*… Ἐκείνη τήν σύνοδο τῆς Φλωρεντίας τήν ἔχω ὅπως τήν ἔχει καί ὁ Θεός καί ἡ ἀλήθεια καί ὅλοι οἱ χριστιανοί, τά γνήσια τέκνα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Γιά νά τό πῶ σαφέστερα, ἀκολουθώντας τήν γνώμη τῶν ἁγίων Πατέρων καί ταπεινά τήν συνείδησί μου: θεωρῶ τήν σύνοδο αὐτή ψευδοοικουμενική, ὅπως ἐκείνη ἐπί Κωνσταντίνου, ἡ ὁποία ἀνῄρεσε ὅπως νόμιζε τό ὁμοούσιον. Ἡ γνώμη μου εἶναι ἡ ἑξῆς: Ὅποιος θά μνημονεύση τόν Πάπα ἤ θά ἔχη κοινωνία μέ αὐτούς πού τόν μνημονεύουν ἤ θά συμβουλεύση ἤ θά παραινέση κάποιον νά μνημονεύση, θά τόν θεωρήσω ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ ἁγία καί μεγάλη Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἐξήτασε τό λατινικό δόγμα καί κατεδίκασε ὅσους τό πίστεψαν, τόν Βέκκο δηλαδή καί τούς Ὁμόφρονάς του.
Ἔπειτα δέν θεωρῶ μικρό πρᾶγμα τό μνημόσυνο τοῦ Πάπα ἤ ὁποιουδήποτε ἐπισκόπου. Ἄλλωστε ἡ πνευματική κοινωνία τῶν ὁμοδόξων καί ἡ τελεία ὑποταγή πρός τούς γνησίους ποιμένας ἐκφράζεται μέ τό μνημόσυνο. Οἱ σύνοδοι καί οἱ ἄλλοι Πατέρες ὁρίζουν ὅτι: αὐτῶν πού ἀποστρεφόμεθα τό φρόνημα πρέπει νά ἀποφεύγωμε καί τήν κοινωνία· καί ὅλα τά σχετικά πού γνωρίζετε ὅτι ὁρίζουν. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ὁ Κύριος μᾶς λέγει: «Ἀλλοτρίῳ δέ οὐ μή ἀκολουθήσωσιν, ἀλλά φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τήν φωνήν» (Ἰωάν. ι’, 5).
Μή γένοιτο νά κάνω αἱρετική τήν Ἐκκλησία μου, τήν ἁγία μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων, δεχόμενος τό μνημόσυνο τοῦ Πάπα, ἐφ’ ὅσον ὁ Πάπας ὀμολογεῖ καί πιστεύει ἐκεῖνα, γιά τά ὁποῖα δέν τόν δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Ὅποιος, λοιπόν, ὁμολογήσει ὅτι ἐκεῖνος (ὁ Πάπας) ὀρθοτομεῖ τώρα τόν λόγο τῆς ἀληθείας, ὁμολογεῖ ὅτι οἱ δικοί μας πρόγονοι εἶναι αἱρετικοί.
Ἡ γνώμη μου λοιπόν ἦταν καί θά εἶναι αὐτή. Καί θά εἶμαι ὁπωσδήποτε πάντοτε ἀκοινώνητος πρός τόν Πάπα καί ὅσους ἔχουν κοινωνία μ’ αὐτόν, ὅπως οἱ Πατέρες μας. Διότι πρέπει νά μιμούμεθα τήν εὐσέβειά τους, ἀφοῦ δέν ἔχομε τήν ἁγιωσύνη καί τήν σοφία τους.
Ἀκούω ὅτι οἱ πατέρες τοῦ λατινισμοῦ ὑποψιθυρίζουν κρυφά ὅτι ἡ ἕνωσις θά γίνη ὑπό ὅρους καί γιά ὡρισμένο χρονικό διάστημα, ἐξαπατώντας ἔτσι τόν πολύ λαό καί συγκαλύπτοντας τόν ἐκλατινισμό. Αὐτά τά θεωρῶ ξένα πρός τό ἐκκλησιαστικό καί χριστιανικό ἦθος καί ἀντίθετα στόν Θεό καί τόν ὀρθό λόγο.
Ποῦ ἀκούσθηκε πίστις καί ἐκκλησιαστική ἕνωσις ὑπό ὅρους; Ἐάν εἶναι καλή αὐτή ἡ ἕνωσις, γιατί νά εἶναι γιά ὡρισμένο χρονικό διάστημα καί ὄχι μόνιμη; Καί ἐάν εἶναι κακή, γιατί νά γίνη ἔστω καί γιά μία μόνο ἡμέρα; Καί ποιός ἄλλος μπορεῖ νά εἶναι ὁ ὅρος γιά τήν ἕνωσι τῶν ὀρθῶς πιστευόντων καί φρονούντων, παρά οἱ ἑνούμενοι νά φρονοῦν καί νά ὁμολογοῦν τά ἴδια;….
* Ἐάν, ἀντίθετα, πραγματοποιήσετε πρῶτα αἰσχρῶς τόν ἐκλατινισμό πού θέλετε, καί τότε γιά νά ἐξαπατήσετε τούς ἁπλουστέρους βάλετε χρονικά ὅρια τάχα καί ἐλπίδες λόγων καί συζητήσεων, τό συμπέρασμα τοῦ κακοῦ αὐτοῦ διαβήματος θά εἶναι αὐτό πού πολλές φορές εἶπα. Ἐγώ τότε, ἔστω καί ἄν ὅλη ἡ Ἀνατολή πάη στήν Δύσι, δέν πηγαίνω· καί ἄν ὅλη ἡ Δύσις ἔλθη στήν Ἀνατολή, ἐγώ θά σιωπήσω· καί ἤδη ἀπό τώρα σιωπῶ. Διότι, ἄν ὅλοι ἐσεῖς καί ἡ δῆθεν σύναξίς σας γίνετε Λατῖνοι, μέ ποιούς καί γιά ποιούς καί τί νά ὁμιλῆ πλέον ὁ ταπεινός Γεννάδιος ὑπέρ τοῦ πατρίου δόγματος;
Λοιπόν, πατέρες ἅγιοι, δέν ἀμέλησα καί γι’ αὐτό τό συμφέρον τῆς Πόλης. Μάλιστα οὐδόλως ἀμέλησα γιά τήν Πίστι καί γιά τό συμφέρον τῆς Πόλης, τό ὁποῖο κυρίως ἐξαρτᾶται ἀπό τόν Θεό καί τήν πρός Αὐτόν ὀρθόδοξο Πίστι μας. Εἴθε ὁ Κύριος νά ἀνοίξη τά μάτια ὅλων. Εἰδ’ ἄλλως, τοὐλάχιστον ἐσᾶς καί τούς πιό ἐκλεκτούς ἀπό σᾶς νά φυλάξη σταθερούς στήν Πίστι τῶν Πατέρων, ὥστε ἐξ αἰτίας σας νά ὑπάρχη κάποια ἐλπίδα ἐκ Θεοῦ. Μέ τίς εὐχές σας νά ἐλεήση καί ἐμένα τόν ἁμαρτωλό. Πάντως λυποῦμαι πολύ.
Τήν μετάνοιά μου. Νά ἀναγνωσθῆ δημοσίως, ὥστε νά ἀκουσθῆ ἀπό ὅλους.
(Ἀπό τό περιοδικό Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, Ἁγίου Ὄρους, τεῦχος 21 τοῦ 1996). Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ἐκδότου.
* * *
«Ὦ Σύνοδοι Πατέρων, μάταια στήσατε γιά χάρη μας ἐκείνους τούς προστατευτικούς στύλους· ἄδικα περιφρουρήσατε μέ τίς ἀπειλές (προειδοποιήσεις). Ποῦ εἶναι τώρα ὁ φόβος τῶν ἀφορισμῶν, ποῦ ἐξαπολύσατε; Ποῦ ὁ αὐστηρός λόγος τῶν ἀναθεμάτων; Ὦ συγγράμματα τῶν Πατέρων, ποῦ συγκροτηθήκατε μέ τήν δύναμη τῆς σοφίας καί τήν συμβουλευτική καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί κείτεστε τώρα φρικτά καταπατημένα!
Ὦ τείχη πού περιφρουρήσατε τήν αἰώνιο σωτηρία μας καί εἶστε τώρα κατεστραμμένα! ….».
(Γεννάδιος Σχολάριος, Πατρ. Κων/πόλεως, Ἅπαντα, τομ. 3ος, σελ. 180).
Α’ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά τήν ἅλωσιν
ΠΗΓΗ: «ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (Ἁγιογραφικές καί θεοφώτιστες μαρτυρίες Ἁγίων Πατέρων καί συγχρόνων ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως καί πνευματικότητος) σελ. 61. ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ, 2007.
Οἱ Εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
