Πρέπει νά προσευχόμεθα ἀδιαλείπτως· τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή καί πῶς κατορθώνεται.
ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ Η’
Β’. Ἀντιόχου τοῦ Παντέκτου.
Διά κάθε ἐργασίαν ὑπάρχει καί ὁ ἁρμόδιος χρόνος, ὅπως εἶπε καί ὁ Σολομῶν(¹). Διά τήν προσευχήν ὅμως εἶναι κατάλληλος ἡ κάθε στιγμή τοῦ χρόνου. Δέν ὑπάρχει δηλαδή καιρός, πού νά μή ταιριάζῃ διά τήν προσευχήν. Ὁ Δαυΐδ λέγει· «Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῷ, διά παντός ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου» (Ψαλμ. λγ’ 2). Ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς διατάσσει νά προσευχώμεθα ἀδιακόπως, «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. ε’ 17), διότι ὁ κάθε καιρός εἶναι κατάλληλος πρός δέησιν. Τό ἴδιον πρᾶγμα μᾶς συμβουλεύει καί ὁ κύριος λέγων εἰς ἡμᾶς· «Ἀγρυπνεῖτε ἐν παντί καιρῷ παρακαλοῦντες, ὅπως σταθῆτε ἀκατακρίτως ἔμπροσθεν τοῦ Βήματος τοῦ Χριστοῦ»(²).
Ἐκεῖνος λοιπόν πού θέλει νά καθαρίσῃ τήν καρδίαν του, πρέπει συνεχῶς νά διαφλέγεται μέ τήν ἐνθύμησιν τοῦ Κυρίου· αὐτή δέ τήν διαρκῆ καί ἐπίμονον ἐνθύμησιν τοῦ Κυρίου πρέπει νά καταστήσῃ μοναδικήν μελέτην καί ἀκατάπαυστον ἐνασχόλησίν του. Διότι αὐτοί πού θέλουν νά βγάλουν ἔξω ἀπό τήν καρδίαν των τήν σαπίλαν τῶν κακῶν λογισμῶν καί τῆς ἁμαρτίας, δέν πρέπει ἄλλοτε μέν νά προσεύχωνται, ἄλλοτε δέ ὄχι, ἀλλά πάντοτε νά ἀσχολοῦνται μέ τό πῶς ὁ νοῦς των θά εὑρίσκεται ὑπό τήν ἀκατάπαυστον διέγερσιν τῆς προσευχῆς, ἔστω καί ἐάν εὑρισκώμεθα ἔξω ἀπό τούς ἱερούς Ναούς.
Ὅπως ἀκριβῶς αὐτός, ποῦ θέλει νά καθαρίσῃ χρυσάφι, ἐάν ἀφήσῃ, ἔστω καί ἐπ’ ὀλίγον, νά σβύσῃ ἡ φωτιά εἰς τό καμίνι, σκληρύνει καί πάλιν τό καθαριζόμενον μῖγμα, ὥστε νά εἶναι ἀδύνατος ἡ ἐκκαθάρισις, τά ἴδια παθαίνει καί ἐκεῖνος, πού ἄλλοτε μέν ἐνθυμεῖται τόν Θεόν διά τῆς προσευχῆς, ἄλλοτε δέ ὄχι· καί ἐκεῖνο, πού κερδίζει, διά τῆς προσευχῆς, τό χάνει πάλιν ἀμέσως κατά τήν διακοπήν αὐτῆς.
Καί ὅπως ἡ συνεχής ἐπαφή τοῦ σιδήρου μέ τήν φωτιά τόν καθιστᾷ ἄπιαστον ἀπό τό ἀνθρώπινον χέρι, τοιουτοτρόπως καί αἱ πυκναί προσευχαί ἐνισχύουν τόν νοῦν καί τόν κάμνουν ἀκατανίκητον, εἰς τόν πόλεμον ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ. Καί ὅπως ἀκριβῶς ὁ εὑρισκόμενος ἐπί τῆς πυρᾶς σίδηρος μεταμορφώνεται, καθιστάμενος πυρίμορφος, τοιουτοτρόπως καί ὁ νοῦς, διά τῆς προσευχῆς, φωτίζεται ἀπό τήν λαμπρότητα τῆς θεϊκῆς φωτιᾶς καί ἔτσι γίνεται ὁλόκληρος φωτόμορφος καί ἀκτινοβόλος.
(¹) «Καιρός τῷ παντί πράγματι…» (Ἐκκλ. γ’ 1 – 17).
(²) «Ἀγρυπνεῖτε οὖν ἐν παντί καιρῷ δεόμενοι, ἵνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα τά μέλλοντα γίνεσθαι καί σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Λουκ. κα’ 36).
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Δ’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1966 (σελ. 219).
Ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
