Δεήσεις Χριστιανῶν εἰς τήν Κοίμήσιν τῆς Θεοτόκου
Αὐτήν τήν ἑορτήν ἑορτάζομεν, εὐλογημένοι Χριστιανοί, αὐτήν πανηγυρίζομεν. Διά τοῦτο ἄς πανηγυρίζωμεν· ἄς ἑορτάζωμεν ὄχι ὡς εἶναι τῶν ἐθνῶν αἱ συνήθεια, ἀλλ’ ὡς ἀρέσκει εἰς τόν Χριστόν καί τήν σήμερον ἑορταζομένην Παναγίαν, ὄχι μέ θυσίας εἰδωλολατρικάς, ἤ μέ χορούς, ὄχι μέ μέθας καί ἀργολογίας, ὄχι μέ παίγνια καί ᾄσματα, καί μέ ὅσα χαίρει ὁ δαίμων, ὅταν τά κάμνωμεν, ὄχι μέ κακάς δαπάνας καί πολυφαγίας, ἀλλά μέ εὐχαριστίας, μέ δοξολογίας, μέ καθαράν καρδίαν, μέ ὅσα χαίρει καί δοξάζεται ἡ Παναγία· μέ τοιαῦτα ἄς ἑορτάζωμεν διά νά ἔχωμεν καί θάρρος πρός τήν Παναγίαν.
Α’
Κυρία Θεοτόκε, Βασίλισσα, τιμή καί δόξα τῶν Χριστιανῶν, ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν καί καθαρωτέρα τοῦ ἡλίου, Παρθένε πανύμνητε καί ἀκήρατε, ἐλπίς τῶν ἁμαρτωλῶν καί λιμήν γαληνέ τῶν χειμαζομένων ὑπό τῶν ἁμαρτιῶν, βλέψον εἰς τόν λαόν σου, ἴδε εἰς τήν κληρονομίαν σου, πρόβατα εἴμεθα τῆς μάνδρας τοῦ Υἱοῦ σου, ἄκακα καί πεπλανημένα, λοιπόν φύλαξον ἡμᾶς, λύτρωσον ἡμᾶς ἀπό τοῦ νοητοῦ λύκου, ἀπό τοῦ διαβόλου τάς χεῖρας, διότι Σέ ἔχομεν μεσῖτιν, προστάτιν, βοηθόν, εἰς σέ ἔχομεν τάς ἐλπίδας μας, ἁμαρτωλοί εἴμεθα καί τρέχομεν εἰς τήν βοήθειάν σου· μή μᾶς ἀποδιώξῃς, μή μᾶς ὀργισθῇς. Βλέπεις, Παρθένε, τούς πειρασμούς, βλέπεις τά κακά τά ὁποῖα συνέβησαν εἰς ἡμᾶς, διά τοῦτο ἐνθυμήσου τήν συγγένειαν, τήν ὁποίαν ἔχομεν· ὅτι ὅλοι μας ἀπό ἕν γένος εἴμεθα, καί ἡμεῖς καί σύ, Θεοτόκε· μεσίτευε, παρακάλεσε τόν Υἱόν σου, τόν ὁποῖον ἐσωμάτωσας, τόν ὁποῖον ἐβάστασας, τόν ὁποῖον ἐθήλασας, διά νά μᾶς σπλαχνισθῇ, νά μᾶς φιλανθρωπευθῇ, ἐδῶ μέν νά περάσωμεν ζωήν ἀβλαβῆ καί ἀκίνδυνον, ἐκεῖ δέ νά μᾶς ἀξιώσῃ τῆς αἰωνίου του Βασιλείας. Ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν τῇ σῇ μεσιτεία, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ᾧ πρέπει δόξα, τιμή καί μεγαλοπρέπεια εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
(Τοῦ Δαμασκηνοῦ τοῦ Στουδίτου)
Β’
Ὦ θεοδόξαστε Κόρη, πανάσπιλε Μαριάμ, ἡ καλή ἐν γυναιξίν, ἡ ἀθάνατος καί Μήτηρ τῆς ζωῆς, ἡ μετά τῶν ἀΰλων Ἀγγέλων πρός οὐρανούς ἀνερχομένη καί ὑπό τῶν Μαθητῶν κηδευομένη, ἱκέτευσον, παρακαλῶ, τόν Υἱόν σου, καθώς μέ ὑπερένδοξον τρόπον κατῴκησεν εἰς τόν εὐανθέστατον κῆπον τῆς ἡγιασμένης σου κοιλίας, ὅπως ἀνασπάσῃ ἐκ ριζῶν τάς ἡμετέρας ἁμαρτίας· δεῖξον, Πανάχραντε, τώρα, ὅτε συνίπτασαι τοῖς ἁγίοις Ἀγγέλοις διά νά καθίσῃς ὡς ἐστεφανωμένη Βασίλισσα ἐπάνω εἰς τόν οὐράνιον καί ἡλιοστάλακτον πύργον τῆς δόξης, καί ἡμῖν τοῖς πανηγυρίζουσι τήν μνήμην σου τό ὑπέρτατον βάθος τῶν χαρίτων σου, καί λάμψον τάς φεγγοβόλους σου ἀκτῖνας εἰς τάς λυπημένας καρδίας μας, διά νά ὁδεύωμεν εὐθαρσῶς τε καί ἀνδρείως εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν τῆς τῶν οὐρανῶν Βασιλείας· ἐπίβλεψον εἰς τούς αἰχμαλώτους δούλους σου Χριστιανούς, καί εἰς τήν πολυχρόνιον τυραννίαν τοῦ πονηροῦ Ἀβιμέλεχ, τοῦ διαβόλου, μέ τήν ὁποίαν τυραννεῖ καί αἰχμαλωτίζει ἡμᾶς τούς ἀθλίους, σπουδάζων καθ’ ἑκάστην διά νά μᾶς κατακαύσῃ καί νά μᾶς ρίψῃ ἐντός τῆς ἀσβέστου καμίνου τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως· ἀλλ’ ὡς πάντα καί πάντοτε ἰσχύουσα, ἐπίρριψον ἐπ’ αὐτόν, ἄνωθεν τῶν οὐρανῶν, μέ τήν ἀκαταμάχητον δύναμιν τῆς παντοκρατορικῆς σου Βασιλείας, τούς κεραυνούς καί τάς ἀστραπάς τῆς ὀργῆς σου, διά νά συντρίψῃς τήν καθ’ ἡμῶν κινουμένην αὐτοῦ δύναμιν καί τυραννίαν· ἀξίωσον ἡμᾶς, ὦ οὐρανία νύμφη, καθώς ἀσπαζόμεθα τήν εἰκόνα σου καί ἑορτάζωμεν ἐδῶ κάτω τήν Ἁγίαν σου Κοίμησιν, οὕτω καί αὐτοῦ εἰς τόν Παράδεισον μετά θάνατον νά ἴδωμεν τόν σεβάσμιον χαρακτῆρά σου, καί νά προσκυνῶμεν τήν δόξαν σου, εἰς αἰῶνα αἰῶνος. Ἀμήν.
(Τοῦ Μακαρίου Σκορδύλη ἤ Κωφοῦ)
Γ’
Κεχαριτωμένη, δεδοξασμένη Παντάνασσα, ἀπό τήν ἄφθονον ἐκείνην ἀκτινοβολίαν τοῦ θείου φωτός ὁποῦ χαίρεσαι, παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, πέμψον ἐδῶ κάτω καί εἰς ἡμᾶς τούς εὐλαβεῖς δούλους σου μίαν μακαρίαν ἀκτῖνα, ὁποῦ νά εἶναι καί φῶς εἰς τόν ἐσκοτισμένον μας νοῦν, καί φλόγα εἰς τήν ψυχραμένην μας θέλησιν, διά νά βλέπωμεν καί νά περιπατῶμεν σπουδαῖοι εἰς τήν ὁδόν τῶν θείων δικαιωμάτων. Ἡμεῖς, μετά Θεόν, εἰς σέ τοῦ Θεοῦ τήν Μητέρα, καί Μητέρα ἡμῶν, ἔχομεν τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας· ἀπό σέ ἐλπίζομεν τάς νίκας τῆς γαληνοτάτης Αὐθεντίας· τά τρόπαια τῶν εὐσεβῶν βασιλέων· τήν στερέωσιν τῆς Ἐκκλησίας· τήν ἀντίληψιν τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους· τήν σκέπην τῆς εὐλαβοῦς σου ταύτης πολιτείας, ἥτις εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τήν ἄμαχόν σου βοήθειαν. Ναί, Παναγία Παρθένε Μαρία, ὄνομα, πού εἶναι ἡ παρηγοριά, τό καύχημα τῶν Χριστιανῶν· δέξαι τήν νηστείαν καί παράκλησιν τῶν ἁγίων τούτων ἡμερῶν, ὀποῦ ἐκάμαμεν εἰς τιμήν σου, ὡς θυμίαμα εὐπρόσδεκτον· καί ἀξίωσόν μας, καθώς ἐδῶ εἰς τήν Ἐκκλησίαν εὐλαβῶς ἀσπαζόμεθα τήν ἁγίαν σου καί θαυματουργόν ταύτην Εἰκόνα, ἔτσι καί ἐκεῖ εἰς τόν Παράδεισον νά ἴδωμεν αὐτό τό μακάριόν σου πρόσωπον, τό ὁποῖον νά προσκυνοῦμεν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῷ Πνεύματι, εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.
(Τοῦ Κερνίκης καί Καλαβρύτων Ἐπισκόπου Ἠλία Μηνιάτη)
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Η’ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (ΣΕΛ. 243, 253, 257) ΑΘΗΝΑΙ 1970.
Ἡ Εἰκόνα τέθηκε ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
