1η. Ἀνάλυσι τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ (Δαιμονισμένου), (Λουκ. η’ 27 – 39), ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ», (1980) (σελ. 387 – 390).
Μετά τή διαπίστωσι τῆς θεραπείας ἀπό τό δαιμονισμό τοῦ ἀνθρώπου πού κατείχετο ἀπό λεγεῶνα δαιμονίων τά ὁποία μέ τήν ἄδεια τοῦ Χριστοῦ ἔπνιξαν, τά πονηρά αὐτά κακοποιά πνεύματα, τήν ἀγέλη τῶν χοίρων στήν ἄβυσσο, ἀπεκαλύφθη καί ἡ ψυχική σύνθεσι καί τό ἠθικό ποιόν τῶν Γαδαρηνῶν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί σέ πεῖσμα τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου πού ἀπηγόρευε τή βρῶσι τοῦ χοιρείου κρέατος, ἔτρεφαν χοίρους καί αἰσχροκερδοῦσαν. Ἐπάνω ἀπό τό Νόμο τοῦ Θεοῦ ἔθεταν τό ἄμεσον ὑλικό συμφέρον τους. Ἐν ἀντιθέσει πρός τούς Μακκαβαίους παῖδας, οἱ ὁποῖοι πρός τήρησιν τοῦ νόμου ἐμαρτύρησαν φρικτά (Δ’ Μακκαβαίων), οἱ Γαδαρηνοί εὕρισκαν τήν εὐκαιρία καί σωστό νά πλουτίζουν παράνομα καί νά σκανδαλίζουν τούς ἄλλους πού ἐσέβοντο τήν ἀπαγόρευσι τοῦ νόμου. Ἡ ἀσέβεια πρός τόν Νόμο καί ἡ προκλητικότης των δέν εἶχε ὅρια. Δέν πρόκειται γιά τή βαρύτητα ἤ ἐλαφρότητα τοῦ ἁμαρτήματος, ὡς πρός τήν χοιροτροφίαν, ἀλλά περί ἀσεβείας πρός τό νόμο τοῦ Θεοῦ, περί παρακοῆς. Καί ἔτσι πρέπει νά ἐξετασθῇ τό ζήτημα. Μέσα στόν κύκλο τῆς ἀσεβείας καί παρακοῆς μπορεῖ νά λάβουν χώραν πλεῖστες ὅσες θρησκευτικές, ἠθικές καί κοινωνικές ἀθλιότητες. Ἐάν ἕνα ἄτομο ἤ καί ὁλόκληρος λαός, πού ὀφείλει νά ἐφαρμόζῃ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀδιαφορῆ καί ἀντιστρατεύεται πρός αὐτόν, δέν μένει τίποτε στή θέσι του.
Ὁ οἱοσδήποτε νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι σκόπιμος καί ὑποβοηθεῖ τόν ἄνθρωπο νά σκέπτεται λογικά καί νά πορεύεται ὀρθά, δεδομένης τῆς ἀτελείας του. Εἶναι φῶς στό σκοτάδι, ἴσος δρόμος καί ἀσφάλεια γιά τήν ἐπιτυχία ὑψηλῶν στόχων, σύμφωνα μέ τόν προορισμό του. Παρώθησις ὑπό τοῦ νόμου πρός ἐπιτέλεσιν ἀγαθῶν πράξεων ἤ ἀπαγόρευσι πρός ἀποφυγήν ἀνευλόγήτων ὑπό τοῦ Θεοῦ ἔργων, ἀπό τῆς ἁπλῆς ἐπιθυμίας μέχρις ὁλοκληρωμένης ἁμαρτωλῆς πράξεως, ἐφ’ ὅσον τό νόμο τόν ὑπογράφει ὁ Θεός, εἶναι δική του βουλή. Καί τοῦτο δέν σημαίνει καταπίεσι καί καταδυνάστευσι, ἄρσιν τῆς σχετικῆς ἔστω, ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά τοῦ Πατέρα ὑπόδειξι πρός τό παιδί του χάριν τοῦ τωρινοῦ καί μελλοντικοῦ συμφέροντός του. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀτελής, κοντόφθαλμος, δέν βλέπει μακρυά. Ὑποβοηθῆται γι’ αὐτό ἀπό τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὑποβοηθεῖται, δέν ψυχαναγκάζεται· γιατί ποτέ καί ὁ φυσικός πατέρας δέν δίνει ἀντί αὐγό, σκορπιό στό παιδί του ἤ ἀντί ψαριοῦ, φίδι, καί ἀντί ψωμιοῦ πέτρα. Καί ὅταν προβάλλῃ τό «μή» δείχνει τήν ἀγάπη του καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο πρός τό συμφέρον τοῦ ἴδιου τοῦ παιδιοῦ πού, πολλές φορές, τό πικραίνει.
Ὅταν ἐπεβάλλετο στούς Πρωτοπλάστους μιά, πρός καιρόν, νηστεία μέ τήν προειδοποίησι ὅτι ἡ παρακοή τους θά τούς ὡδήγει στό σωματικό θάνατο, ἡ διαταγή αὐτή τοῦ Θεοῦ εἶχε τό νόημα καί τῆς προσωπικῆς των ἀσκήσεως πρός κάρπωσιν μιᾶς χαρᾶς ἀμέσου μέ τήν τήρησι τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δίνει καὶ τέτοιες χαρές ἀφίνοντας τόν ἐλεύθερον ἄνθρωπο νά ἀγωνισθῇ πρός ἀπώθησιν τῶν ἐξωτερικῶν, ἰδία, πειρασμῶν, γιά νά πανηγυρίζουν καί οἱ ἀσώματοι Ἄγγελοι. Αὐτό τό προηγούμενο τῆς παρακοῆς πού ἐστοίχισε στό ἀνθρώπινο γένος τόσες συμφορές καί αὐτόν τό θάνατο, δέν σωφρονίζει, δυστυχῶς, τούς πολλούς πού στήνουν τή δική τους δικαιοσύνη περιφρονῶντας τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Αὐτός ὁ πείσμων ἐτσιθελισμός πολλῶν ἀνθρώπων πού προσβάλλει τῇ θεία Μεγαλειότητα, ἐπισύρει πάντοτε τή δικαία ὀργή πού ἔρχεται σάν συνέπεια μιᾶς ἀντιθέου πράξεως. Ὁ παραβάτης τοῦ θείου Νόμου, ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τῆς παραβάσεως, αὐτοαφορίζεται, γιατί σπάζει τόν ἀγωγόν δι’ οὗ ἡ θεία Χάρις μέ τάς πολλαπλᾶς δωρεάς, διοχετεύεται. Καί, φυσικά, ἀντί εὐλογιῶν δρᾶ ἡ κατάρα ἐκ τῆς ὁποίας ἄτομα καί λαοί έπεσαν στήν κακοδαιμονία, αλληλοεξοντώθησαν καί ἠφανίσθησαν μαζί μέ τόν πολιτισμό τους.
Κάποιος ἐγκληματολόγος τῆς ἐποχῆς μας γράφει πώς ἀντί νά ἀσχολοῦνται οἱ Ἱεροκήρυκες μας μέ τήν ἐκδίωξι τῶν δαιμονίων καλλίτερα θά ἦταν νά ὁμιλοῦν περί ἀποφυγῆς τῶν ναρκωτικῶν, τοῦ ἀλκοολισμοῦ κλπ. πού ἔχουν μυριάδας θυμάτων. Σωστά. Ἀλλά δέν θά ἐφθάναμε ἐκεῖ ἐάν οἱ ἄνθρωποι πειθαρχοῦσαν στόν περί ἐγκρατείας καί ἁγνότητος νόμο τοῦ Θεοῦ πού προλαμβάνει τάς ἠθικάς ἐκτροπάς καί, ἑπομένως, τήν ἐμφάνισι κοινωνικῶν πληγῶν. Μόνον ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ συγκρατεῖ καί ὄχι τά ἀστυνομικά μέτρα, ὅπως διδάσκει ἡ πεῖρα.
Ἡ ἀρνητική καί ἀσεβής στάσι τῶν Γαδαρηνῶν καί ἡ ὀργίλη παράκλησί τους νά μή πατήσῃ τό πόδι του ὁ Ἰησοῦς στά σύνορά τους εἶναι χαρακτηριστική τῆς ὁμαδικῆς, ἤ μᾶλλον, τῆς καθολικῆς διαφθορᾶς, ἡ ὁποία τούς ἀλλοτριώνει καί ἀπό τή προστασία τοῦ Θεοῦ «διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας». Γένεσ. στ. 3. Ὁ Θεός δέν ἔπλασε τόν ἄνθρωπο νά ὑπηρετῇ τό σατανᾶ καί νά γίνεται ἀπό ἐλεύθερος, δοῦλος τῶν παθών του ἀλλά μία λογικήν ὕπαρξι δίπλα του καί κοντά του γιά τήν ἀξιοποίησι τῶν πνευματικῶν του κεφαλαίων μέ τήν καθοδήγησι τοῦ νόμου του καί ὄχι νά ρυθμίζῃ τή ζωή του σύμφωνα μέ τά σφυρίγματα τοῦ ἑξαποδίτη εἰς πεῖσμα τοῦ ἀγαπήσαντός μας Θεοῦ, ὅπως οἱ τύποι τῶν Γαδαρηνῶν στίς καρδίες τῶν ὁποίων ἐδέσποζε τό ὑλιστικό φρόνημα πού μεταβάλλει τόν ἀνθρώπο σέ βοσκηματῶδες ζωντανό.
(1904 – 1992)
Οἱ Εἰκόνες τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
