Ἀπόσπασμα ἀπό τόν βίο τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου.
Ἕν ἔτος μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ὁσίου ἀπέθανεν ὁ φιλόχριστος βασιλεύς Λέων(¹), ἐγένετο δέ διάδοχος αὐτοῦ ὁ ἐγγονός του Λέων υἱός τοῦ ἐκ θυγατρός γαμβροῦ του Ζήνωνος, ὅστις ἦτο μικρόν παιδίον καί ζήσας μόνον ἕνα χρόνον ἀφῆκε βασιλέα τόν πατέρα αὐτοῦ Ζήνωνα· τοῦτον ἐδίωξεν ἀπό τόν θρόνον μέ ἐπιβουλήν ὁ τύραννος Βασιλίσκος, ὅστις ἐκάθισε βασιλεύς τυραννικῶς καί ἦτο εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Εὐτυχοῦς καί Δισκόρου, οἵτινες ἐφρόνουν εἰς τόν Χριστόν μίαν φύσιν, λέγοντες κατ’ αὐτοῦ καί ἄλλα βλάσφημα λόγια, τούς ὁποίους ἡ Ἁγία Τετάρτη Οἰκουμενική Σύνοδος ἀνεθεμάτισε. Τόν καιρόν ἐκεῖνον λοιπόν ἐσυνάχθησαν εἰς τήν Ἱερουσαλήμ οἱ πρόκριτοι αὐτῆς τῆς αἱρέσεως καί ἐψήφισαν ἰδικόν των Πατριάρχην· ὁ δέ Ζήνων ἐσύναξε λαόν ἀπό τήν Ἰσαυρίαν, καί ἐλθών ἐθανάτωσε τόν Βασιλίσκον καί ἐπῆρε τόν θρόνον του· τότε ἦτο καί ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος ἀποθαμμένος, καί ἐκάθισεν εἰς τόν θρόνον του ὁ Μαρτύριος, ὅστις ἔγραψε μίαν ἐπιστολήν πρός τόν βασιλέα Ζήνωνα καί πρός τόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ἀκάκιον, διά τούς ἄνωθεν αἱρετικούς, νά τούς παιδεύσουν νά παύσουν τά σκάνδαλα· ἔδωκε λοιπόν τά γράμματα εἰς τόν Διάκονόν του Φείδωνα, ὅστις ἐπῆγεν εἰς τήν Ἰόππην, καί εὑρίσκων πλοῖον εἰσῆλθεν, καί ἀρμενίζων εἰς τό παρθενικόν πέλαγος, τούς εὗρε μεγάλη ταραχή εἰς τό πέλαγος, τόσον ὥστε τό πλοῖον ἐναυάγησεν, οἱ δέ ἄνθρωποι ἄλλοι μέν ἐπνίγησαν πάραυτα, ἄλλοι δέ ἐκρατοῦσαν σανίδας πλέοντες· ὁμοίως καί ὁ Διάκονος εὑρίσκων ἕνα ξύλον ἔπλεε μέ κόπον πολύν, περιμένων εἰς ὀλίγην ὥραν ὡς ἀναπόφευκτον τόν θάνατον.
Οὕτω λοιπόν λυπούμενος εἰς τοιαύτην συμφοράν καί ἐσχάτην ταλαιπωρίαν δεινῶς ὀδυνώμενος, ἦλθεν εἰς τήν ἐνθύμησιν αὐτοῦ ὁ Μέγας Εὐθύμιος· ὅθεν ἐβόησε ταῦτα πρός αὐτόν μετά πίστεως· «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Εὐθύμιε, πρόφθασον καί σῶσόν με ἀπό τόν κίνδυνον τοῦτον τόν χαλεπώτατον». Οὕτω λοιπόν δεόμενος εἶδε τόν Ὅσιον περιπατοῦντα ἐπάνω εἰς τά κύματα καί τοῦ λέγει· «Μή φοβεῖσαι, ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ δοῦλος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ Εὐθύμιος καί ἤξευρε, ὅτι δέν ἤρεσεν εἰς τόν Θεόν ἡ ὁδοιπορία σου, καί διά τοῦτο σοῦ ἔτυχε τό ναυάγιον· λοιπόν ἐπίστρεψον εἰς ἐκεῖνον ὅστις σέ ἔστειλε καί εἰπέ του ἀπό ἐμέ, νά μή μεριμνᾷ διά τήν τῶν Ἀποσχιστῶν(²) διάστασιν, ὅτι εἰς ὀλίγας ἡμέρας, πρίν ἀποθάνῃς, γίνεται ἕνωσις τῆς Ἐκκλησίας, νά ἔχουν ὅλοι οἱ Ἱεροσολυμῖται ἕνα ποιμένα καί πρόεδρον· ὕπαγε λοιπόν εἰς τήν ἐμήν Λαύραν καί χάλασε ἀπό θεμελίων ὅλα τά κελλία τῶν ἀδελφῶν καί κάμε τό Κοινόβιον ἐκεῖ ὅπου ἔκτισες τό κοιμητήριον, ὅτι οὕτως εἶναι θέλημα Θεοῦ, νά γίνῃ ἡ Λαύρα Κοινόβιον». Ταῦτα λέγων πρός τόν Φείδωνα ὁ Μέγας Εὐθύμιος, ἐξέβαλε τόν μανδύαν αὐτοῦ καί σκεπάσας αὐτόν τόν ἥρπασε καί εὑρέθη εἰς τήν γῆν πάραυτα, ἤτοι εἰς τό μέσον τῆς ἁγίας Πόλεως, ὢ τοῦ θαύματος! καί ἀφαιρῶν τό θεῖον ἐκεῖνο παλλίον τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου, μέ τό ὁποῖον ὡς ἀετός ὑπόπτερος ἐπέρασε τόσον πέλαγος, ἐνεδύθη τά συνήθη αὐτοῦ ἱμάτια.
Ἀλλά θαῦμα ἠκολούθει τῷ θαύματι, καί πάλιν τό παλλίον ἡρπάγη ὡς ὑπό χειρός τινος καί ἔγινεν ἄφαντον, ὁ δέ Φείδων συλλογιζόμενος τά συμβάντα, πῶς ἐλυτρώθη ἀπό τόν μέγα ἐκεῖνον κίνδυνον, ἐδόξαζε τόν Κύριον καί ηὐχαρίστει τόν Μέγαν Εὐθύμιον λέγων· «Τώρα ἀληθῶς κατενόησα, ὅτι γνήσιος δοῦλος τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Μέγας Εὐθύμιος». Ταῦτα διηγήθη καί πρός τόν Πατριάρχην, ὅστις ἐθαύμασε καί εἶπε· «Ὄντως Προφήτης ἦτο ὁ Μέγας Εὐθύμιος, ὅτι ὅσα ἔμελλε νά γίνουν εἰς τήν Λαύραν, μᾶς τά εἶπε πρό τῆς τελειώσεώς του». Ταῦτα λέγων ἐπρόσταξε τόν Φείδωνα νά κάμῃ καθώς ὁ Ἅγιος παρήγγειλε καί τοῦ ἔδωκε πᾶσαν βοήθειαν καί ἀνήγειρεν εἰς ὀλίγον καιρόν τό Κοινόβιον, μέ ὅσα ἔκαμναν χρεία κελλία, νοσοκομεῖον, φούρνους, πύργους, κοιμητήριον καί ἕτερα χρειαζόμενα, θέλοντες δέ νά ἐγκαινιάσουν τήν Ἐκκλησίαν ἐχρειάζοντο ὕδωρ, διότι μόνον τόν χειμῶνα βρέχει εἰς ἐκεῖνα τά μέρη, καί μέ τό ὕδωρ ὅπερ μένει εἰς τούς λάκκους τῶν πετρῶν καί μέ δοχεῖα ὑπηρετοῦνται κατά τόν ὑπόλοιπον χρόνον. Κατά δέ τόν καιρόν τοῦ θέρους ἔχουσι μεγάλην ὑστέρησιν.
Συνήθροισαν λοιπόν ἡμιόνους ἀπό διαφόρους τόπους νά φέρουν ὕδωρ καί τό μεσονύκτιον φαίνεται εἰς τόν Ἡγούμενον Ἠλίαν ὁ Μέγας Εὐθύμιος καί τοῦ λέγει· «Διατί δέν ἐκάματε δέησιν πρός τόν Θεόν, νά σᾶς στείλῃ ὕδωρ, ὀλιγόπιστοι, ἀλλά βασανίζετε τά ὑποζύγια; Ἀπό τήν σιαγόνα τῆς ὄνου ἔβγαλεν ὕδωρ καί ἐπότισε τόν Σαμψών καί ἀπό τήν ἀκρότομον πέτραν καί ἐχόρτασε λαόν τόν ἀπειθῆ καί ἀχάριστον καί σᾶς θαρρεῖτε νά ἀφήσῃ ἀβοηθήτους εἰς τοσαύτην ὑστέρησιν; μή φοβεῖσθε, ὅτι ἕως τρεῖς ὥρας τῆς ἡμέρας θά γεμίσουν οἱ λάκκοι ἅπαντες ὕδατος». Ἐγερθείς λοιπόν ἐφανέρωσε καί εἰς τούς ἄλλους τήν ὅρασιν καί τότε ἐφάνη αἴφνης εἰς τόν οὐρανόν σύννεφον μέγα καί τόσην βροχήν κατεβίβασεν, ὥστε δέν ἐχρειάσθησαν ὕδωρ εἰ μή μόνον τό βρόχινον. Τοῦτο τό θαῦμα ἠκούσθη εἰς ὅλην τήν ἔρημον· ὅθεν ἐπῆγε καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μαρτύριος καί ποιήσαντες ἀγρυπνίαν ἔκαμαν τόν ἐγκαινισμόν τήν ἑβδόμην τοῦ μηνός Μαΐου· εἰς δέ τήν Ἁγίαν Τράπεζαν ἔβαλαν ἀπό τά ἅγια λείψανα τριῶν Μαρτύρων Πρόβου, Ταράχου καί Ἀνδρονίκου· ἦσαν δέ τότε χρόνοι δώδεκα μετά τήν κοίμησιν τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου.
(¹) Οὗτος εἶναι Λέων Α’ ὁ Θρᾲξ ὁ καί Μέγας καί Μακέλλης ἐπονομαζόμενος τελευτήσας κατά τό 474 μ.Χ. καί ἀνακηρυχθείς ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Ἅγιος διά τούς ὑπέρ τῆς εὐσεβείας ἀγῶνάς του.
(²) Οἱ Ἀποσχίσται ἦσαν αἱρετικοί, ἀποκοπέντες τῆς Ἐκκλησίας διότι δέν ἀνεγνώριζον τούς κανονικούς Ἱερεῖς, οὔτε ἀπεδέχοντο τά Μυστήρια καί τάς ἱεράς παραδόσεις (σημεῖον Σταυροῦ, Εἰκόνας κ.λ.π.).
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Α’ Σελ.502. ΕΚΔΟΣΙΣ Γ’ 1970.
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
