Ἐπέσχεν ὄμβρον, πῦρ τρίτον φέρω κάτω,
Σχίζει δέ ρεῖθρον Ἠλίας τρέχων ἄνω.
Δίφρῳ ἀνηρπάγης περί εἰκάδα, Ἠλία ἱππεῦ.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ
Ἐκεῖ ἐρχομένου τοῦ Προφήτου Ἠλιού, ἀπήντησεν αὐτόν ὁ Ἀβδιού, ὡς δέ τον εἶδεν, ἔπεσεν ἐπί πρόσωπον αὐτοῦ καί εἶπε· «Μή εἶσαι σύ, κύριέ μου, ὁ Ἠλιού;» Ὁ δέ Προφήτης τοῦ λέγει· «Ἐγώ εἶμαι· μόνον ὕπαγε καί εἰπέ εἰς τόν Ἀχαάβ τόν κύριόν σου, ὅτι θέλω νά τον συναντήσω». Ἀπεκρίθη ὁ Ἀβδιού· «Διατί, κύριέ μου, ἐκαταφρόνησες τόσον την ζωήν σου καί θέλεις νά θανατωθῇς; Ζῇ ὁ Θεός, δέν ἔμεινε βασιλεία οὐδέ τόπος, ὅπου νά μή ἔστειλεν ὁ Ἀχαάβ ἀναζητῶν σε· ὅσοι δέ εἶπον, ὅτι δέν σέ εἶδον, τούς ἐθανάτωσε καί τόν τόπον των κατέκαυσε· σύ δέ τώρα μόνος σου ζητεῖς τόν θάνατόν σου; Καλῶς δέ λέγεις, νά ὑπάγω νά τοῦ εἴπω, ὅτι ἐπιθυμεῖς νά τον συναντήσῃς· ἀλλά ἐάν ἔλθῃ πνεῦμα Θεοῦ καί σέ ἁρπάσῃ καί ἐλθών ὁ Ἀχαάβ δέν σέ εὕρῃ, δέν ἠξεύρεις, ὅτι θά μέ θανατώσῃ; Ἤ μήπως δέν γνωρίζεις ὅτι καί ἐγώ φοβοῦμαι τον Θεόν, τον ὁποῖον καί σύ προσκυνεῖς καί ὅτι παρέλαβον ἑκατόν Ἱερεῖς καί τούς ἔχω κεκρυμμένους εἰς δύο σπήλαια καί τούς τρέφω διά νά μή τούς φονεύσῃ ἡ Ἰεζάβελ; Τώρα φοβοῦμαι νά μή φονεύσῃ ἡ Ἰεζάβελ καί ἐμέ διά τήν ἰδικήν σου αἰτίαν». Ἀπεκρίθη ὁ Προφήτης· «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός τῶν δυνάμεων, εἰς τόν ὁποῖον παρεστάθην σήμερον· πρέπει νά παρουσιασθῶ εἰς τόν Ἀχαάβ». Ἐπῆγε λοιπόν ὁ Ἀβδιού καί εὑρών τόν Ἀχαάβ τοῦ εἶπε καταλεπτῶς τήν ὑπόθεσιν.
Ἐρχόμενος δέ ὁ Ἀχαάβ διά νά συναντήσῃ τόν Προφήτην Ἠλίαν, εἶδε μακρόθεν αὐτόν καί τοῦ εἶπε· «Σύ εἶσαι, ὅστις διαστρέφεις τόν λαόν;» Ἀπεκρίθη ὁ Προφήτης· «Δέν τόν διαστρέφω ἐγώ, ἀλλά σύ καί ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου, οἵτινες ἀφήσατε Κύριον τον Θεόν καί προσκυνεῖτε τόν Βάαλ. Λοιπόν τώρα ὕπαγε, στεῖλε καί σύναξε ὅλους τούς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων νά ἔλθουν πρός με εἰς τό ὄρος Καρμήλιον, καί τούς τετρακοσίους πεντήκοντα ἱερεῖς τοῦ Βάαλ καί τούς ἄλλους ὑπολοίπους ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης, τούς ὁποίους ὠνόμαζον οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀφροδίτης, καί τούς τετρακοσίους ἱερεῖς τῶν Ἀλσῶν, δηλαδή τῶν Ναῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὑποκάτω τῶν δένδρων, οἱ ὁποῖοι τρώγουν τόν ἄρτον τῆς Ἰεζάβελ· ὅλοι ἄς ἔλθουν ἐκεῖ». Τότε ἔστειλεν ὁ Ἀχαάβ καί ἔφερεν ὅλους τούς ἱερεῖς εἰς τό Καρμήλιον ὄρος. Ἀφοῦ λοιπόν ἐσυνάχθησαν ὅλοι, λέγει πρός αὐτούς ὁ Προφήτης· «Ἕως πότε θά χωλαίνετε καί ἀπό τούς δύο πόδας; ἐάν εἶναι Κύριος ὁ Θεός, ὑπάγετε μέ αὐτόν». Ὁ δέ λαός δέν ἀπεκρίθη λόγον. Τούς λέγει πάλιν ὁ Προφήτης· «Ἐγώ ἔμεινα μόνος Προφήτης Κυρίου τοῦ Θεοῦ, οἱ δέ ἱερεῖς τοῦ Βάαλ καί τῆς αἰσχύνης καί τῶν Ἀλσῶν εἶναι χίλιοι διακόσιοι· φέρετε λοιπόν δύο βόας, ἄς πάρουν δέ αὐτοί τόν ἕνα καί ἐγώ τόν ἄλλον καί ἄς τόν σφάξουν, πῦρ ὅμως εἰς τόν βωμόν νά μή ἀνάψουν, νά σφάξω δέ καί ἐγώ τόν ἄλλον καί νά σωρεύσω ξύλα, πῦρ δέ καί ἐγώ νά μή ἀνάψω καί ἄς κάμωμεν προσευχήν εἰς τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας. Ὅποιος δέ Θεός εἰσακούσῃ καί στείλῃ πῦρ νά κατακαύσῃ τόν βοῦν, ἐκεῖνος εἶναι Θεός ἀληθινός».
Ἀπεκρίθη τότε ὅλος ὁ λαός καί εἶπε· «Καλοί καί δίκαιοι εἶναι οἱ λόγοι οὕς ἐλάλησας». Τότε λοιπόν λέγει ὁ Προφήτης πρός τούς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης· «Λάβετε σεῖς πρῶτον τον ἕνα, σφάξατέ τον καί προσφέρετε θυσίαν εἰς τον Βάαλ, παρακαλέσατε δέ τόν Θεόν σας νά σᾶς στείλῃ πῦρ». Ἔλαβον λοιπόν τόν βοῦν καί τόν ἔσφαξαν ἐπί τοῦ βωμοῦ, κατόπιν ἐκύκλωσαν γύρωθεν τόν βωμόν, καί ἀπό πρωΐας μέχρι μεσημβρίας ἔκραζον μεγαλοφώνως λέγοντες· «Ἐπάκουσον ἡμῶν, Βάαλ, ἐπάκουσον ἡμῶν ἐν πυρί». Ἀλλ’ οὐδέ ἡ ἐλαχίστη φωνή τοῦ Θεοῦ των ἠκούετο, οὐδ’ αὐτός εἶχε ὦτα νά τούς ἀκούσῃ. Τότε λοιπόν ὁ Προφήτης κατεγέλασε καί τούς εἶπε· «Κράξατε περισσότερον, διότι ἴσως κοιμᾶται ἤ δέν ἔχει καιρόν καί δέν σᾶς ἀκούει». Ἐκεῖνοι δέ περιεφέροντο γύρωθεν τοῦ βωμοῦ καί ἔκραζον μέ φωνάς μεγάλας· ἔτυπτον δέ τά στήθη των, μέχρις αἱματώσεως, ἀλλά ματαίως ἐκοπίαζον, ἕως οὗ ἦλθε τό δειλινόν, ἀλλά δέν ἐφάνη κανέν σημεῖον. Τότε λέγει πρός τούς ἱερεῖς ὁ Προφήτης· «Παραμερίσατε νά κάμω καί ἐγώ τήν προσευχήν μου». Ἔλαβε τότε δώδεκα λίθους, κατά τόν ἀριθμόν τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ καί ἔκτισε θυσιαστήριον διά τόν Θεόν, ἔπειτα ἔκαμε λάκκον, ὁ ὁποῖος ἐχωροῦσε δύο φορτία σίτου, γύρωθεν τοῦ θυσιαστηρίου.
Μετά ταῦτα ἐμέλισε τόν ἄλλον βοῦν καί τόν ἔβαλεν ἐπάνω εἰς τά ξύλα τά ξηρά, καί λέγει πρός τόν λαόν· «Λάβετε τέσσαρας κάδους ὕδωρ καί χύσατε ἐπάνω εἰς τόν βοῦν καί εἰς τά ξύλα». Καί ἐποίησαν οὕτως· εἶπε πάλιν· «Χύσατε δεύτερον». Καί ἐδευτέρωσαν. Λέγει πάλιν· «Χύσατε τρίτον». Ἔχυσαν τότε ἐκ τρίτου· τό δέ ὕδωρ ἐκεῖνο ἐπλήρωσε τόν λάκκον καί περιεχύθη γύρωθεν αὐτοῦ. Πλήν μάθετε καί τοῦτο, ὅτι αἱ τρεῖς φοραί ὅπου εἶπεν ὁ Προφήτης νά χύσουν νερόν ἦσαν εἰς τύπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, οἱ δέ τέσσαρες κάδοι ἦσαν εἰς τύπον τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν, ἐδήλουν δέ ὅτι ἡ παναιτία καί ζωαρχική Τριάς μέ τό ὕδωρ, ἤτοι τήν διδαχήν τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν, ἐπότισε τάς κεχερσωμένας ψυχάς τῶν Ἐθνῶν. Ἀλλά ἄς ἔλθωμεν εἰς τόν λόγον μας. Ἀφοῦ λοιπόν οὕτως ἐποίησεν ὁ λαός, ἀνέβλεψεν ὁ Προφήτης εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε· «Κύριε ὁ Θεός Ἀβραάμ, Ἰσαάκ καί Ἰακώβ, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί, ἵνα γνωρίσῃ ὁ λαός οὗτος, ὅτι σύ εἶσαι Κύριος ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ, καί ἐγώ εἰμί δοῦλός σου, καί ὅτι δι’ ἐσέ ἔκαμα τά ἔργα ταῦτα. Ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου ἐν πυρί, ἵνα ἐννοήσῃ ὁ λαός, ὅτι σύ εἶσαι Θεός ἀληθινός, καί σύ ἐπέστρεψας τήν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου ὀπίσω σου». Λέγοντος ταῦτα τοῦ Προφήτου, παρευθύς ἔπεσε πῦρ παρά Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί κατέφαγε τόν βοῦν, τά ξύλα καί τό ὕδωρ, ὅπερ ἦτο εἰς τόν λάκκον, ἀλλά καί αὐτούς τούς λίθους ἕως καί τό χῶμα ἔγλειψε τό πῦρ.
Τότε ἔπεσε πᾶς ὁ λαός ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί εἶπον· «Ἀληθῶς Κύριος εἶναι ὁ Θεός· αὐτός εἶναι Θεός ἀληθής». Εἶπε τότε ὁ Προφήτης πρός τόν λαόν· «Συλλάβετε τούς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ, κανείς νά μή μείνῃ ἀπό αὐτούς». Συνέλαβον τότε αὐτούς, ὁ δέ Προφήτης τούς κατεβίβασεν εἰς ἕνα ξηροπόταμον, ὅστις ὀνομάζεται χείμαρρος Κισσῶν, ἐκεῖ δέ κατέσφαξεν αὐτούς. Μετά ταῦτα εἶπε πρός τόν Ἀχαάβ· «Ὕπαγε, φάγε καί πίε, ὅτι ἀκούω τήν βροχήν ὅπου ἔρχεται». Καί ὁ μέν Ἀχαάβ ἔπραξεν ὡς προετάχθη· ὁ δέ Προφήτης Ἠλίας ἀνέβη εἰς τό ὄρος, καί κύψας ἐπί τήν γῆν, ἔβαλε τό πρόσωπόν του ἐν μέσῳ τῶν γονάτων αὐτοῦ. Μετά δέ ὥραν ἐστράφη πρός τόν ὑπηρέτην του, ὅστις λέγουσιν, ὅτι ἦτο ὁ Προφήτης Ἰωνᾶς, ὁ υἱός τῆς χήρας, τόν ὁποῖον ἀνέστησεν ὁ Προφήτης Ἠλίας, περί τοῦ ὁποίου προείπομεν, καί τοῦ λέγει· «Βλέψον πρός τήν θάλασσαν, ἵνα ἴδῃς τί ἔρχεται». Εἶδεν ὁ ὑπηρέτης, ἀλλ’ οὐδέν ἐφάνη. Πάλιν λέγει ὁ Προφήτης· «Βλέψον ἕως ἑπτά». Ἐποίησε καθώς προσετάχθη, τήν δέ ἑβδόμην εἶδε νέφος μικρόν, ὡς πάτημα ἀνθρώπου, ὅπερ ἠγείρετο ἀπό τήν θάλασσαν. Τότε λέγει ὁ Προφήτης εἰς ἐκεῖνον τόν ὑπηρέτην του· «Ὕπαγε καί εἶπε εἰς τόν Ἀχαάβ νά ζεύξῃ τήν ἅμαξάν του, νά προφθάσῃ εἰς τήν οἰκίαν του, διότι θέλει κινδυνεύσει ἀπό τήν βροχήν». Ἐποίησε τότε ὁ βασιλεύς Ἀχαάβ οὕτω· τόση δέ πολλή βροχή ἦλθεν, ὥστε δέν ἐπρόφθασε νά ὑπάγῃ εἰς τήν Σαμάρειαν τήν πόλιν, εἰς τά βασίλειά του, ἀλλά εἰσῆλθεν εἰς πόλιν τινα Ἰεζράελ ὀνομαζομένην. Εἰς τήν πόλιν αὐτήν εἰσῆλθε καί ὁ Προφήτης Ἠλίας, φεύγων τήν πολλήν βροχήν ὅπου ἐγίνετο.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Ζ’ ΙΟΥΛΙΟΣ (ΣΕΛ. 376 ΑΘΗΝΑΙ 1970.
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
