνη. Μετ’ αὐτὸν γοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους ἔκαμαν πόλεμον οἱ βασιλεῖς καὶ ὁ διάβολος, καὶ ἐπιάσθη ὁ διάβολος ἀντάμα μὲ τὸν Ἀντίχριστον, ὀποῦ ἔκαμνε τὰ σημεῖα ἐμπροστά του, μὲ τὰ ὁποία σημεῖα ἐπλάνεσεν ἐκείνους, ὀποῦ ἐπῆραν τὴν βοῦλλαν τοῦ διαβόλου, καὶ ἐπροσκύνησαν τὴν εἰκόνα του, τουτέστι τὸν Ἀντίχριστον· ζωντανοὶ θέλουν βαλθῇ οἱ δύο αὐτοὶ εἰς τὴν λίμνην τῆς στίας, ὀποῦ καίεται μὲ θειάφι· καὶ οἱ ἐπίλοιποι, ἤγουν οἱ ὑπηρέται του, ἐφονεύθησαν μὲ τὸ σπαθί, ὀποῦ εὔγενεν ἀπὸ τὸ στόμα ἐκείνου ὀποῦ ἐκάθετο εἰς τὸ ἄλογον, καὶ ὅλα τὰ πουλία ἐχόρτασαν ἀπὸ τὰ κορμία τους.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΔΙΑΚΟΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ. (349).
