† Ἀρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
Ὁ Ἑωσφόρος διώχθηκε ἀπό τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διά τήν ἀνταρσίαν του καί μαζί μέ αὐτόν καί ὅλο τό ἀγγελικό τάγμα, πού τόν ἀκολούθησε. Ἀπό φωτεινοί δέ ἄγγελοι, πού ἦσαν ἔγιναν σκοτεινοί καί πονηροί δαίμονες. Κατήντησαν πονηρά πνεύματα. Ζοῦν χωρίς ἐλπίδα καί σκοπό, ὁ ὁποῖος σκοπός κάπως ἱκανοποιεῖ.
Ἔχει ὅμως τώρα ἀκόμη, μέχρι Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἕνα μόνο σκοπόν, πού ἡ μαύρη ὕπαρξίς του μπορεῖ νά βρίσκη μερικά εἴδη ἀγρίας χαρᾶς. Καί αὐτός ὁ σκοπός του εἶναι νά τραβήξη ὅσους περισσότερους ἀνθρώπους μπορεῖ στήν Κόλασι. Εἶναι ὁ λυσσώδης πόλεμος, πού κάμνει ἐναντίον τῆς Μεγάλης βουλῆς τοῦ Ὑψίστου. Εἶναι τά βάσανα, πού σωρεύει καθημερινῶς στά θύματά του. Παραχωρεῖ βεβαίως ὁ Θεός, διά νά γυμνάζωνται οἱ ἄνθρωποι καί νά ἀποδείξουν ἔτσι ὅτι προτιμοῦν τήν ἀρετήν, τόν Θεόν καί τόν Παράδεισον.
Ἀλλά πότε θά τελειώσουν ὅλα αὐτά. Ὁ δυνατός Θεός θά τοῦ ἀφαιρέση κάθε ἐλευθερίαν. Θά τόν δεσμεύση εἰς τόν Τάρταρον τῆς δικαίας τιμωρίας, ὁπότε θά εἶναι σάν λυσσασμένο σκυλί μέσα στό κλουβί. Γι’ αὐτόν, ὅπως, εἴπαμε ἑτοιμάσθηκε ἡ Κόλασις καί τό πῦρ τό αἰώνιον. Δυστυχῶς ὅμως, θά τήν κληρονομήσουν καί οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, πού τόν ἀκολουθοῦν ἐδῶ καί θά ζοῦν στήν αἰωνιότητα μαζί του.
Ἄχ αὐτό τό μαζί του! Αὐτή ἡ συνοίκησις μέ τά πονηρά πνεύματα θά εἶναι ἀφόρητη δυστυχῶς. Αὐτούς θά ἔχουν οἱ κολασμένοι συντροφιά. Θά ζοῦν αἰωνίως δηλ. μαζί μέ τά ἑκατομμύρια τῶν δαιμόνων. Καί ὁ ἕνας δαίμονας θά εἶναι χειρότερος ἀπό τούς ἄλλους. Ὅπου καί ἄν στραφοῦν οἱ ταλαίπωροι κολασμένοι, θ’ ἀντικρύζουν τούς χαιρέκακους δαίμονες, οἱ ὁποῖοι, δι’ ὀλίγην ἡδονήν, πού θά τούς ἐπρόσφεραν στήν παροῦσα ζωή, τούς ἐπλάνησαν καί τούς παρέσυραν εἰς τόν Ἅδην. Ἡ ἀναγκαστική δέ αὐτή συνοίκησις μέ τά πνεύματα τῆς πονηρίας, θά εἶναι χωρίς διακοπή καί διάλειμμα.
Ἀσύλληπτος θά εἶναι ἡ συμφορά! Σέ κάθε στιγμή θά βλέπουν δαίμονες, θά ζοῦν μέ δαίμονες. Θ’ ἀναπνέουν δυσοσμίαν δαιμονικήν. Ἀλλοίμονον! τότε καί τρισαλλοίμονον!
Σ’ ἕνα σπίτι ἀγαπητέ, ὅταν τύχη νά συζοῦν μ’ ἕνα κακόν καί δύστροπον χαρακτῆρα, εἴτε πατέρας, εἴτε σύζυγος, εἴτε παιδί εἶναι αὐτός, γίνεται ὁ βίος ἀβίωτος καί ἡ ζωή ἀνυπόφορη. Πῶς ὅμως θά ὑποφέρεται στήν Κόλασι ἡ ζωή μέ τά πονηρά πνεύματα! Ποιός Δάντης θά βρεθῆ νά περιγράψη τήν θλῖψιν τῶν δυστυχῶν κολασμένων καί καταδίκων ἐκείνων! Ποιός θά δυνηθῆ ποτέ νά μετρήση τήν δυστυχίαν, πού θά ὑφίστανται ἀπό τόν φθόνο καί τήν ζήλεια καί τήν πολλαπλή κακία ἀναριθμήτων διεστραμμένων πονηρῶν πνευμάτων! Ποιός θά μπορῆ ν’ ἀκούη τούς ἀδιάκοπους τριγμούς καί βρυγμούς τῶν ὀδόντων τῶν κολασμένων ἐκείνων. Καί τό ἀκόμη χειρότερον εἶναι, ὅτι δέν θά ὑπάρχη κανείς ἐκεῖ καλός, συγγενής ἤ φίλος πού νά πῆ τόν πόνο του καί νά βρίσκη ὁ κολασμένος κάποια στοργή, ἀγάπη καί καλωσύνη.
1910 – 1982
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου «ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΙΣ». σελ. 51. ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».
