ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟΝ
Πρεσβύτερος τις ἐν Κωνσταντινουπόλει, τῇ τοῦ διαβόλου συνεργεῖᾳ, ἔπεσεν εἰς πορνείαν· καί παρελθουσῶν ὀλίγων ἡμερῶν, οὐ μόνον κατενόησεν τό πταῖσμά του, ἀλλά καί βαλών εἰς τόν νοῦν του τήν φοβεράν ὥραν τοῦ θανάτου καί τήν ἡμέραν τῆς Κρίσεως, ἐθρήνει ἑαυτόν λέγων· Οὐαί μοι τῷ ἀθλίῳ, ὅτι ἐμόλυνα τήν ψυχήν καί τό σῶμα! τί ποιήσω ἵνα τύχω συγχωρήσεως εἰς αὐτό τό ἁμάρτημα; Ὁ δέ ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος Θεός, ὁ μή θέλων τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, οὐδέ θέλων τινά νά χαθῇ, ἐνέβαλεν εἰς τήν καρδίαν αὐτοῦ, νά ὑπάγῃ εἰς τό ὄρος τοῦ Ὀλύμπου, διά νά εὕρῃ Πατέρα Πνευματικόν νά ἐξομολογηθῇ τάς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας. Καί ὡς ἐπῆγεν, εὕρεν ἕνα ἅγιον Γέροντα καί ἐξωμολογήθη τάς ἁμαρτίας του, εἶπε δέ καί περί τῆς πορνείας. Ὁ δέ Γέρων εἶπε· καί ἀφ’ οὗ ἔπεσες εἰς τοῦτο τό χαλεπόν ἁμάρτημα, ἐτόλμησες καί ἱερούργησες; Ὁ δέ Πρεσβύτερος εἶπε· ναί, ἅγιε Πάτερ, πάλιν ἐλειτούργουν, καταπατήσας τήν συνείδησίν μου. Ὁ δέ Γέρων ἀπεκρίθη· ὁ Ἱερεύς ὅταν πέσῃ εἰς τοιοῦτον ἁμάρτημα, ἄλλην ἰατρείαν δέν ηξεύρω νά ἔχῃ, μόνον νά παραιτήσῃ τήν Λειτουργίαν καί μετά ταῦτα νά πέσῃ εἰς μετάνοιαν πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν· εἰ δέ τολμήσῃ, μετά τό πεσεῖν ἱερουργῆσαι, ὡς νομίζω, συγχώρησιν δέν ἔχει. Ὁ δέ εἶπε· καί δέν εἶναι μετάνοια, Πάτερ · ἀλλά νά πέσω εἰς ἀπόγνωσιν; Ὁ δέ Γέρων εἶπε· συγχώρησόν μοι διά Χριστόν, τέκνον, ὅτι ποῖος εἶμαι ἐγώ, νά ἀκούσω, νά διακρίνω αὐτά; ἄμποτες νά ἐδυνόμην νά ἔκλαια τά ἰδικά μου. Ὁ δέ ταῦτα ἀκούσας, ἔβαλε μετάνοιαν καί ἀνεχώρησε πικραμένος.
Καί ὡς κατέβαινεν, ὑπήντησε τόν Ἀββᾶ Πέτρον, ὁ ὁποῖος ἰδών αὐτόν πικραμένον, τοῦ εἶπε· τί ἔχεις τέκνον; Ὁ δέ λέγει· εἰς τόν δεῖνα Γέροντα ὑπῆγα, σεβάσμιε Πάτερ, καί εἶπα τούς λογισμούς μου, καί μέ ἔφερεν εἰς ἀπόγνωσιν. Λέγει αὐτῷ ὁ θαυμαστός Πέτρος· νομίζω τέκνον, ὅτι δέν εἶναι ἁμαρτία, ὅπου νά νικήσῃ τήν φιλανθρωπίαν τοῦ Θεοῦ· ἐλθέ οὖν μετ’ ἐμοῦ εἰς τό κελλίον μου, καί εἰπέ μοι τά σά, καί ὡς ὁρίσει ὁ Θεός, θέλεις οἰκονομηθῇ. Ἦλθε λοιπόν μέ αὐτόν εἰς τό κελλίον του, καί εὐθύς τό ἁμάρτημα τῆς πορνείας ἐξωμολογήθη. Ὁ δέ Γέρων Πέτρος εἶπεν, ὅτι ἀλήθειαν εἰπέ σοι ὁ Πνευματικός, ὅτι εἰς τόν Ἱερέα τοῦτο τό ἁμάρτημα βαρύ εἶναι καί ἀσυγχώρητον ἀληθῶς· ἀλλ’ ἐπειδή ἔγεινε, τί ποιήσωμεν; σύ ἀπό τώρα μή ἱερουργήσῃς, καί γίνου Μοναχός καί μετανόησον ἐξ ὅλης ψυχῆς· καί ἐλπίζομεν εἰς τήν ἀγαθότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι θέλει κάμει ἔλεος νά σοῦ συγχωρήσῃ, ὅπως καί ὁλονῶν ὅπου ἐμετανόησαν. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Πρεσβύτερος, ἔπεσεν εἰς τούς πόδας αὐτοῦ λέγων· ἐπειδή ὁ Θεός μέ ἔστειλεν εἰς τάς ἁγίας σου χεῖρας, νά μή ἀποχωρήσω ἀπό ἐσένα. Ἰδών οὖν ὁ Γέρων αὐτοῦ τά δάκρυα καί τό συντριμμένον φρόνημα, εἶπεν αὐτῷ· ἐάν σοῦ ἀρέσῃ τέκνον μου, νά ἦσαι μετ’ ἐμοῦ, δέν σέ διώχνω· διότι εἶπεν ὁ Κύριος, ὡς τό ἠξεύρεις. «Τόν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μή ἐκβάλω ἔξω»· καί μετ’ ὀλίγας ἡμέρας τόν ἐδιάταξε, καί τόν ἐκούρευσε Μοναχόν, καί ἦτον μετ’ αὐτοῦ ἐν μετανοίᾳ καί νηστείᾳ καί δάκρυσι, παρακαλῶν τόν Θεόν· εἶχε δέ κατώγαιον ὁ Γέρων, καί ἀφοῦ ἐπέρασε καιρός παρεκάλεσε τόν Γέροντα, νά τόν ἀφήσῃ νά κατοικῇ εἰς αὐτό, καί τοῦ τό ἔδωκεν. Ὁ δέ Πρεσβύτερος ἐπῆγε καί ἔκαμε ἅλυσσον, καί τήν ἔβαλεν εἰς τόν λαιμόν του, καί τήν ἄκραν τῆς ἁλύσσεως ἐκάρφωσεν εἰς τό ἄκρον τοῦ τοίχου. Καί ὡσάν ἀπέρασαν τρεῖς ἡμέραις καί δέν ἀνέβη εἰς τόν Γέροντα, τότε κατέβη αὐτός πρός αὐτόν· καί ὡς τόν εἶδε μέ τήν ἅλυσσον δεμένον, εἶπε· τί εἶναι τοῦτο ὅπου ἔκαμες, τέκνον, ὅπου εἶσαι δεμένος; πῶς νά εὔγῃς νά κάμῃς τήν χρείαν τοῦ σώματος; Ὁ δέ ἀποκριθείς εἶπεν· ἐγώ, Πάτερ ἅγιε, πολλά μυριστικά ἐμυρίσθηκα· καί μοῦ πρέπει, ὡς καθώς ἐχόρτασα ἐκεῖνα τά μυριστικά, νά χορτάσω καί τήν βρώμαν ὅπου εὐγένει ἀπό ἐμένα· καί ἄν ὁδηγήσῃ ὁ Θεός τήν ἁγιωσύνην σου, δίδε μου κάθε δύο ἤ τρεῖς ἡμέρας ἀπό ἕνα κομμάτι ψωμί διά τήν ἀνάγκην τῆς φύσεως. Ἔστερξε λοιπόν ὁ Γέρων εἰς τήν παρακάλεσίν του, καί κάθε δύο ἤ τρεῖς ἡμέραις τοῦ ἔδιδε κομμάτι ψωμί καί νερόν, καί τό ἔβρεχε μέ τά δάκρυά, καί τότε ἔτρωγε· ἐκαρτέρησε δέ τρεῖς χρόνους εἰς τήν αὐτήν μετάνοιαν. Καί πληροφορηθείς ὁ Γέρων ὑπό Θεοῦ, δι’ ὀπτασίας, ὅτι προσεδέξατο ὁ Θεός τήν μετάνοιαν αὐτοῦ, καί μέλλει νά ὑπάγῃ εἰς τόν ἄνω κόσμον, κατέβη ὁ Γέρων νά τόν λύσῃ ἀπό τήν ἅλυσσον, λέγοντάς του ὅτι μέλλει νά τελευτήσῃ. Ὁ δέ παρακαλῶν, νά μή τόν λύσῃ, ἀλλά δεμένον νά τόν ἀφήσῃ νά τελειώσῃ, ὁ Γέρων εἶπεν· ὄχι, τέκνον, δέν εἶναι τοῦτο πρέπον νά γένῃ. Καί ὡς καθώς τόν ἔλυσε, τοῦ εἶπε νά σταθῇ εἰς προσευχήν· καί ἀκόμη λέγων τήν εὐχήν, παρέδωκε τῷ Θεῷ τό πνεῦμα.
Πηγή: «ΜΑΡΑΡΓΑΡΙΤΑΙ» ἤτοι Διάφοροι λόγοι τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί ἑτέρων Ἁγίων Πατέρων, (σελ. 295). Ἐκδόσεις Β. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ.
Ἡ φωτογραφία καί ἡ Εἰκόνα εἰς τήν ἀνάρτηση ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη.
