†Ἀρχιμανδρίτη Σεραφείμ Παπακώστα.Ἱεροκήρυκος Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἀθηνῶν
«πλήν ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἆρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς;» (Λουκ. ιη’, 8)
Ἰδού τί λέγει τελευταῖον : «πλήν ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἆρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς;» (στιχ. 8). Ἡ παροῦσα παραβολή ἐλέχθη ἀπό τόν Κύριον ἐν συνεχείᾳ πρός τήν περί δευτέρας παρουσίας διδασκαλίαν Του. Διά τοῦτο κλείει τήν παραβολήν μέ τήν ἐρώτησιν ταύτην: Εἶναι βεβαιότατον καί ἀναντίρρητον ὅτι ὁ Θεός θά κάμῃ τήν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν Του, οἱ ὁποῖοι μέ πίστιν σταθεράν ἐπιμένουν εἰς τήν προσευχήν· πλήν, ὅταν ὁ Χριστός ἔλθῃ κατά τήν δευτέραν Του παρουσίαν, διά νά ἀποδώσῃ τό δίκαιον εἰς τούς κατά πᾶσαν ἐποχήν διωχθέντας καί ἀδικηθέντας καί στερηθέντας πιστούς Του, τότε θά εὕρῃ ἆρά γε τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς; Θά εὕρῃ πιστούς καί ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους ἐπιμόνως προσευχομένους; Θά εὕρῃ πίστιν ὁμοίαν πρός τήν τῆς χήρας, πίστιν, ἡ ὁποῖα, παρά πᾶσαν φαινομενικήν ἀδιαφορίαν τοῦ οὐρανίου Κριτοῦ, ἐπιμένει παρακαλοῦσα; Ἤ μήπως ἡ ὀλιγοπιστία καί ἡ κοσμικότης θά ὑπερισχύσῃ καί θά σβύσῃ τήν θέρμην τῆς πίστεως; Ἰδού τό μέγα ἐρώτημα.
Διά τῶν λόγων δέ αὐτῶν ὁ Κύριος ὑποδηλώνει πρῶτον, ὅτι ἡ πίστις εἶναι ἀπαραίτητον προσόν καί ἐφόδιον, μέ τό ὁποῖον ὁ Χριστιανός πρέπει νά προσέρχεται εἰς τήν προσευχήν· πρέπει νά ἔχῃ πεποίθησιν ὅτι ἀσφαλῶς θά λάβῃ ὅ,τι ζητεῖ ἀπό τόν Θεόν, ἀρκεῖ αὐτό νά μή συντελῇ εἰς βλάβην του· «πάντα ὅσα ἄν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ, πιστεύοντες, λήψεσθε», λέγει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος (Ματθ. κα’ 22), δηλαδή πᾶν ὅ,τι θά ζητήσετε διά τῆς προσευχῆς μέ πίστιν, θά τό λάβετε. Ἀλλ’ ἐπίσης ὑποδηλώνει, ὅτι, ὅταν ὁ Χριστός ἔρχεται νά ἐκπληρώσῃ τά αἰτήματα τῆς προσευχῆς μας, εὑρίσκει πολύ ὀλίγην πίστιν ἐν συγκρίσει πρός ἐκείνην, πού ἔπρεπε νά ἔχωμεν. Ζητεῖ πίστιν διά νά στηρίξῃ τήν βοήθειάν Του καί τάς δωρεᾶς Του, ἀλλά δυστυχῶς δέν εὑρίσκει. Καί τοῦτο ἐνδέχεται νά συμβῇ περισσότερον κατά τάς παραμονάς τῆς δευτέρας παρουσίας Του.
Ναί, ἀναγνῶστά μου. Εἶναι πολύ λυπηρόν τό φαινόμενον, πού παρατηρεῖται, ὄχι μόνον εἰς τούς φέροντας τό ὄνομα μόνον τοῦ Χριστιανοῦ καί μή ἔχοντας οὐδεμίαν σχέσιν μέ τόν Χριστιανισμόν· ἀλλά καί εἰς ἐκείνους, πού δέν ἀπεμακρύνθησαν ἀπό τήν θρησκείαν. Ὅταν εὑρίσκωνται εἰς μίαν θλίψιν, εἰς μίαν ἀνάγκην, καταφεύγουν βεβαίως εἰς τόν Θεόν, κάμνουν προσευχάς καί παρακλήσεις. Ἀλλ’ ἄν ἰδοῦν ὅτι ὁ Θεός δέν ἔσπευσεν ἀμέσως νά τούς δώσῃ ὅτι ἐζήτησαν, δέν διστάζουν νά ζητήσουν καί τοῦ Σατανᾶ τήν βοήθειαν εἰς τούς ἐξορκισμούς καί εἰς τά μάγια καί εἰς τάς τόσας ἄλλας ἐφευρέσεις, πού ἐδίδαξεν ὁ διάβολος εἰς τούς ἀνθρώπους. Δέν εἶναι αὐτό ἀπιστία καί εἰδωλολατρεία; Ἀλλά καί ἄλλοι, πού δέν καταντοῦν εἰς τοιαῦτα σατανικά μέσα, ὅταν μίαν καί δύο καί τρεῖς φοράς παρακαλέσουν καί δέν λάβουν, καταντοῦν εἰς ἕνα εἶδος καμάτου καί ἀπελπισίας. «Ἐζήτησα, σοῦ λέγουν, παρεκάλεσα τόν Θεόν, ἀλλά τίποτε δέν κατόρθωσα· ματαιοπονῶ, λοιπόν». Ὄχι, Χριστιανέ μου, δέν ματαιοπονεῖς. Εἶναι τῆς ὀλιγοπιστίας τό συμπέρασμα αὐτό. Ἐπανάφερε εἰς τόν νοῦν σου τήν βεβαίωσιν τοῦ Κυρίου: «λέγω δέ ὑμῖν ὅτι ποιήσει τήν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ», διότι «πᾶς ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται»· καί μένε ἀπολύτως βέβαιος ὅτι εἶναι ἀδύνατον ν’ ἀποτύχῃς.
Προσευχή, λοιπόν. Προσευχή μέ πίστιν σταθεράν καί ἀκλόνητον. Προσευχή θερμή, ἐπίμονος, ταπεινή. Ἰδού τό μέγα ὅπλον, μέ τό ὁποῖον ὁ πλέον ἀσθενῆς καί ἀδύνατος Χριστιανός εἶναι ἱκανός νά νικήσῃ ὅλον τόν κόσμον, ὅλας τάς φυσικάς δυνάμεις, ὅλας τάς δυνάμεις τοῦ σκότους, ὅλους τούς ὁρατούς καί ἀοράτους ἐχθρούς. Προσευχή. Ἰδού ἡ ὡραιότης τῆς ψυχῆς, μέ τήν ὁποίαν θά προσελκύσῃ τῆς θείας χάριτος τούς θησαυρούς. Ἰδού αἱ πτέρυγες τῆς ψυχῆς, μέ τάς ὁποίας θά φθάσῃ μέχρι τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, διά νά ὑμνῇ ἀπαύστως τόν Θεόν κράζουσα: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ»!
Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἑρμηνεία τῆς Παραβολῆς τοῦ ἄδικου κριτοῦ. (Λουκ. ιη’ 1 – 8).
ΠΗΓΗ: Τό βιβλίο: «ΑΙ ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ» ὑπό τοῦ †Ἀρχιμανδρίτη Σεραφείμ Παπακώστα (Ἱεροκήρυκος τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἀθηνῶν).Σελ. 157. Ἔκδοσις δευτέρα 1938. ΑΘΗΝΑΙ ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Η ’’ΖΩΗ’’.
Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
