Ἡ Ἐκκλησία ἀνέδειξε πολλούς νέους Ἁγίους καί διά νά εἴμεθα ἐν ἀπολύτῳ ἐπιγνώσει τῆς ἐννοίας ἡ ὁποῖα ἀποδίδεται εἰς τήν λέξιν «νέοι ἅγιοι», τονίζομεν ὅτι μόνον χρονολογικῶς κατατάσσομεν τούς Ἁγίους εἰς παλαιούς καί νέους· κατά δέ τήν ἔννοιαν τῆς διαβαθμίσεως αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι πασῶν τῶν ἐποχῶν οἱ ἅγιοι εἶναι ἴσοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καί ἡ οἱαδήποτε διάταξις αὐτῶν ἐν τῷ οὐρανίῳ χορῷ ἀνήκει μόνον εἰς τήν βουλήν τοῦ Ὑψίστου, τοῦ κρίνοντος ἕκαστον κατά τά ἔργα αὐτοῦ.
Ἀλλ’ ἐπειδή τινες ἐνίοτε δέν παραδέχονται ὅτι ὑπάρχουν ἅγιοι πάντοτε εἰς τόν κόσμον, εἶναι χρήσιμον νά παρατηρήσωμεν τά ἑπόμενα.
Ἅγιοι καθίστανται πάντες οἱ ζῶντες κατά Θεόν καί οὐδόλως ἐτέθησαν ὅρια χρονικά διά τήν ἐμφάνισιν Ἁγίων. Τοῦτο εἶναι φυσικόν διότι ἕκαστος τελευτᾷ διανύων τόν ἰδικόν του δρόμον τῆς ζωῆς κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁποίας καί μαρτυρεῖ καί ἀσκητεύει καί κοπιᾷ καί θυσιάζεται διά Χριστόν.
Πλήν τούτου καί ἡ Ἁγία Γραφή πολλαχοῦ συνηγορεῖ είς τήν ἀλήθειαν ταύτην. Θά παραθέσωμεν ὀλίγα μόνον χωρία ἐξ αὐτῆς. Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ λέγει· «Κύριε τίς παροικήσει ἐν τῷ σκηνώματί σου; ἤ τίς κατασκηνώσει ἐν ὄρει ἁγίῳ σου;» ποῖος; «ὁ πορευόμενος ἄμωμος καί ἐργαζόμενος δικαιοσύνην· λαλῶν ἀλήθειαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» (ψαλμ. ΙΔ’ 1 – 2).
Ἄρα ὁ ἄμωμος καί δίκαιος καί ἀληθής δύναται νά κατασκηνώσῃ εἰς τόν τόπον τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Ἑπομένως οὐδείς ἀποκλείεται νά γίνῃ ἅγιος ἀφοῦ καί ὁ Κύριος ἡμῶν λέγει «ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι ὥσπερ ὁ πατήρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειος ἐστιν» (Ματθ. Ε’ 48) καί «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι» (Α’ Πέτρ. Α’, 16). Ὁ αὐτός ψαλμωδός λέγει ὡσαύτως «Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος» (ψαλμ. ΙΕ’ 2). Καί ἀλλαχοῦ «Φοβήθητε τόν Κύριον πάντες οἱ Ἅγιοι αὐτοῦ» (ψαλμ. ΛΓ’ 10).
Πρός τούτοις ἔχομεν τήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἀνέδειξε καθ’ ὅλας τάς ἐποχάς Ἁγίους καί τιμᾷ καί γεραίρει πάντας ἀνεξαρτήτως χρόνου τελευτῆς αὐτῶν.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ σώζουσα Κιβωτός τοῦ Νῶε καί ἡ Κιβωτός τῆς Διαθήκης ἡ περιέχουσα τόν νόμον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ εἶναι καί ὁ κῆπος τῆς Ἐδέμ, ὁ περιπεφραγμένος καί ποικιλοτρόπως περιποιούμενος καί συντηρούμενος. Καί ὅπως ὁ κηπουρός δέν παύει συνεχῶς νά περιποιῆται τά «μυρίπνοα ἄνθη» καί νά ἀνανεώνῃ τόν κῆπον συμπληρῶν μέ νέα τοιαῦτα διαφόρων ποικιλιῶν καί προελεύεσων, οὕτω καί ἡ Ἐκκλησία δέν παύει καθόλου νά δημιουργῇ νέους βλαστούς ἁγιότητος καί νά συμπεριλαμβάνῃ αὐτούς εἰς τόν οὐράνιον κῆπον τῶν ἁγίων αὐτῆς.
ΠΗΓΗ: Τό βιβλίο: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» (Σελ. 4), ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1971.
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου τέθηκε ἀπό τό συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
