Τοῦ Ἁγίου Μάξιμου τοῦ σοφοῦ
Πρέπει ὁ Ἱερεύς νά ἦναι ἅγιος καί ψυχῇ καί σώματι· νά ἦναι στύλος πυρός νά φωτίζῃ τήν Ἐκκλησίαν, τοὐτέστι τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, καί νά ἦναι καθαρώτερος ἀπό τάς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου, διά νά μή τόν ἀφήσῃ ἔρημον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Ἡ Ἱερωσύνη γίνεται εἰς τήν γῆν, καί τάξιν ἔχει ἐπουρανίων Ταγμάτων· διότι ὄχι ἄνθρωπος, οὐδέ Ἄγγελος, οὐδέ ἄλλη καμμία δύναμις κτιστή δύναται νά ἐνεργήσῃ, ἀλλ’ αὐτό τό Πανάγιον Πνεῦμα αὐτήν τήν Λειτουργίαν τελειοῖ, καί ὁ Ἱερεύς κάμνει τήν ὑπηρεσίαν τῶν Ἀγγέλων. Διά τοῦτο πρέπει καί ὁ Ἱερωμένος νά βάνῃ εἰς τόν νοῦν του, ὅταν λειτουργῇ πῶς στέκεται μέ τούς Ἀγγέλους εἰς τόν οὐρανόν, ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ, καί πρέπει νά ἦναι καθαρός ὡσάν καί τούς Ἀγγέλους. Ἤ δέν ἠξεύρετε, πῶς δέν ἤθελε δυνηθῇ ποτέ ἀνθρωπίνη ψυχή νά βαστάξῃ ἐκεῖνο τό πῦρ τῆς Θυσίας, ἐάν δέν ἦτον πολλή τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἡ βοήθεια; διότι, ἐάν γνωρίσῃ τις τόν ἄνθρωπον, ὅπου εἶναι σαρκί καί αἵματι συμπεπλεγμένος, πῶς δύναται νά πλησιάσῃ τῆς μακαρίας φύσεως καί ἀκηράτου; τότε θέλει ἰδεῖ καλά, πόσης τιμῆς ἠξίωσε τούς Ἱερεῖς ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Τήν Ἱερωσύνην λοιπόν καί αὐτοί οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες πολύ τήν εὐλαβήθησαν, ὡς ὑψηλήν, οὐρανίαν, καί ἔνθεον καί μετά βίας πρέπει καί ἁρμόζει μόνον τῶν ἁγίων νά τήν ἔχουν, καί διά τοῦτο ὅποιος Ἱερεύς δέν εἶναι ἅγιος, ἄς φεύγῃ μακράν ἀπό τήν Λειτουργίαν, νά μή καῇ καί ψυχικά καί σωματικά. Τόσον εἶναι ὑψηλοτέρα ἡ Ἱερωσύνη ἀπό τήν Βασιλείαν, ὅσον εἶναι εἰς τό μέσον τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἡ διαφορά. Ἐκεῖνοι οἱ Ἱερεῖς ὅπου πηγαίνουν νά λειτουργήσουν, τήν φρικτήν Ἱερουργίαν, πρέπει νά καθαρίζουν καί τάς μικράς φαντασίας τῆς ψυχῆς, καί κατά τό δυνατόν εἰσιέναι κατά μίμησιν τῶν Σεραφίμ καί τῶν Χερουβίμ. Διότι εἶναι τινές τῶν Ἱερέων, ὅπου οὔτε πράξει, οὔτε λόγῳ, οὔτε γνώσει πολιτεύονται, κατά τούς Θείους Κανόνας, ἀλλά προφάσει φιλοδοξίας καί φιλοτιμίας, ἤτοι διά νά τούς τιμοῦν, καί νά ἔχουν ὀφφίκια ἔγειναν Ἱερεῖς, καί διά τοῦτο μήτε τοῦ λόγου των, μήτε ἄλλους ἠδυνήθησαν νά σώσουν. Ἄλλοι δέ πάλιν, διά νά ἦναι ἀμελεῖς καί φυγόπονοι, καί δέν δύνανται νά κυβερνήσουν τήν ζωήν τους, ἔγειναν Ἱερεῖς. Εἶναι δέ καί ἄλλοι, ὅπου δέν ἠξεύρουν τό κρίμα τῆς ὑπηρεσίας ταύτης τῆς Ἐκκλησίας, μηδέ εἰς νοῦν βάνοντες τῆς ἀξίας τό μέγεθος, ἐσέβηκαν εἰς τό θυσιαστήριον, καθώς ἔτυχαν, ἀγράμματοι καί ἀπαίδευτοι· καί μή γνωρίσαντες τό τοιοῦτον φοβερόν Μυστήριον, ἀποκοπίαν λέγουσιν εἶναι τήν Ἱερωσύνην. Ἄλλοι δέ πάλιν ἦσαν ἐνάρετοι, καί ἀνέβηκαν εἰς Ἁγιωσύνην· καί τῷ βαθμῷ τῆς Ἱερωσύνης, ἀξιωθέντες, ἐθάρρησαν πολλά εἰς αὐτό τό ἀξίωμα, ὅπου τούς ἐδόθη, καί οὕτω κλαπέντες καί γελασθέντες, ἀμέλησαν τῆς ἀρετῆς αὐτῶν, καί ἔπεσαν εἰς πάθη καί πτώματα, καί ἐκολάσθησαν. Ἕτεροι δέ διά ταπεινώσεως καί καθαρᾶς συνειδήσεως λειτουργοῦσι τῷ θυσιαστηρίῳ, καί παντυχαίνουν τήν ἀνταπόδοσιν παρά τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος δέ, ὅπου εἶναι ἀνάξιος, καί λειτουργεῖ, δεύτερος Ἰούδας εἶναι, καί περισσότερον θέλει κολασθῇ ἀπό τόν Ἰούδαν τόν προδότην, διότι τόν Δαθάν καί Ἀβειρών ἐσχίσθη ἡ γῆ καί τούς ἐκατάπιε ζῶντας, μόνον διότι ἐτόλμησαν νά θυμιάσουν εἰς τόν Ναόν τοῦ Κυρίου ἀναξίως· πόσον σᾶς φαίνεται ἐκεῖνος ὅπου καταπατεῖ τό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ; Ἐκεῖνος βέβαια μέ χειρότερην τιμωρίαν καί κόλασιν θέλει παιδευθῇ.
Ὁ καλός καί ἀληθινός Ἱερεύς πρέπει νά ἦναι εὐσεβής, σώφρων, διδακτικός, ταπεινός, νά μή ἦναι μέθυσος, νά κρατῇ τήν γλῶσσάν του, νά μή εἶναι μνησίκακος, μήτε φιλάργυρος, ἀλλά ἐλεήμων καί ἀπό ὅλα φιλόξενος. Μέ ὅλους μικρούς καί μεγάλους ἠγαπημένος καί εἰρηνικός· νά μή πέρνῃ κέρδος ἀπό ἐκείνους ὅπου δανείζει· νά μή βλασφημᾷ καί ἀφορίζει τινά, μηδέ πραγματευτής νά γένῃ διά νά μή λέγῃ ψεύματα· κατάκρισιν νά μή δέχεται· νά μή μετωρίζεται καί νά κάμνῃ τούς ἄλλους νά γελοῦν. Νά μή ἀργολογῇ, ἀλλά νά ὁμιλῇ εἰς ὠφέλειαν τῶν ἀκουόντων, καί αὐτά νά ἦναι ἀπό τήν Θείαν Γραφήν. Νά μή εἶναι γαστρίμαργος καί φιλήδονος, διά νά λυπῆται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· νά μή ἀπομακρύνεται μετά θυμοῦ καί ὀργῆς, ἀλλά ταπεινά εἰς ὅλους· νά μή καλλωπίζεται, μηδέ νά φθονῇ προκοπήν ἄλλου. Τόν ὑβρίσαντα αὐτόν νά συγχωρῇ ἐξ ὅλης του τῆς καρδίας, καί ἔμπροσθεν πάντων πρίν νά βασιλεύσῃ ὁ ἥλιος, νά ἐξετάζῃ μετά πραότητος τούς ἁμαρτάνοντας, καί μέ φόβον Θεοῦ νά ἐλέγχῃ· οὐδέ πρέπει νά σκανδαλίσῃ τινά, ἤ πλούσιον, ἤ πτωχόν. Αὐτά ὅλα ὅπου εἶπαμεν, χρεωστεῖ ὁ Ἱερεύς νά φυλάγῃ μετά πολλῆς ἀκριβείας καί προσοχῆς, ἵνα μετά παρρησίας καί καθαρᾶς καρδίας καί ἄλλους διδάσκῃ. Ἐάν ἀμελῇ τά λεγόμενα, καί δέν τά φυλάγῃ καλῶς πρός ὠφέλειαν τῶν διδασκομένων ὑπ’ αὐτοῦ, συμφέρει μυλόλιθον νά κρεμάσουν εἰς τόν λαιμόν του, νά τόν ρίξουν εἰς τήν θάλασσαν, διότι παρέβη καί ἠμέλησε τῆς τοιαύτης διδασκαλίας.
Πηγή: «ΜΑΡΑΡΓΑΡΙΤΑΙ» ἤτοι Διάφοροι λόγοι τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί ἑτέρων Ἁγίων Πατέρων, (σελ. 291). Ἐκδόσεις Β. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ.
Ἡ φωτογραφία καί ἡ Εἰκόνα τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
