1η. Ἀνάλυσις τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ Ματθ. β’ 1 – 23, ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 1980. (Σελ. 41 – 44).
Ἐνῶ οἱ προφητεῖες μπαίνουν σέ ἐφαρμογή ἡ μιά μετά τήν ἄλλη, ἐνῶ ἡ Σπηλιά προσφέρεται ἀπό τή Γῆ φιλόξενη, καί ἡ Φάτνη τῶν ἀλόγων γιά βρεφικό ἀνάκλιντρο καί τά τεμάχια τῆς ποδιᾶς τῆς Ἁγνῆς Παρθένου γιά ντῦμα τοῦ θεανδρικοῦ κορμιοῦ τοῦ «Παιδίου», καί τά χνῶτα τῶν βωδιῶν γιά ζεστασιά κατά τήν ψυχρή νύχτα τοῦ Δεκεμβρίου, ἐνῶ τό ἄστρο ἔρχεται σάν ὁδηγός τῶν Μάγων τῆς Ἀνατολῆς πού προσφέρουν τά συμβολικά δῶρα τῆς θεότητος τοῦ γεννηθέντος στή Βηθλεέμ Σωτῆρος Χριστοῦ πού ἀνέμενον οἱ αἰῶνες, ἐνῶ οἱ ἀγγελικές στρατιές μετά τῶν ποιμένων ὑμνοῦν τό Θεό γιά τό λυτρωτικό μήνυμα, μιά μαύρη ψυχή μένει ἀνήσυχη, ταραγμένη, ἐφιαλτικά πιεζομένη μήπως τό βρέφος τῆς Παρθένου ἀνδρούμενον, αὐτό δηλ. πού «ἀνεκλίθη» στή Φάτνη τῶν ἀλόγων γιά νά ξαναφέρη τή λογική στόν ἀποκτηνωθέντα ἀπό τήν αμαρτία ἄνθρωπο, τόν ἐγκρέμιζε ἀπό τό θρόνο τῆς Βασιλείας του, θρόνο αἱμάτων καί ἀλλεπαλλήλων ἐγκλημάτων.
Καί αὐτός εἶναι ὁ Ἡρώδης πού ἡ ἱστορία τοῦ διέσωσε τό ὄνομα ὅπως τά ὀνόματα τῶν διωκτῶν τῆς Ἀληθείας καί τοῦ Ἰούδα: ὁ Ἡρώδης ὁ Μέγας, ἀλλά καί θηριώδης. Εἶναι αὐτός πού μέ τά ἴδια του τά χέρια ἐφόνευσε τήν γυναῖκα του καί τά τρία του παιδιά· εἶναι αὐτός πού ἔδωσεν ἐντολή στήν ἀδελφή του νά σφάξῃ ὅλους τούς γιά πολιτικά ἐγκλήματα φυλακισμένους ὥστε στό θάνατό του νά κλαύσῃ ὁ κόσμος, ὅστις θά ἐχαροποιεῖτο ἀπό τό τέρμα τῆς ζωῆς ἑνός κακούργου πού θά ἀπήλλασε τήν Χώρα τῆς τυραννίας, καί τῶν ἐγκλημάτων του. Αὐτός, λοιπόν, διέταξε καί τή σφαγή τῶν 14.000 νηπίων μέ τήν πλάνη πῶς μεταξύ τῶν σφαγιαζομένων θά περιελαμβάνετο καί τό Βρέφος Ἰησοῦς. Καί προέβη στή σφαγή, ὡς ἐμπαιχθείς ὑπό τῶν Μάγων «οἵτινες χρηματισθέντες κατ’ ὄναρ μή ἀνακάμψαι πρός Ἡρώδην, δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τήν χώραν αὐτῶν», μετά τήν προσκύνησι τοῦ «Παιδίου» (Ησ. θ’ 6 – 7 ια’ 1 – 5).
Ἔχουν ἄρα γε ἠθική εὐθύνη οἱ σοφοί ἐκεῖνοι ἄνδρες τῆς Ἀνατολῆς πού ἠρνήθησαν νά δώσουν ἀναφορά σ’ αὐτό τό ἀνθρωπόμορφον τέρας τῶν αἱμάτων; Ἀσφαλῶς, ὄχι. Γιατί αὐτό τό τέρας ἐφανέρωσε ἀπ’ τήν ἀρχή τήν ἐγκληματική του διάθεσι μέ τό νά καλέσῃ «λάθρα» τούς Μάγους. Αὐτό τό «λάθρα» ξεσκεπάζει καί τήν ἐκ τῶν προτέρων ἀπόφασι νά ἐξόντωση τό Βρέφος «Ἰησοῦς» πού ἦταν καί τέλειος ἄνθρωπος, παθητός, καί ὄχι κατά τό «φαινόμενον», ὅπως ἡ μεταγενεστέρως φανεῖσα αἵρεσις τῶν Δοκητῶν ἐφλυάρει, καταδικασθεῖσα ἀπό μεγάλους τῆς Ἐκκλησίας Πατέρας καί μάλιστα τόν Ἰγνάτιον Ἀντιοχείας καί Πολύκαρπον Σμύρνης κατά τόν Β’ αἰῶνα. Ἡ αἵρεσις αὕτη ἀνέτρεπε τό δόγμα τῆς θεανδρικῆς Φύσεως τοῦ Κυρίου, ἑπομένως δέ καί ἐτίναζε στόν ἀέρα τήν διά τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος λύτρωσι τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους. Ἔπειτα οἱ Μάγοι ἐφήρμοσαν τό χριστιανικόν ἀξίωμα πού καί οἱ ἀρχαῖοι τό εἶχαν· ὅρα καί Σοφοκλέους Ἀντιγόνην: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῶ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις». Πραξ. ε’ 29, καί μάλιστα ἀποδεδειγμένως κακοποιοῖς καί ἀδιστάκτοις. Ἡ θεία ἐπέμβασις, Ματθ. β’ 2, ὑπῆρξεν ἀποφασιστικῆς σημασίας γιά τούς εὐσεβεῖς ἐκείνους σοφούς τῆς Ἀνατολῆς, πού καθοδηγούμενοι ἀπό τόν λαμπρότατον ἀστέρα καί ἐν πλήρει μεσημβρία, ἀστέρα οὐχί φυσικῆς συνθέσεως, ἀλλά πυκνωμένης θείας δυνάμεως καί ὁδεύοντα ἀπό Ἀνατολῶν πρός δυσμάς ὅπου ἡ Βηθλεέμ καί τό Θεῖον Βρέφος, ἠρνήθησαν νά προδώσουν τόν τόπον τῆς γεννήσεως καί νά παραδώσουν τοῦτο στή μάχαιρα τοῦ Σατανᾶ, ἀκαίρως, πρός τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου τοῦ Θεοῦ περί λυτρωμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἀργότερον θά γράψῃ: «Τό φεύγειν γέγραπται, τό δέ ζητεῖν ἀναιρέσαι, παραβαίνει νόμον».
Ἡ ἄρνησι τῶν Μάγων νά δώσουν ἀναφορά στόν Ἡρώδη, δέν σημαίνει ἐφάμαρτη ἀπάτη, γιατί, ὅπως εἴπαμε, ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἦτο κληρονομικῶς βεβαρυμένος, ἐγκληματίας, καί τήν ἐξουσία του ἐξεμεταλλεύετο ἐπί κακῷ, ἐφ’ ὅσον ἄλλως τε λογαριασμό δέν ἔδινε σέ κανένα. Γιατί κανείς ἠθικός νόμος καί αὐτῶν τῶν ἡμιαγρίων τῆς ζούγκλας δέν ἀναγκάζῃ νά δίδεται ἀναφορά ἐν ἀληθείᾳ στό Σατανᾶ πού κι’ ἀπ’ αὐτόν τόν Κύριο ἠπατήθη μέ τήν ἐνανθρώπησί του ὥστε ὁ Ἱερός Χρυσόστομος νά διακηρύττῃ ἐν θριάμβῳ ὅτι ὁ διάβολος «ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπεν, ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανόν». Καί ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς μή ἐκθέτων σέ ἄμεσο καί ἄκαιρο κίνδυνο τή ζωή του, διαγνώσας τάς φονικάς διαθέσεις τῶν Ἰουδαίων, «ἐκρύβη» πρός καιρόν ἀπ’ αὐτῶν. Ἰωάν. η’ 59.
Βγαίνει, λοιπόν, κι ἀπ’ ἐδῶ τό συμπέρασμα ὅτι δέν ἔχουμε καμμιά ἠθική ὑποχρέωσι νά λέμε τήν ἀλήθεια στό σατανᾶ γιά νά ἀσελγήση ἐπάνω της, ἤ σέ οιοδήποτε ὄργανό του γιά νά τήν σφάξῃ. Ἀπόδειξις ὅτι ἡ θηριωδία τοῦ Ἡρώδη ἐξέσπασε μέ τή σφαγή 14.000 νηπίων ὥστε νά ἀκουσθῇ θρῆνος, κλαυθμός καί ὀδυρμός τῶν μητέρων σ’ ὅλη τήν περίχωρο ἐκείνην, ὅπως προεῖπεν ὁ Προφήτης Ἱερεμίας ΛΗ’ 15. Καί τά Βρέφη αὐτά ὑπῆρξαν ἀθῷοι πρωτοπόροι μάρτυρες, γιά νά ἀκολουθήσῃ τό νέφος τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως καί τῆς ἀρετῆς τοῦ Χριστοῦ. Σέ θέματα καί γεγονότα πού συνδέονται ἄμεσα μέ τό ἄρρητο σχέδιο τοῦ Θεοῦ καί πού ἀφοροῦν στή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἁμαρτία, ἡ κρίσις περί δικαιοσύνης γυροφέρνει, σάν ἀνθρωπίνη, περί τά ἄμεσα καί ἐφήμερα συμφέροντά μας· δέν εἶναι δικαία.
Ἡ θεία Πρόνοια ἐπροστάτευσε τό Βρέφος Ἰησοῦς διά τῆς «φυγῆς» στήν Αἴγυπτον, ὅπου μετά τό θάνατο τοῦ Ἡρώδη ὁ ὁποῖος πέθανε μετά δύο χρόνια ἀπό τή γέννησι τοῦ Κυρίου, μετακαλεῖται ὑπό τοῦ Θεοῦ, ἐφ’ ὅσον «τεθνήκασιν οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν τοῦ Παιδίου», Ματθ. β’ 20. Καί ἐγκαθίσταται στή Ναζαρέτ, πρᾶγμα πού καί αὐτό προεῖδαν οἱ Προφῆτες, ὅτι «Ναζωραῖος κληθήσεται». Ἐκεῖ στήν πολίχνη Ναζαρέτ, τῆς ὁποίας οἱ κάτοικοι ἀργότερα, σάν σατανόπληκτοι θά προσπαθήσουν νά τόν πετάξουν στό γκρεμό, Λουκᾶ, δ’ 29, 30, ἔμενε «ὑποτασσόμενος» στούς: θετόν πατέρα δίκαιον Ἰωσήφ, τόν ξυλουργό, καί τή μητέρα Μαρία. Ἐξεπαιδεύθη ὡς ξυλουργός καί Αὐτός μέχρι τῆς δημοσίας αὐτοῦ ἐμφανίσεως, καί σάν τέλειος ξυλουργός εἰργάζετο μετά τό θάνατο τοῦ Ἰωσήφ γιά νά διαθρέψῃ ἑαυτόν καί τήν πτωχοτάτη του Μητέρα, χωρίς νά γευθῇ κοσμικῆς παιδείας, παρά τάς φλυαρίας τῶν ἀπίστων. (Λουκᾶ, β’ 51. Ἰωάν. ζ’ 15, Ματθ. ιγ’ 54, 55, Μάρκου, στ’ 3.). Καί θά καλέσῃ τόν κόσμο σέ μετάνοια καί ἀλλαγήν βίου, ὥστε μέ τήν πίστι καί τόν ἠθικό μεταβολισμό ν’ ἀλλάξῃ ἐπ’ ἀγαθῷ καί ἡ ὄψι του.
(1904 – 1992)
Ἡ Εἰκόνα καί ἡ φωτογραφία τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
