† Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα
Καί ταῦτα μέν διά καί πρός τούς παπικούς τῆς χθές, τῆς σήμερον καί τῆς αὔριον. Καί ἐπειδή τώρα τελευταίως πολύς γίνεται λόγος περί «διαλόγου» κι ἐν καιρῷ εὐθέτῳ ἑνότητος καί ἑνώσεως τῶν δύο κεχωρισμένων Ἐκκλησιῶν Ὀρθοδόξου καί Δυτικῆς, θά ἦσαν ἀρκετά τά ὅσα ἐξετέθησαν προηγουμένως νά πείσουν τούς Ὀρθοδόξους ὅτι αὐτός ὁ θόρυβος πού προεκλήθη εὑρίσκεται μέσα εἰς τό κλῖμα μιᾶς τεταραγμένης ἐποχῆς ἀφ’ ἧς στιγμῆς τό ἐπαναστατικόν μένος ὑπό διαφόρους μορφάς ἐξεδηλώθη εἰς τόν κόσμον διά νά κατακλύσῃ τάς χώρας, νά καταλύσῃ αἰωνοβίους θεσμούς καί νά ἀνατρέψῃ καθεστῶτα. Αὐτό τό πνεῦμα τῆς ἀνελευθέρου, ἠμπορεῖ νά εἴπῃ κανείς, χειραφετήσεως ἀπό τάς παραδεδεγμένας ἀξίας τόσον εἰς τήν πολιτικήν ὅσον καί εἰς τήν ἐπιστήμην, τά δόγματα, τάς τέχνας καί τήν θρησκείαν, συνετέλεσεν ὥστε ἄτομα καί λαοί νά παρουσιάσουν ἕνα φαινόμενον μιᾶς ἀγέλης γνωστικῶν τρελλῶν οἱ ὁποῖοι ἀναμιγνύουν λίθους, πλίνθους, κεράμους καί ξύλα μέ τήν ἀνόητον ἰδέαν, ὅτι ὁ σωρός αὐτός ἀνομοιογενοῦς γεροῦ καί σάπιου ὑλικοῦ, ἀτάκτως ἐρριμένου, ἀποτελεῖ οἰκοδομήν, ἐνῷ εἰς οὐδέν εἶναι χρήσιμος. Βεβαίως φίδια, σκορπιοί, ἀράχναι, νυκτερίδες, σκώληκες εὑρίσκουν ἐκεῖ ἰδεώδη κατοικίαν καί δύνανται νά κατασκευάσουν φωλεάς. Ἐπίσης εἰς τά ὑ λ ι κ ά αὐτά ἠμποροῦν νά φιλοξενηθοῦν ἀλῆτες καί δυστυχεῖς ὑπάρξεις. Δέν ἀποτελοῦν ὅμως διά μυαλωμένους καί ἀξιοπρεπεῖς νοικοκυραίους λύσιν στεγαστικοῦ. Ἐπίσης δέν ἠμπορεῖ νά γίνῃ ψωμί ἀπό ἕνα κρᾶμα σιταλεύρου, ξηρᾶς κοπριᾶς, καρβουνόσκονης, χώματος, στάκτης, ζυμωμένον μέ τ’ ἀκάθαρτα νερά τῶν ὑπονόμων. Παίρνουν μέν σχῆμα ἀναλόγως τῆς μήτρας πού θά τεθοῦν μετά τήν ἀνάμιξίν των, ὅπως καί ψήνονται, ἀλλ’ ὅμως αὐτό δέν λέγεται οὔτε εἶναι ψωμί διά τούς ἀνθρώπους. Οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν καί τρέφονται μέ ἄρτον, καί ἄρτος παρασκευάζεται ἀπό σιτάλευρα κυρίως, ἐάν ἡ ἀνάγκη τοῦ λιμοῦ δέν ἐπιβάλῃ νά τρώγωμεν καί λαχανίδας. Πάντως καλῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων δι’ ἄρτου ἐκ καθαροῦ, ἀμιγοῦς σιταλεύρου τρεφόμεθα.
Τούτων οὕτως ἐχόντων, προκειμένου περί τῆς πνευματικῆς τροφῆς ἡ ἔμφυτος πίστις ἐτροφοδοτεῖτο καί εὐρωστοποιεῖτο διά τῆς θείας Ἀποκαλύψεως μέσῳ τῶν Προφητῶν, ὅπου τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τυποποιῆσαν τό θεοκρατικόν πολίτευμα τῶν Ἑβραίων, ἀφ’ ἑνός μέν συνεκράτησε ἀπό τήν ἠθικήν σῆψιν καί ἀποσύνθεσιν τόν λαόν ἐκεῖνον, ἀφ’ ἑτέρου δέ τό προεφύλαξεν ὡς σύνολον ἀπό τήν εἰδωλολατρικήν μανίαν καί διαφθοράν. Αὐτό ἀκριβῶς τό ἄμικτον ξένων στοιχείων καί ἐπιδράσεων θεοκρτικόν τῶν Ἑβραίων πολίτευμα ἔσχε καί εὐεργετικόν ἀποτέλεσμα: τήν, ἐν συγκρίσει, ἠθικήν ἀνωτερότητά των ἐν τῷ ὠκεανῷ τῆς γενικῆς ἀκολασίας, τήν καλλιέργειαν τῆς καθαρᾶς περί Θεοῦ ἰδέας, ἀλλά καί τήν ἐθνικήν του ἑνότητα ἐξαρτωμένην ἐκ τῆς θρησκευτικῆς καί ψυχικῆς ἑνότητος τοῦ λαοῦ. Ἐάν ὁ λαός οὗτος ἐπεβίωσεν ἐπί αἰῶνας ἐν μέσῳ συνεχοῦς μαρτυρίου ὡς ἔθνος, ὡς φυλή, τοῦτο ὀφείλεται κυρίως εἰς τήν ἄμικτον πίστιν του, εἰς τήν ψυχικήν του ἑνότητα καί εἰς τό διακρατούμενον οὕτως ἐθνικόν του ἐγωϊσμόν. Ἡμεῖς εἴχομεν τήν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐτυχίαν νά εἴμεθα κληρονόμοι οὐ μόνον ἑνός θησαυροῦ προγονικῆς σοφίας, ἀπό τήν ὁποίαν ἀντλοῦν οἱ αἰῶνες, ἀλλά καί τέκνα φωτός ὡς Ἕλληνες ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀφ ἧς στιγμῆς ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἐκήρυξε τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερίαν ἐπί τοῦ ἱστορικοῦ βράχου τῆς Ἀκροπόλεως, ἀποκαλύψας τόν τέως ἄγνωστον Θεόν τοῖς Ἀθηναίοις καί εἰς τόν κόσμον ὁλόκληρον ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.
Ἀπό τότε Χριστιανισμός καί Ἑλληνισμός μέ τήν καθαρότητα τοῦ πνεύματος ἀπέβλεψαν νά ἐξευγενίσουν τήν βάρβαρον ψυχήν, νά ἐξαγνίσουν αἰσθήματα καί σκέψεις. Ὑλική γέφυρα τοῦ ποταμοῦ ἑνός νέου πολιτισμοῦ ὁ Ἑλληνισμός καί ὡραία θεουμένη ὕπαρξις διά τοῦ Χριστιανισμοῦ ὁ ἄνθρωπος, ἔζησε μέ πλήμμυραν θρησκευτικῶν αἰσθημάτων, μέ ἦθος ἐξαίρετον, μέ συνέχειαν καί συνέπειαν θαυμαστήν πρός δόξαν Θεοῦ. Ἡ πίστις τῶν Αὐτοκρατόρων τοῦ Ἑλληνικοῦ Βυζαντίου, αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ἡ ψυχή τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ μας λαοῦ ὑπῆρξαν τῷ ὄντι τό στυπτικόν ἅλας καί τό λίπασμα διά τήν πλουσίαν ἄνθησιν τοῦ ὀρθοδόξου κήπου μας. Ἡ ριζωμένη ὀρθόδοξος πίστις καί τό ἑλληνικόν αἷμα πού συνθέτει τόν ψυχοσωματικόν μας ὀργανισμόν, μᾶς ἔχει μορφοποιήσει χαρακτῆρας (τοὐλάχιστον ὡς Ἐκκλησία, ὀρθόδοξος ἐν τῷ συνόλῳ της, καί ὡς Ἔθνος καί Φυλή), εἰλικρινεῖς μέ ἀφέλειαν ὡρίμου ἀνθρώπου, μέ ἀξιοπιστίαν, μέ αὐθορμητισμόν παιδικῆς ἁπλότητος καί ἀγαθωσύνης, χωρίς φθόνον, χωρίς μνησικακίαν, χωρίς παραλογισμούς ἐκβιασμούς καί στραγγαλισμούς τῶν συνειδήσεων τῶν ἄλλων. Τόσον ἡ Ἑλλάς ὅσον καί ἡ Ὀρθοδοξία μας ἐτήρησαν τήν ἐντολήν τῆς ἀγάπης, τοῦ σεβασμοῦ τῶν πεποιθήσεων τῶν ἄλλων καί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἐθνικῆς των ἀκεραιότητος, ἐκτός καί ἄν ἡ ἄμυνα ἐπέβαλε ἔνοπλον διαμαρτυρίαν πρός κατασφάλισιν τῶν δικαιωμάτων μας.
Παρά ταῦτα, καί διά ταῦτα, ἐμισήθημεν, ἐφθονήθημεν, ἠδικήθημεν καί ἐκ μέρους τῆς χριστιανικῆς Δύσεως, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεύθυνος διά τήν ἀποβαρβάρωσιν τῆς Εὐρώπης κατά τόν Μεσαίωνα καί τήν καταστροφήν τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, νωπόν δέ καί ἀχνίζον τό αἷμα ἐκ της αἰσχρᾶς καί ἐγκληματικῆς των τακτικῆς εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί ἐσχάτως τῆς μεγαλονήσου Κύπρου. Ἐμισήθημεν καί ἐφθονήθημεν ἀπό τόν παπισμόν ὅστις ἐπί ἑκατοντάδας ἐτῶν κατεπόνησε καί καταπονεῖ τήν Ἑλληνικήν ὀρθόδοξον ψυχήν ἰδίᾳ ἀπό τῆς ἐποχῆς πού διέλυσε τήν Βυζαντινήν Αὐτοκρατορίαν καί τήν παρέδωσεν ἀναιμικήν πλέον καί ἐξησθενημένην εἰς τά βάρβαρα στίφη τῆς Κολάσεως. Μισούμεθα ἤδη καί φθονούμεθα ὡς ὀρθόδοξον Ἔθνος, ἐκ μέρους τῆς ὠργανωμένης καί κατευθυνούσης τάς σκέψεις καί τά βουλήματα τῶν Κυβερνητῶν τῆς Δύσεως καί τοῦ Βορρᾶ Μασσονίας, ἡ ὁποία ὡς θρησκεία συγκρητισμοῦ, ἀδιαφορεῖ διά τά δόγματα, τά ἤθη, τήν τάξιν καί ἐπιδιώκει τήν ἑνοποίησιν τῶν ἀνθρώπων διά τῶν φρικτῶν ὅρκων της, διά τῶν ἰδικῶν της μυστηρίων, διά τοῦ ὀρθοῦ λόγου, παραμερίζουσα πᾶν ὅ,τι κοινόν δέν ἔχουν αἱ θρησκεῖαι τῆς ὑφηλίου (Π. Τρεμπέλας, Ν. Ψαρουδάκης, Αὐγουστῖνος Καντιώτης, Χ. Καλύβας, κ.π.ἄ.). Μισούμεθα καί φθονούμεθα ἀπό τόν ὑλισμόν καί τήν ἀπιστίαν ἡ ὁποία ἅπλωσε τήν ἀμφιβολίαν εἰς τάς ψυχάς τῶν ἀστηρίκτων καί ψυχικῶς προητοίμασε τήν πτῶσιν των. Μισούμεθα καί φθονούμεθα ἀπό τόν Προτεσταντισμόν καί τόν Ἰεχωβιτισμόν οἵτινες, μέ ἀσπίδα τάς ξένας Πρεσβείας καί δύναμίν των τόν μαμμωνᾶν, βάλλουν καθ’ ἡμῶν σαδιστικῶς αἰσχροῦ κέρδους χάριν. Μισούμεθα αἱ φθονούμεθα ἀπό τό ὑπεύθυνον Κράτος τό ὁποῖον ἀφήνει τούς πληρωμένους κονδυλοφόρους νά γράφουν ὅτι τά Κατηχητικά Σχολεῖα εἶναι «πληγή» καί ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἶναι γιά τούς «δασκάλους πού δέν ἔχουν ἄλλη δουλειά». Μισούμεθα καί φθονούμεθα ἀπό ὡρισμένους Ἱεράρχας μας οἱ ὁποῖοι μή κατανοήσαντες τόν κίνδυνον τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τήν σκληρότητα τοῦ παπισμοῦ καί τήν οὐτοπίαν τοῦ οἰκουμενισμοῦ, διά τῆς παραθέσεως τεΐων καί ἀνταλλαγῆς φιλοφρονήσεων παρομοίων μ’ ἐκείνας ἅς ἀνταλλάσσουν τά ξεθωριασμένα γύναια ἐπί σκηνῆς, μοιράζουν μειδιάματα μαντόνας πρός ἑαυτούς καί ἀλλήλους μέ τό ἀζημίωτον εἰς βάρος τοῦ ἱεροῦ χρήματος τοῦ λαοῦ μας καί μ’ ἐξοργιστικάς προκλήσεις πρός τό αἴσθημά μας. Μισούμεθα καί φθονούμεθα καί ἀπό ἐκείνους ἀπό τούς ὁποίους ἀπουσιάζει τό ἡρωϊκόν καί τό ἐπαναστατικόν μένος κατά τῆς σαρκωμένης ἀσεβείας καί θρασύτητος ἥτις ἐγείρει τήν βδελυράν της κεφαλήν κατά τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί τοῦ γλυκυτάτου ἤθους μας ὡς Ἑλληνορθοδόξου λαοῦ.
Ἄνοιξαν τά λιμάνια μας, τά σύνορά μας, ὁ οὐρανός μας καί ὁ Ἀμπελών τοῦ Κυρίου ἐδέχθη τήν ἐπιδρομήν τῶν ἀγρίων θηρίων τῆς πνευματικῆς ζούγκλας. Μασσῶνοι, εὐαγγελικοί, παπικοί, ἰεχωβῖτες, κερασφόροι καί μή σατανᾶδες, ἀπό διαφορετικά σημεῖα τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐκκινήσαντες, δέν περιεκύκλωσαν ἁπλῶς τήν ὀρθόδοξον Ἑλλάδα, ἀλλά διεισέδυσαν παντοῦ: Εἰς τά Ὑπουργεῖα, εἰς τάς ἀνωτάτας κρατικάς θέσεις, εἰς τούς δημοσίους καί ἰδιωτικούς ὀργανισμούς καί τό κῦμα τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ χαρακτῆρος τοῦ λαοῦ μας ἤρχισε νά ὑψοῦται πελώριον. Καί ὁ Χριστός βλασφημεῖται καί ἡ Ἐκκλησία του συκοφαντεῖται, δόγματα δέ καί παραδόσεις αἰώνων διακωμῳδοῦνται διά νά ἐξαρθῇ τό πνεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ πού δέν εἶναι ἄλλον παρά ἕνα «χαρμάνι» παραδόξων πίστεων, ὑποκειμενικῶν γνωμῶν ἀτομικῶν ἠθικῶν ἀθλιοτήτων, σύγκρασις φιλοσοφίας τῆς κενῆς ἀπάτης καί τῆς εὐαγγελικῆς ὡραιότητος, τῆς ὁποίας τό ἄχραντον χραίνεται. Καί ὑπό τό πνεῦμα αὐτό τῆς οἰκουμενικότητος, τῆς καθολικότητος, τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, μίγνυνται τά ἄμικτα. Συνεπῶς «Ἄγγελοι καί διάβολοι μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε καί εὐφράνθητε σήμερον καί μηδείς ἐξέλθῃ πεινῶν». Αὐτό εἶναι, λέγουν, τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, καί ὑπ’ αὐτό τό πνεῦμα ὁ ἡμέτερος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἀπό τοῦ 1949 ἐρωτοτρόπει μετά τοῦ πάπα Ἰωάννου ΚΓ’ ἤ μᾶλλον ΚΔ’, διότι ὁ ΚΓ’ εἶναι ὁ ἀρχιλῄσταρχος κοσμικός καί φιλήδονος τύπος (1410 – 1416) διπλωμάτης καί κόλαξ, πολεμικός μᾶλλον ἤ ἐκκλησιαστικός ὅστις ἐτάραξε σφοδρῶς τήν ἤδη τεταραγμένην ἐκ τοῦ σχίσματος καί τῆς δευτέρας παπικῆς ἕδρας ἐν Ἀβινιῶνι, Ρωμαϊκήν Ἐκκλησίαν (Ἐκκλησ. Ἱστορ. Στεφανίδου, 363, Μ. Ἑλλ . Ἐγκ. τ. ΙΖ’ σ. 364). Αὐτός εἶναι ὁ ΚΓ’ Ἰωάννης τόν ὁποῖον ἀπό ἐντροπήν οἱ παπικοί τόν διαγράφουν ἀπό τήν Ἱστορίαν των. Ὁ προκάτοχος τοῦ σημερινοῦ Παύλου τοῦ ΣΤ’ εἰς τήν πραγματικότητα φέρει τόν ἀριθμόν ΚΔ’ καί ὄχι ΚΓ’. Ἀλλά δέν ἔχει σημασίαν τό πρᾶγμα· γεγονός ἀπομένει ὅτι ὁ ἡμέτερος Πατριάρχης ὁ ἀπό Κερκύρας καί Ἀμερικῆς Ἀθηναγόρας, πρῶτος ἤρξατο ἐρωτοτροπῶν μετά τοῦ πάπα Ἰωάννου τοῦ ΚΓ’. Τό στοιχεῖον τοῦτο εἶναι ἀξιοπρόσεκτον καί διερωτᾶται κανείς ἄν ὁ Παναγιώτατος ᾐτήσατο, ὡς ἐπεβάλλετο ὑπό τῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλλά καί τῆς ἐντιμότητος τοῦ Ἱεράρχου ἐπί πλέον δέ τῆς σοβαρότητος τοῦ τολμήματος, ἄδειαν, ἤ ἔκαμε κοινωνόν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος τοὐλάχιστον ὡς Ἕλλην καί ὄχι ὡς αὐθαιρετῶν Τοῦρκος, δεδομένου ὅτι οὐχί ὡς Ἀθηναγόρας Καβάδας, ἀλλ’ ὡς Ἀρχιερεύς τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐκάλεσε τόν πάπαν εἰς συνδιάλεξιν ἐπί θεμάτων ἀφορώντων τήν πίστιν καί τά ἤθη, δι’ ἅ ἁρμόδια εἶναι τά συλλογικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας. Τό ὅτι πρῶτος δυστυχῶς ὁ ἡμέτερος Πατριάρχης ᾐτήσατο διάλογον μετά τοῦ πάπα, τοῦτο μαρτυρεῖ ἡ προσφώνησις τοῦ τελευταίου πρός τόν Παναγιώτατον: «Τήν συνάντησιν αὐτήν τήν ἠθέλατε ἀπό τῆς ἐποχῆς τοῦ ἀλησμονήτου προκατόχου μας, Ἰωάννου τοῦ ΚΓ’, διά τόν ὁποῖον δέν ἀπεκρύπτατε τήν ἐκτίμησίν σας καί εἰς τόν ὁποῖον εἴχατε ἐφαρμόσει μέ καταπληκτικήν διαίσθησιν τοῦ λόγου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ «Ὑπῆρξεν εἷς ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, ὀνόματι Ἰωάννης…». Ἑπομένως δύο εἶναι τά πρόσωπα πού ἄξιζαν νά φέρουν ὡς ἀπεσταλμένοι Θεοῦ τό ὄνομα Ἰωάννης: Πρῶτος ὁ Προφήτης καί μετ’ αὐτόν ὁ πάπας Ἰωάννης ὁ ΚΓ’, ὅστις καί συνεπής πρός τήν ἀποστολήν του ἐκάλεσε τούς κεχωρισμένους ἀδελφούς ὀρθοδόξους νά ἐπανέλθουν ὡς οἱ ἄσωτοι υἱοί εἰς τούς κόλπους τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας. Περί αὐτοῦ κατωτέρω.
Ἐφ’ ὅσον τήν πρωτοβουλίαν τῆς συναντήσεως ἐχίδνης καί περιστερᾶς κατά τάς ἑορτάς τῶν Χριστουγέννων εἰς τούς Ἁγίους Τόπους ἔσχεν ὁ ἡμέτερος Πατριάρχης, ἐρωτῶμεν μ’ ὅλον τόν ἀπαιτούμενον σεβασμόν τήν παναγιότητά του: Ποῖος ὁ λόγος, Παναγιώτατε, νά κατεβῆτε τά σκαλοπάτια τῆς Ὀρθοδοξίας καί νά παρακαλέσετε τόν αἱρετικόν πάπαν νά σᾶς δεχθῇ εἰς ἀκρόασιν; Κινδυνεύει τό δούλειον Γένος καί ἐπιθυμεῖτε βοήθειαν στρατιωτικήν; Ἀλλ’ οὔτε τό Γένος καί τό Ἔθνος κινδυνεύει, οὔτε καί οἱ πάπαι πού κατήντησαν μαδημένα κοτόπουλα ἀπό τόν Βίκτωρα Ἐμμανουήλ ἠμποροῦν νά διαθέτουν στρατιωτικήν δύναμιν πρός βοήθειάν σας. Νά ρᾳδιουργήσουν; Ναί. Νά μετέλθουν μέσα ἠθικῶς διαβλητά πού οὔτε ὁ ἑωσφόρος τά χρησιμοποιεῖ; Πανθομολογούμενον καί ὑπό τῆς ἐμπειρίας ὀμολογούμενον. Ἀλλά νά βοηθήσουν κινδυνεύουσαν τυχόν Ἑλληνικήν Ὀρθοδοξίαν; Αὐτό ἄν τό πιστεύετε, εἶσθε ἤ ἀνιστόρητος ἤ πάρα πολύ ἀφελής καί μᾶς συγχωρῆτε διά τήν ἀνευλάβειαν. Καί εἶναι τῷ ὄντι θλιβερόν, χωρίς ἀποχρῶντα λόγον, νά ὑποβάλετε σεῖς αἴτησιν ἀκροάσεως, αἴτησιν συναντήσεως τήν ὁποίαν ὁ πάπας ἐκμεταλλευθείς ἐχαρακτήρισεν ἱστορικόν γεγονός μέ τήν πλάνην ὅτι τό ἀγκίστρι μέ τό δόλωμα τῆς «καλημέρας» του θά συλλάβῃ τόν ἰχθύν τῆς Ὀρθοδοξίας. Θά ἠδυνάμεθα μόνον νά προσέξωμεν αἴτησιν τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας δι’ ἧς ὁ παπισμός ἐλεγχόμενος ὑπό τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἐγκλημάτων ζητεῖ συγγνώμην καί ἐπιστροφήν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας ἐξ ἧς ἀπεσχίσθη πρό πεντακοσίων ἐτῶν. «Τόν ἐρχόμενον πρός μέ οὐ μή ἐκβάλω ἔξω» εἶπεν ὁ Κύριος (Ἰωάν. ς’, 37). Καί ὁ παπισμός πλανᾶται, καί νῦν δέν ἀφίσταται τῆς πλάνης του, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ὁ ἄσωτος υἱός καί ὄχι ἡ παπική Ἐκκλησία ὡς διεμορφώθῃ μάλιστα μετά τό σχίσμα. Ἀψευδές μαρτύριον πάλιν ὅπερ κατετάραξε τάς ὀρθοδόξους συνειδήσεις κατά τάς ἁγίας ἡμέρας εἶναι ἡ ἔκκλησις τοῦ πάπα εἰς τόν ναόν τῆς Βηθλεέμ πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς Χριστιανούς, μηδέ τῶν ὀρθοδόξων ἐξαιρουμένων: «Ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν δέν εἶναι δυνατόν, εἶπε, νά ἐπιτευχθῇ εἰς βάρος τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως. Ἡ θύρα τῆς ποίμνης παραμένει ἀνοικτή. Ἡ ὑποδοχή θά εἶναι θερμή». Τ’ ἀκοῦς Παναγιώτατε Δέσποτα; Ὁ πάπας θά χαρῇ ὑπερβολικά ἐάν ἐνταχθῶμεν εἰς τήν παπικήν στρούγγαν ἡμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι πού μᾶς θεωρεῖ ἀπολωλότα πρόβατα.
Ἐκ τῶν λόγων τούτων τοῦ Ρωμαίου Ποντίφηκος, διότι ὁ ἰδικός μας ἀπέκρυψε, μέχρι τοῦ ξεκαμπίσματος πού τοῦ ἔκαμεν ὁ πάπας εἰς Ἱεροσόλυμα, τήν πλήρη ἀλήθειαν, συμπεραίνομεν ὅτι ὁ Πατριάρχης μας ἀπό πολλοῦ συνεζήτει μετά τοῦ πάπα ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ τά τῆς ἑνώσεως, ἀφοῦ ἐπί μῆνας ἐμπέρδευε τάς λέξεις ἑνότης – ἕνωσις – καλημέρα – ἀγάπη – εἰρήνη – καί τά «κουραφέξαλα» τῶν μεγάλων ἐνόχων ἤ ἠλιθίων, οἱ ὁποῖοι οὐχί εὐθέως καί εἰλικρινῶς ἐπιδιώκουν νά προσβάλουν τήν ζωήν σου, τήν τιμήν σου καί τήν περιουσίαν σου. Εἰς τοιαύτης φύσεως ζητήματα, πίστεως δηλονότι καί ἠθῶν συγκαλεῖται ἔστω καί τοπική Σύνοδος, ἐξετάζεται ἡ οὐσία τῶν θεμάτων, ἐπιστρατεύονται θεολογικαί κεφαλαί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀναλύεται ἡ ψυχολογία τοῦ παπισμοῦ, προβλέπονται τά κέρδη καί αἱ ζημίαι καί ἐξουσιοδοτεῖται ὁ ὀρθόδοξος Πατριάρχης, ἐν περιπτώσει αἰτήσεως τοῦ ἐνόχου, ὅπως τόν δεχθῇ ἐν τόπῳ καί χρόνῳ ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ Πατριάρχου καθορισθησομένου, διότι ὁ ἐξομολογούμενος ἔχει ἀνάγκην πνευματικοῦ καί ὄχι πνευματικός τοῦ ἐξομολογουμένου. Καί ἔπρεπεν ἀπό τῆς ἄλλης πλευρᾶς τοῦ παπισμοῦ νά συνέλθῃ παπική Σύνοδος ὅπου ἐνώπιον τῶν ποδῶν της ὁ πάπας ἀφοῦ κάμῃ τήν πρώτην δημοσίαν ἐξομολόγησιν νά καταθέσῃ τά δικά του «λιλιά»: Τό πρωτεῖον, τό ἀλάθητον, τό δικέφαλον τῆς ἐξουσίας καί τήν τριώροφον τιάραν. Μετά ταῦτα νά ἐνδυθῇ τά ἄμφια τῶν πρό τοῦ Η’ αἰῶνος Πατέρων καί νά εἴπῃ εἰς τούς πατέρας τῆς Συνόδου του: «Ἅγιοι ἀδελφοί ἐπλανήθημεν. Τό σύστημά μας εἶναι ἀντιχριστιανικόν, δέν ἁρμόζει εἰς Κληρικούς, ἐκθέτει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Τά ὅσα δῆθεν ἐν συνόδοις – κνώδαλον ὁ ἑκάστοτε πάπας ἐδογμάτισε θά τά θέσωμεν ὑπό τήν κρίσιν τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἀποτελεσθησομένης ἐκ πάντων τῶν Ἱεραρχῶν τῆς ὑφηλίου ὅπου, ἐν ἀδελφικῇ συμπνοίᾳ ταπεινοφροσύνη, φόβῳ Θεοῦ καί Πνεύματι Ἁγίῳ, θά συμπροσευχηθῶμεν θερμῶς διά τήν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν. Καί ἐφ’ ὅσον συμφωνεῖτε, τότε νά μοῦ ἐπιτρέψητε νά ἀναγγείλω τό χαρμόσυνον αὐτό γεγονός καί εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, ἀδελφόν καί συλλειτουργόν διά τά περαιτέρω». Καί ἔτσι ν’ ἀρχίσῃ ὁ διάλογος μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως. Τό νά ζητήσῃ ὁ Πατριάρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας διάλογον μετά τοῦ αἱρετικοῦ πάπα καί νά τόν ἱ κ ε τ ε ύ σ ῃ νά ὁμιλήσῃ πρός τούς συναθροιζομένους ὀρθοδόξους ὅτι ἡ συνάντησις καί ὁ διάλογος θά γίνουν ἐν «ἴσοις ὅροις», αὐτό εἶναι βλακῶδες. Κυρίως διότι ὁ πάπας καί ἡ Δυτική Ἐκκλησία εἶναι σχισματική καί ἐν ταὐτῷ α ἱ ρ ε τ ι κ ή. Τό σχίσμα εἶναι δεινότερον τῆς αἱρέσεως καί ἡ αἵρεσις εἶναι συνεπεία τοῦ δαιμονισμοῦ. Δέν χωρεῖ συζήτησις ἐπί τίνων ὅρων θ’ ἀνοιχθῇ ὁ διάλογος μετά τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό νά εἶναι τό καρεκλοπόδαρον πού κάθεται ὁ πάπας ὑψηλότερο ἤ χαμηλότερο ἀπό τό τοῦ Πατριάρχου, αὐτό ἀπασχολεῖ τούς κοσμικούς τῶν σαλονιῶν, ὅπως καί νά τό καθίσῃ ὁ εἷς ἐκ δεξιῶν ἤ ἐξ εὐωνύμων. Αὐτά τά θέματα τά ἔλυσεν ὁ Κύριος ἅπαξ διά παντός μέ τό παράδειγμά του, ἀλλά καί μέ τά λόγια του πρός τούς μαθητάς του αἰτοῦντας πρωτοκαθεδρίας, εἴπομεν (Ματθ. η’, 20 – 28). Ἀλλ’ ὅπου δέν ὑπάρχει ἁγνότης, εἰλικρίνεια, ἠθική καθαρότης καί ξαστεριά τιμίων ἀνθρώπων, ἐκεῖ ὑπάρχει καί καχυποψία. Ἀλλ’ ἡ καχυποψία, ἡ ἔλλειψις ἐμπιστοσύνης ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν ἀνατρέπει τό περί ἑνότητος ἤ ἑνώσεως κήρυγμα καί παρουσιάζει τούς πρωταγωνιστάς ὡς τούς μεγάλους θεατρίνους ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς. Αὐτοί οἱ ἀσπασμοί Πατριάρχου – πάπα, αὐταί αἱ μηχανικαί καλουποποιημέναι συναντήσεις καί ψευδεῖς ἐκφραστικότητες γεωμετρικῆς ἀκριβείας, φανερώνουν ὅτι διά νά ἐπιτύχουν ἐχρειάσθησαν μῆνες νά σκηνοθετηθοῦν. Ἀφοῦ εἰς τό «Σινεάκ» πού προεβλήθησαν αἱ ἀηδίαι αὐταί ἠνάγκασαν τούς θεατάς νά καγχάζουν, νά ἀποστρέφουν τό πρόσωπόν τους, νά κραυγάζουν: «Ἀρκεῖ, ἀρκεῖ τά φιλιά». Καί ὁ ἑωρακώς μεμαρτύρηκε καί ἀληθινή ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ… Εἶναι σοβαρά πράγματα αὐτά, Παναγιώτατε; Ἐστήσατε τήν παγίδα τῆς δευτέρας ἐν Ρόδῳ Πανορθοδόξου διασκέψεως διά νά ὑφαρπάσετε ἔγκρισιν ἐνάρξεως φλυαριῶν μετά τοῦ πάπα καί νά διατείνεσθε ἐν τῇ ἐπισήμῳ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος κατά Ἀνατολάς Ἐκκλησία… ἐνέτεινε τάς εἰλικρινεῖς αὐτῆς προσπαθείας ἐπί διαχριστιανικοῦ πεδίου πρός συνάντησιν τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐν τῷ Παγκοσμίῳ αὐτῶν Συμβουλίῳ πρός εὐκταίαν συνάντησιν ὑμῶν μετά τοῦ ἁγιωτάτου πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης Παύλου τοῦ ΣΤ’ ἐπί τῆς διά τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καθαγιασθείσης γῆς τῆς Ἱερουσαλήμ» («Ἀπόστ. Ἀνδρέας» Κων/πόλεως, Χριστούγεννα 1963).
Οἱ λόγοι αὐτοί πρωτίστως ὄζουν θρησκευτικοῦ μασσονισμοῦ. Καί ὡς ἀπέδειξεν ὁ σοφός Ἱεράρχης μακαριστός Εἰρηναῖος, τό αὐτό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ συναγωγήν ἐθνῶν καί γλωσσῶν καί πίστεων καί θίασον δαιμόνων, ὁ δέ παπισμός καθ’ ἑαυτόν, εἴπομεν, μέ τό πρωτεῖον του καί τό ἀλάθητόν του, ὕβριν κατά τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι ναυάγιον εἰς τό πέλαγος τῶν φυσικῶν θρησκειῶν καί τά διάφορα ἐκτός αὐτῆς θρησκεύματα ναυαγοσωστικά. Ἐάν πιστεύετε εἰς τήν ἁγιότητα καί τήν καθολικότητά της, τότε τί ἐπιζητεῖτε μέ τάς ἐπαφάς σας τόσον σεῖς ὅσον καί ἡμεῖς ἔστω καί μέ λαϊκούς θεολόγους; Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας διετύπωσε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ τά δόγματα, ἐξέθεσε τούς ὅρους, συνέθεσε τό ἱερόν μας Σύμβολον, ἡ δέ ἑλληνική μας φιλοσοφία εἶναι ἰδικόν μας κτῆμα. Τί ἀπομένει, δηλαδή, νά ζητήσωμεν ἀπό τούς ἀλλοδαπούς, τούς ξενογλώσσους, τούς κατά πάντα, ἴσως, εὐγενεῖς ἀνθρώπους, ἀλλά μή συνδεομένους μεταξύ μας διά τῆς πνευματικῆς συγγενείας τήν ὁποίαν μόνον ἡ ἑνότης τῆς διδασκαλίας ἔχει ὡς φυσικόν της τόκον καί τήν ἑνότητα εἰς τήν θείαν λατρείαν. Ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει ἑνότης διδασκαλίας καί ἑνότης λατρείας μεταξύ ὀρθοδόξων καί καθολικῶν ἤ προτεσταντῶν, περιττεύει πᾶσα διεκκλησιαστική σύσκεψις καί ἐπαφή μέ θέματα δογματικῆς φύσεως, δεδομένου ὅτι τόσον οἱ παπικοί ὅσον καί οἱ διαμαρτυρόμενοι οὐδ’ ἐπί στιγμήν ἔπαυσαν νά μᾶς ταλαιπωροῦν παρέχοντες πράγματα διά τῆς χριστιανικῶς ἀπαραδέκτου προπαγάνδας των καί τοῦ βαναύσου προσηλυτισμοῦ των. Ἡμεῖς δέν εἴδομεν τόν πάπαν νά ἔχῃ ἐρωτήματα εἰς τήν συνείδησίν του διά τά ἐγκλήματα τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας κατά τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί τοῦ Γένους μας κατά τήν ἐποχήν τῆς λατινοκρατίας εἰς Κωνσταντινούπολιν. Σᾶς παρουσιάσθη ὁ Φαρισαῖος μειλίχιος, θρασύς εἰς δηλώσεις, ταπεινολογῶν μέν λόγοις, ἔργοις δέ μιμούμενος Ναπολέοντα τόν Μέγαν περιστοιχούμενον ὑπό λεγεωναρίων, σᾶς ἐδέχθη εἰς τάς ἀ γ κ ά λ α ς τ ο υ ὡς ἄσωτον υἱόν, μέ τήν ψευδαίσθησιν ὅτι τό ψυχολογικόν κλῖμα τῆς συναντήσεώς του μέ ὑμᾶς θά «μαλακώσῃ» τάς καρδίας τῶν ὀρθοδόξων, θά τάς διαθέσῃ γλυκέως ὑπέρ τῆς ἑνότητος – ἑνώσεως χάριν τῆς ὁποίας ὠργάνωσε τήν οὐνίαν πρός ἐξαπάτησιν τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν καταδέχθησαν νά ἀτιμάσουν τό τετιμημένον τους ράσσον μέ τ’ ἀντεριά καί τά σκιάδια καί τήν γυναικόμουτρον ὡραϊσμένην ἐμφάνισιν τῶν παπικῶν Κληρικῶν, μέ τό ἰησουϊτικόν δόγμα «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα». Ἐνῷ οἱ καθολικοί ἱερεῖς μιμούμενοι κατά πάντα σχηματικῶς τούς Ἑλληνορθοδόξους καί τόν γάμον τῶν ἱερέων των ἐπέτρεψαν, καί γενειάδας καί ράσσα ἐνεδύθησαν, καί τήν λειτουργίαν κατά τό ὀρθόδοξον τυπικόν τελοῦν, ὡς προβατόσχημοι λύκοι. Αὐτοί γράφει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος εἶναι πρόβατα ὅσῳ τό πάχος τοῦ δέρματος· ἀπό ἐκεῖ καί κάτω εἶναι λ ύ κ ο ι. Ἐρωτῶμεν: Εἶναι ἤ ὄχι Κληρικῶν ἤ χριστιανῶν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐ ν τ ί μ ω ν ἀνθρώπων ὁ τρόπος αὐτός καί αἱ μέθοδοι τοῦ προσηλυτισμοῦ; Καί φρονεῖ ὁ πάπας Παῦλος ΣΤ’ ὅτι ἡ συνάντησίς του ἄν ἀφιόνισε τόν ἀγαθόν Πατριάρχην, δέν ἀφιόνισε σύμπασαν τήν ἑλληνορθόδοξον ψυχήν ἥτις γρηγορεῖ ὡς φύλαξ τῶν παραδόσεών της, ψυχήν ἥτις ὡς εἷς ἄνθρωπος ἐξηγέρθη καί ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου τοῦ Β’ συνεχίζει τήν ἱστορικήν του πορείαν ἥν ἐχάραξε τό ἡρωϊκόν τέκνον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;
Σεῖς, Παναγιώτατε, ἀπεκρύπτατε τήν ἀλήθειαν καί δέν ἐνημερώσατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος συγκεκριμένως, ὅπως κατηγγέλθητε ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Χρυσοστόμου καί τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Χρυσοστόμου ὅστις, δι’ ἐκτεταμένης σπαρακτικῆς του ἐπιστολῆς ἀπό τό Ναύπλιον καί μέ ἡμερομηνίαν 23 – 12 – 1963, ἤλεγξε τήν ἀπάτην σας καί τό ἀντιορθόδοξον τόλμημά σας. Τοῦτο ἐγένετο ὑπό πληθύος θεολόγων, Κληρικῶν καί ἄλλων λογίων πιστῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐξαίρεσιν ἀπετέλεσαν οἱ ἀνιστόρητοι, οἱ δογματικῶς ἀστοιχείωτοι, οἱ ὑποστάντες ἠθικήν διάβρωσιν καί ἔχοντες ἀνοικτούς λογαριασμούς μέ τόν δεκάλογον τοῦ Μωϋσέως καί τό ἠθικόν κώδικα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλά καί αὐτοί συγκινούμενοι ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἀγάπης κι τῆς εἰρήνης ἁπλῶς χαιρετίζουν τό γεγονός τῶν ἐπαφῶν σας μέ τόν πάπαν, ὡς χαρμόσυνον καί εὐχάριστον, ἀφοῦ μέ τήν ἕνωσιν ἤ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν θά ἰσχυροποιηθῇ ἔτι μᾶλλον ὁ Χριστιανισμός ὡς ἑνιαῖον Σῶμα καί θ’ ἀντιταχθῇ ὠργανωμένος κατά τοῦ ὑλισμοῦ. Ἀλλ’ ἐδῶ καί αὐτοί ἀπατῶνται διότι: α) Ὁ γνήσιος Χριστιανισμός ὅστις ἐκπροσωπεῖται μόνον ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχει κεφαλήν του καί θεμέλιον τῆς Ἐκκλησίας του τόν Χριστόν, κατά Παῦλον, καί ὄχι τόν πάπαν: «Θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἐστίν Ἰησοῦς Χριστός» (Α’ Κορ. γ’, 10). Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἀληθής ἔκφρασις τῆς γνησίας πίστεώς μας, ἱστορικῶς βεβαιουμένης. β) Ἡ Ὀρθοδοξία, ὡς τοιαύτη, εἶναι ἀήττητος καί περικλείει τά στοιχεῖα τῆς ἀφθαρσίας, οὐδεμία δέ ὑλική δύναμις οὔτε ἠδυνήθη οὔτε καί θά δυνηθῇ νά τήν ἀφανίσῃ. Συνεπῶς ἐπίκλησις πρός τούς ἑτεροδόξους αἱρετικούς δέν χρειάζεται, καί οὔτε ἡ πολλότης τῶν ὀπαδῶν τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ἀποτελεῖ λόγον πρός ἐπαφάς, μετοχήν εἰς Συνέδρια καί οἰκουμενισμούς. Τήν ἀξίαν τήν ἔχει μικρός σωρός τοῦ σίτου καί ὄχι ὁ ὄγκος τῶν ἀχύρων. Ὁ σῖτος εἶναι διά τούς ἀνθρώπους καί οἱ ὀρθόδοξοι διά τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ νά εἶναι συνεπεῖς πρός τήν πίστιν των. Τά ἄχυρα εἶναι διά τά ζῷα καί οἱ αἱρετικοί διά τό πῦρ τῆς κολάσεως. Αὐτά λέγει ἡ Γραφή. Μήπως ἕνας μικρόσωμος Ἀθανάσιος δέν ἔσωσε τήν Ὀρθοδοξίαν; Μήπως ἕνας Στουδίτης δέν ἔκλεισε εἰς τά στήθη του τήν ἱεράν δημιουργικήν φλόγα τῆς παραδόσεως τῶν πατέρων μας; Μήπως μία ὑπογραφή τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ δέν ἐτύπωσε τό ὀρθόδοξον ὄ χ ι πού θ’ ἀντηχῇ εἰς τούς αἰῶνας καί θά συγκινῇ τά πλήθη τῶν ὀρθοδόξων; Μήπως αὐτή ἡ ἀνώνυμος ψυχή, αὐτό τό μικρόν ποίμνιον τοῦ Κυρίου, δέν ἀνθίσταται ἀποτελεσματικῶς κατά τῆς φθορᾶς τῶν πάντων; Ἡ πολλότης, λοιπόν, τῶν ὀπαδῶν τῶν ἑτεροθρήσκων εἶναι κόπρος ἐξ ὅλων τῶν ζῴων τῆς ὑφηλίου, καί δέν ἀποτελεῖ τήν Μίαν καί Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἥν ὁ Κύριος περιεποιήσατο τῷ Τιμίῳ αὐτοῦ Αἵματι, εἶναι δέ ἀνοησία νά πιστεύεται ὅτι ἡ ἀ λ ή θ ε ι α εὑρίσκεται εἰς τό πλῆθος τῶν αἱρετικῶν οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς δογματικῆς των τοποθετήσεως ἔχουν ἀποκοπῆ τελείως ἀπό τό Σῶμα τῆς Μιᾶς Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων (ὅρα Μελετήματα διάφορα Μητροπολίτου Σάμου Εἰρηναίου). γ) Οὐδείς ἐπιθυμεῖ διαιώνισιν ἔχθρας μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Καθολικισμοῦ. Τοῦτο τόν σατανᾶν μόνον εὐφραίνει. Ἀλλ’ ἐν πρώτοις εἰς τήν καρδίαν τῶν ὀρθοδόξων δέν ἔχει θέσιν ἡ ἔχθρα. Ἡμεῖς ἀγαπῶμεν τούς ἀνθρώπους εἰς οἱονδήποτε θρησκευτικόν δόγμα καί ἄν ἀνήκουν, ὡς ἀνθρώπους, ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Μισοῦμεν ὅμως τάς ἀντιχριστιανικάς των δοξασίας καί πλάνας ἐπειδή εἶναι ἔργα τοῦ διαβόλου, καί λυπούμεθα εἰλικρινῶς διά τήν συμφοράν. Ὥστε, διά νά ἐξηγούμεθα, οἱ ἄνθρωποι μεταξύ των δέν πρέπει νά ἀλληλομισοῦνται, νά ἀλληλοσφάζωνται ἐπειδή διά τοῦτον ἤ ἐκεῖνον τόν λόγον τούς χωρίζουν δογματικαί διαφοραί καί αἱ λατρευτικαί των ἐκδηλώσεις ἔχουν διαφόρους μορφάς καί σχήματα. Ἑπομένως ἠμποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά ὀργανώσουν δεξιώσεις, χοροεσπερίδας, νά συμφύρωνται μετ’ ἀλλήλων χάριν διασκεδάσεως ὀρθόδοξοι, παπισταί, χιλιασταί, προτεστάνται, βραχμανισταί, βουδισταί κλπ. διότι ὁ χορός, φέρ’ εἰπεῖν, τό τέϊον, τό χαρτοπαίγνιον, τά θαλάσσια λουτρά, αἱ ὑποκλίσεις, τά μειδιάματα, τά χειροφιλήματα, οἱ δηλωτικοί χαρᾶς ἤ λύπης, ἐπιδοκιμασίας ἤ ἀποδοκιμασίας μορφασμοί κ.τ.λ. ὑπάγονται εἰς τούς κανόνας τῆς διεθνοῦς ἐθιμοτυπίας, καί μάλιστα ἀπό τότε πού οἱ ἄνθρωποι ἀλληλοεμπαίζονται ἐν γνώσει των καί ἀλληλοαπατῶνται καί αἱ δημιουργούμεναι ἀνάγκαι των, κυρίως αἰσθησιακαί, ἐπιβάλλουν αὐτοῖς ποικιλίαν παραστάσεων, ὑλικοῦ καί τρόπους «μαγειρεύματος». Ἀλλ’ ἡ ἑ ν ό τ η ς, καί πολλῷ μᾶλλον, ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέρ ἧς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εὔχεται ἐχομένη στερρῶς τοῦ ρήματος τοῦ Κυρίου, (Ἰωάν. ιζ’, 11 – 22) «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» καί τήν ὁποίαν ἐξ ἀγαθοῦ, πιστεύομεν, συνειδότος, ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὁ Α’ ἠθέλησε νά ἀναζωπυρήσῃ μετά τό κοίμισμα πέντε ὁλοκλήρων αἰώνων, δέν δύναται νά ὑπαχθῇ ὑπό κανόνας ἐθιμοτυπίας, χωρίς ἄρνησιν τοῦ μυστικοῦ χαρακτῆρος τῆς πίστεώς μας, ἀφοῦ ἡ Ὀρθοδοξία δέν ἀνέχεται συγκρητισμοῦ οἰκουμενικότητα καί ἰησουϊτικήν ὑποκρισίαν πρός ἐπίτευξιν κάποιου σκοποῦ. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι μονολιθική ὡς πίστις καί ὡς πρᾶξις ὡς Ἐπεγνωσμένος καί Ἐκτεινόμενος Χριστός, δι’ ὅ καί ἡ καθολικότης τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἔγκειται εἰς τήν οὐσίαν καί ὄχι εἰς τάς μορφάς καί τά σχήματα δι’ ὧν ἡ παπική Ἐκκλησία προσπαθεῖ τελευταίως διά τῆς Βατικανῆς της Συνόδου νά πείσῃ κυρίως τούς ὀρθοδόξους ὅτι ἔρχεται πρός συνάντησίν μας. Αἱ συζητήσεις τῶν συνέδρων τῆς τελευταίας Βατικάνης Συνόδου ἀφοροῦν μορφάς καί σχήματα καί τήν ἐσωτερικήν λειτουργικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας των, καί ὄχι τήν οὐσίαν τοῦ παπισμοῦ ὅστις οὔτε τοῦ filioque ἀφίσταται, οὔτε τοῦ πρωτείου, οὔτε τοῦ ἀλαθήτου καί τῶν λοιπῶν του κακοδοξιῶν. Καί ἄν ὡμίλησαν ὡρισμένοι οὐνῖται Ἀρχιερεῖς γύρω ἀπό τό Συνοδικόν σύστημα διακυβερνήσεως τῆς Ἐκκλησίας ἐτόνισαν ὅτι ἐκ τῶν συζητήσεων «ἐπιβεβαιοῦται τό ἀλάθητον τοῦ πάπα ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν Ἀποστόλων». Δέν μᾶς εἶπον ὅμως τί θά συμβῇ ἐάν ἔχῃ ἀντίρρησιν ὁ πάπας ἐπί τῶν γνωμῶν τῶν Συνοδικῶν Συνέδρων ἀφοῦ εἶναι ἀ λ ά θ η τ ο ς. Ἀπό τάς γενομένας ἐκεῖ συζητήσεις ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὅτι «ἄλλο εἶναι τό ἀλάθητον τοῦ πάπα κεχωρισμένως καί ἄλλο τό ἀλάθητον τοῦ παγκοσμίου Ἐπισκοπικοῦ θεσμοῦ, τό ὁποῖον κατέχει ἡ ἀ λ ά θ η τ ο ς πίστις συμπάσης τῆς χριστιανικῆς κοινότητος» («Καθολική» 9 – 10 – 63). Αὐτά εἶναι ἀ σ α φ ῆ, ἀντιφατικά, πολλῆς γέμοντα πονηρίας. «Οὐδείς σκέπτεται ν’ ἀρνηθῇ οὐδέ νά μειώσῃ τό πρωτεῖον τοῦ Πέτρου, ἀλλ’ ἐν τούτοις πρέπει ν’ ἀποκαταστήσωμεν τόν πάπαν ἐντός τοῦ ἀποστολικοῦ Συλλόγου διότι ἡ Ἐκκλησία ἔχει δώδεκα θεμέλια ὧν ὁ Πέτρος εἶναι ὁ Β ρ ά χ ο ς» (ἔνθ. ἀνωτ.). Ἀλλά Βράχος, δηλαδή θεμέλιον τῆς Οἰκοδομῆς, εἶναι ὁ Χριστός, εἴπομεν, καί οἱ Ἀπόστολοι δέν εἶναι παρά πάντες ἐπί μέρους θεμέλιοι λίθοι (Α’ Κορινθ. γ’, 12, Ἐφεσ. β’, 20). Εἰς τό τελευταῖον αὐτό χωρίον ὁ Ἀπ. Παῦλος ὁμιλεῖ περί θεμελίου «τῶν Ἀποστόλων» καί ὄχι τοῦ Πέτρου. Καί ἄν ὁ καρδινάλιος Φρίγξ ηὐχαρίστησε τόν πάπαν Παῦλον τόν ΣΤ’, διότι οὗτος εἰς τόν λόγον του δι ὅν ἐκήρυξε τήν Β’ περίοδον τῆς Βατικανῆς Συνόδου τῶν Καθολικῶν ἀνεγνώρισε θαρραλέως καί οὐχί – ὡς εἶπεν – διά λόγους σκοπιμότητος, ἀλλά χάριν τῆς ἀληθείας, τά σφάλματα τά ὁποῖα διέπραξεν ἡ Καθολική Ἐκκλησία εἰς τό δρᾶμα τοῦ χωρισμοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν, ζητήσας ταπεινῶς συγγνώμην («Καθολική» 9 – 10 – 63), τά σφάλματα δέν ἀναφέρονται εἰς τάς δογματικάς πλάνας καί τήν αἱμοβορίαν τῆς παπικῆς Δύσεως κατά τῆς ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς, ἀλλ’ εἰς τήν στρατηγικήν τακτικήν τοῦ παπισμοῦ, ὅπως ἀπέδειξεν ἡ Ἱστορία. Ἐνόμισαν δηλαδή ὅτι πνιγομένη ἡ Ὀρθοδοξία εἰς τό αἷμα ἤ ἐξαπατωμένη διά τοῦ ἀνηθίκου συστήματος τῆς οὐνίας, θά ἐξηντλεῖτο τελείως, θ’ ἀπερροφεῖτο, θά ἠφανίζετο. Καί ἐπειδή εἶδε τόν χρυσόν ν’ ἀκτινοβολῇ περισσότερον κάτω ἀπό τά πλήγματα τοῦ παπισμοῦ καί τήν ἀντίστασιν τῆς ψυχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ἄκαμπτον, ἠθέλησε διά μεγάλης Συνόδου ν’ ἀλλάξῃ μεθόδους ἐξαφανίσεως τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ωρισμένας θεατρικάς ὁμολογίας καί θυμιάματα πρό τῶν ἀχράντων ποδῶν της, ἐνῷ ἄσειστος παραμένει ἡ δογματική αἱρετική τοποθέτησίς του. Ὁ ἴδιος ὁ πάπας μεταξύ τῶν ἄλλων εἰς Ἱεροσόλυμα ἐτόνισε τά ἑξῆς ἀδιάψευστα: «Ὑμεῖς ταπεινότατα καί συντομώτατα θά ἐπιστρέψωμεν ἐκεῖ (εἰς Ἱεροσόλυμα), εἰς ἔνδειξιν προσευχῆς, μετανοίας καί ἀνακαινίσεως, διά νά προσφέρωμεν εἰς τόν Χριστόν τήν Ἐκκλησίαν του, διά νά π ρ ο σ κ α λ έ σ ω μ ε ν εἰς αὐτήν ἥτις εἶναι μία ἁγία, τ ο ύ ς ἀ φ’ ἡ μ ῶ ν κ ε χ ω ρ ι σ μ έ ν ο υ ς ἀδελφούς, διά νά αἰτήσωμεν τήν θείαν εὐσπλαγχνίαν ὑπέρ τῆς τῶν πάντων εἰρήνης…» («Καθολική» 11.12.63). Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ παπική οὖσα ἡ μ ί α, ἁ γ ί α Ἐκκλησία, ἀφοῦ δεχθῇ ώς ἀσώτους υἱούς τούς κεχωρισμένους ἀδελφούς ὀρθοδόξους, θά προσφερθῇ ἡνωμένη εἰς τόν Χριστόν ὑπό τοῦ πάπα!… Καί ὁ Ἰρλανδός Ἀρχιεπίσκοπος Κομπαί ὡμολόγησεν, ὅτι ὁ οἰκουμενισμός θά ὠφελήσῃ περισσότερον τούς παπικούς, οἱ ὁποῖοι πολλαπλῶς κατηρτισμένοι, «θά δύνανται νά ἐκθέτωσι μετ’ ἀκριβείας τήν ὀρθήν διδασκαλίαν». Ἀσφαλῶς δέ ὀρθήν διδασκαλίαν θεωρεῖ ὁ Ἰρλανδίας τήν ἥν ὁ πάπας ἐν δόγμασιν καί ἐρήμην τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας αὐθαίρέτως ὥρισεν ὡς ἀλάθητος. Καί τοῦτο, ὅπως ὁ ἴδιος ἐτόνισε, γίνεται, διότι ὁ κόσμος ἔχει γίνει ἕνα «χαρμάνι» μέ τόν οἰκουμενισμόν καί ἡ καθολική πίστις κινδυνεύει («Καθολική» 11.12.63.). Ὁ Ἔξαρχος τῶν ἐν Γαλλίᾳ Οὐκρανῶν ὑπεραμυνόμενος τῶν οὐνιτῶν ἠθέλησε νά ἐπιστήσῃ τήν προσοχήν τοῦ πάπα καί τῆς Συνόδου μήπως διαλυθῇ ἡ οὐνία. «Ὑπό τήν ἐπίδρασιν πολιτικῶν προκαταλήψεων, εἶπεν ὁ Μαλαντσούκ, τινές ᾐτήσαντο τήν κατάργησιν τῶν Ἑνωτικῶν Ἐκκλησιῶν, ὡς ὅρον τῆς ἑνώσεως, ὡς ἄν εἴμεθα Ἐκκλησία ψευδής!…» («Καθολική» 18.12.63.).
Ἀλλά μήπως καί ὁ εὐφυέστατος τῶν ἑνωτικῶν τῆς Ἀνατολῆς Πατριάρχης των Μάξιμος ὁ Δ’ ἐνδιατρίβων πέριξ τοῦ Συλλογικοῦ ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας, παρά τήν φαινομενικῶς καλήν τοποθέτησιν τοῦ ζητήματος, δέν ἐτίναξεν εἰς τόν ἀέρα τό ἀλάθητον τῶν Συνόδων, φορέων τῆς ἀληθείας; Ἰδού τί γράφει: «Οἱ θεολόγοι διερωτῶνται πολλάκις ἄν ἡ διακυβέρνησις τῆς Ἐκκλησίας, ὁποίαν τήν ἠθέλησεν ὁ Θεῖος Ἱδρυτής, εἶναι μοναρχική, ὀλιγαρχική ἤ δημοκρατική. Εἰς τήν πραγματικότητα πρόκειται περί προβλήματος κακῶς τιθεμένου, διότι ἡ Ἐκκλησία ὡς Κοινωνία θεία καί ἀνθρωπίνη, δηλαδή ὅλως ἰδιαιτέρου εἴδους, δέν δύναται νά λάβῃ τόπον ἐκτός τῶν ἀνθρωπίνων καταστατικῶν. Αὕτη ἔ χ ε ι τ ι τ ό μ ο ν α ρ χ ι κ ό ν ἕνεκα τοῦ ἑνός καί μόνου ἀρχηγοῦ της, τοῦ Χριστοῦ, καί ἕνεκα τοῦ π ρ ώ τ ο υ τῶν ἀνθρωπίνων ποιμεναρχῶν της τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης». Μετά τήν ἀόρατον κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας, αὐτόν τόν Κύριον, ἔρχεται ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης, ὑπέρ πάντας τούς λοιπούς Ἐπισκόπους τῶν ἐπί μέρους Ἐκκλησιῶν καί ὑπέρ τάς Συνόδους. Τήν μοναρχίαν ἐν τῇ Δυτικῇ Ἐκκλησία, τουτέστι τήν συγκέντρωσιν ὅλων τῶν διοικητικῶν ἐξουσιῶν εἰς χεῖρας μ ό ν ο ν τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ἐνῷ παρασιωπᾶ καί τήν ἰδιοποίησιν τοῦ ἀλαθήτου του, ἀποδίδει ὁ Πατριάρχης τῶν οὐνιτῶν εἰς «εἶδος» διοργανώσεως, ἐξωτερικῆς φύσεως Σύνταγμα, καί μεταβλητήν ποικιλίαν, καί ὄχι εἰς τό «σαράκι» τοῦ παπισμοῦ πού πληγώνει τόν Ἐπεγνωσμένον Χριστόν. Δικαιολογῶν δέ αὐτό τό μοναρχικόν καί ἀπολυταρχικόν σύστημα τοῦ παπισμοῦ, ἐρείδεται ἐπί τῆς ὑποκειμενικῆς του γνώμης ὅτι διά τῆς δημοκρατικοποιήσεως τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας κινδυνεύει τό ἐπίκεντρον τῆς ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἑπομένως καί ἡ ἑνότης τῶν Ἐκκλησιῶν. Καί ἐνῷ ὁμιλεῖ περί ἐπισκοπικοῦ Συλλόγου ὡς διαδόχου τοῦ Ἀποστολικοῦ, ἄρα ὑπευθύνου ἔναντι τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, ἀλλοπροσάλλως καί ἀντιφατικῶς σημειώνει: «Τέλος οἱ Ἐπίσκοποι δέν εἶναι ὑπεύθυνοι μόνον τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν των καί δέν ἔχουν ἐξουσίαν ἐπί μόνον τούτων· ἡ ν ω μ έ ν ο ι μετά τοῦ ἀρχηγοῦ των, τοῦ Ἐ π ι σ κ ό π ο υ Ρώμης, καί ὑπό τήν κ α θ ο δ ή γ η σ ί ν τ ο υ, ἔχουν συλλογικήν εὐθύνην ὅλης τῆς Ἐκκλησίας…». Ἀλλ’ ἡ καθοδήγησις ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης καί ἄλλων, ἐξ ἴσου Ἐπισκόπων, τί χρειάζεται, ἐφ’ ὅσον θείῳ δικαίῳ διοικοῦν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, καί ἄν σφάλλουν ἡ συνείδησις τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θά τούς ἐγκαλέσῃ καί θά ἐπιβάλῃ διά τοῦ Συλλογικοῦ Ὀργάνου της, ἤτοι τῶν τοπικῶν ἤ Οἰκουμενικῶν Συνόδων τάς κανονικάς κυρώσεις. Πλάναι περί τά δόγματα καί τά ἤθη, ἐμφιλοχωροῦσαι μεταξύ τοῦ τε Κλήρου καί τοῦ λαοῦ, ἀποτελοῦν παντός ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου θέμα πρός διερεύνησιν καί τακτοποίησιν. Κι ἄν μέν αἱ πλάναι εἶναι σπουδαίας δογματικῆς φύσεως, μετά τήν καταδίκην των ὑπό τοπικῶν Συνόδων, ἐφεσιβάλλονται ὄχι εἰς τόν πάπαν ἤ τόν Πατριάρχην, ἀλλ’ εἰς Οἰκουμενικήν Σύνοδον ἐπί τούτῳ συγκαλουμένην. Καθοδηγοῦνται τά ἄωρα παιδιά, οἱ εὐόλισθοι εἰς δογματικάς πτώσεις, οἱ ἀκατάρτιστοι καί μαθητευόμενοι· ὄχι ὅμως τά ἐγκόλπια τά ὁποῖα προϋποτίθεται ὅτι ὀρθοτομοῦν τόν λόγον τῆς ἀληθείας. Ὁ οὐνίτης Ἀρχιεπίσκοπος Μάξιμος παραδεχόμενος ὡς Συλλογικόν ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας τούς δώδεκα Ἀποστόλους, ἀρχικῶς, θέτει ὡς προϊστάμενον αὐτόν τόν Ἀπόστολον Πέτρον, ὑπό τοῦ Παύλου ἐλεγχθέντα καί κατά τήν ἀποστολικήν Σύνοδον τῶν Ἱεροσολύμων μή προεδρεύσαντα, διότι ἐπεκράτησεν ἡ κοινή ὀρθόδοξος συνείδησις τῶν Ἀποστόλων ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὄχι τοῦ Πέτρου, τοῦ, ἄς εἴπωμεν, π ρ ώ τ ο υ πάπα, ὅπως τόν θέλουν οἱ Καθολικοί. Καί ναί μέν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῶν οὐνιτῶν φέρει τόν Ἀπ. Πέτρον συμμετέχοντα τῶν εὐθυνῶν τοῦ Ἀποστολικοῦ Συλλόγου, τόν παρουσιάζει ἐν τούτοις ὅτι αὐτός ὁ ἴδιος π ά ν τ ο τ ε ἐνεφανίσθη ὡς προϊστάμενός του, περερμηνεύων, ὡς εἴθισται τοῖς Καθολικοῖς, ἁγιογραφικά χωρία ὡς τό Πράξ. η’, 5, 15, 16. Ἀλλ’ ἐδῶ μετά τοῦ Πέτρου ἐστάλη νά προσευχηθῃ ὑπέρ τῶν πιστευσάντων εἰς Χριστόν Σαμαρειτῶν προσηλύτων καί ὁ Ἰωάννης. Καί ἐκτός τούτου, πῶς οἱ Ἀπόστολοι ἔστειλαν τόν… προϊστάμενόν των; Καί ἀπό ποῦ τεκμαίρεται ὅτι ὁ Ἀπ. Πέτρος ἦτο προϊστάμενος τῶν ἄλλων Ἀποστόλων; Ἀπό τό γεγονός ὅτι ἔλαβε διαταγήν, ἤ ἐντολήν ἤ ἐπί τέλους παράκλησιν νά ἔλθῃ εἰς κοινωνίαν μετά τῶν πιστευσάντων Σαμαρειτῶν ἵνα, ἐν κοινῇ προσευχῇ, φωτισθοῦν οἱ προσήλυτοι εἰς τήν νέαν πίστιν καί ἐνισχυθοῦν ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Εἶναι σοβαρά πράγματι αὐτά, ὥστε νά θεμελιώσουν τήν προεδρίαν τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ἄνευ… ἐκλογῆς του; Τό ἄν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐμφανισθείς πρό τῶν Ἀποστόλων, ἔπειτα ἀπό τό δρᾶμα τῆς ἐπιστροφῆς του, ἱστόρισε τά κατ’ αὐτόν καί εἰς τόν Πέτρον, τοῦτο δέν ἀποτελεῖ ἐπιχείρημα Ἱεράρχου ὑπέρ τῶν ἀπόψεων τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας τήν ὁποίαν δουλικῶς ὑπηρετεῖ παρά τήν ὀρθόδοξον ἱερατικήν του ἀμφίεσιν, ἐνῷ εἶναι μέχρις ὀστέων παπικός καί κραυγάζει μάλιστα ἐν τῷ α’ ἄρθρῳ του: «Πόσον μακράν εὑρισκόμεθα τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ἀσκοῦντος μόνου τόν ἔλεγχον καί τήν ἐξουσίαν ἐπί πάσης τῆς Ἐκκλησίας!». Μά, ἄν ὁ Ἀπ. Πέτρος ἀσκῇ μόνος τόν ἔλεγχον καί τήν ἐξουσίαν ἐπί πάσης τῆς Ἐκκλησίας, τότε τί ἀπομένει διά τό Συλλογικόν ὄργανον τῶν Συνόδων, ἀφοῦ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τό veto τό ἔχει ὁ Πέτρος, δηλαδή, σήμερον ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης; Μιά εἰς τό καρφί καί μία εἰς τό πέταλον ὁ Ἀρχιουνίτης Ἐπίσκοπος καταλήγει εἰς τό πρῶτον του ἄρθρον: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί ὁ Ἐπίσκοπός της εὑρίσκονται προφανῶς εἰς τό κέντρον τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῆς ἀποστολικῆς συλλογικότητος τῶν Ἐπισκόπων των… Αὕτη εἶναι ἡ βαθεῖα ἔννοια τοῦ πρωτείου της καί τῶν προνομίων της, ἅτινα ἐκδηλοῦνται ἰδίως εἰς περιστάσεις καθ’ ἄς ἡ πίστις εὑρίσκεται ἐν κινδύνῳ κατά τούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ: «Ἐγώ δέ ἐδεήθην περί τοῦ ἵνα μή ἐκλείπῃ ἡ πίστις σου· καί σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τούς ἀδελφούς σου» (Λουκ. κβ’ 32). Φαντασθῆτε τόν ἀλάθητον Πέτρον, τόν προϊστάμενον τῶν Ἀποστόλων κατά τούς οὐνίτας, τόν σειόμενον ψυχικῶς ὑπό τοῦ δαιμονίου πρίν ἀποκατασταθῇ μετά τήν ἄρνησίν του καί τά δάκρυά του εἰς τό ἀποστολικόν ἀξίωμα, νά ἔχῇ ἀνάγκην ἐνέσεων τονωτικῶν τῆς πίστεώς του καί νά τόν θεωροῦν οἱ παπικοί ὡς ἔχοντα τά πρωτεῖα! Ποῖος; ὁ Πέτρος ὁ ὀλιγόπιστος, ὁ ἐπιπόλαιος, ὁ ὑπό τοῦ Παύλου κατά πρόσωπον ἐπιτιμηθείς καί ὁ ἀρνητής τοῦ Χριστοῦ, ὁ μή τολμήσας νά εἰπῇ τό τοῦ Παύλου «ζῷ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δ’ ἐν ἐμοί Χριστός», μηδέ ἀνελθών μέχρι τρίτου οὐρανοῦ, νά θεωρῆται ἀπό τούς παπικούς, ἐπειδή ἐμαρτύρησεν εἰς τήν Ρώμην, ὅπως ὁ Ἀνδρέας εἰς τάς Πάτρας, ὁ Ἰάκωβος εἰς Ἱεροσόλυμα κλπ. ὡς πρόεδρος τῶν Ἀποστόλων, δικαιούμενος νά χαρίζῃ τά κλειδιά τῆς Βασιλείας μόνον εἰς τούς διαδόχους του Ἐπισκόπους τῆς Ρώμης, τούς πόδας τῶν ὁποίων ὀφείλουν οἱ ἄλλοι συλλογικῶς νά ἀσπάζωνται καί τάς ἀνοησίας των πολλάκις καί τά ἐγκλήματά των νά εὐλογοῦν καί νά ἀμνηστεύουν μέχρι σήμερον!… («Καθολική» 28.12.63).
(1904 – 1992)
ΠΗΓΗ: Τό Βιβλίο «ΠΑΠΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ», 1964, τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα. (Σελ. 127 – 147). ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ «ΚΥΨΕΛΗ» ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΘΗΝΩΝ.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
