Ἀνάλυση του Εὐαγγελίου της Κυριακῆς τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων καί κορυφαίων Πέτρου καί Παύλου, Ματθαίου στ’ 22-33, ἀπό το βιβλίο του μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμανδρίτη Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ».
Τό νά ἐνδιαφέρεται κανείς γιά τήν ἐξασφάλισι τῶν πρός τό ζῆν ἀναγκαίων καί γιά τά τρεχούσης ἀνάγκης ἀπαραίτητα, ὅπως εἶναι, ἐκτός τῆς τροφῆς, τά ἐνδύματα, ἡ μόρφωσι καί ἀποκατάστασι τῶν παιδιῶν του ἤ τό νά προνοῆ γιά ἐνδεχόμενες ἀσθένειες ἤ ἀτυχήματα, αὐτό δέν εἶναι ἀξιοκατάκριτο. Καί αὐτή ἡ κοινή λογική πού μᾶς ἔδωσεν ὁ Θεός συγκατανεύει καί ἐπιβάλλει στόν κάθε ἄνθρωπον νά φροντίζη καί νά μεριμνᾶ βάσει ἑνός προγράμματος στήν πορεία τῆς ἐπιγείου ζωῆς του. Ὁ Κύριος εὐλογεῖ μάλιστα μιά τέτοια φροντίδα καί μεριμνᾶ, ἁγιογραφικῶς δέ κατακρίνεται ὁ νωθρός καί ὁ τεμπέλης, ἤ αὐτός πού δικαιολογεῖ τήν τεμπελιά του μέ τό «ἔχει ὁ Θεός», καί κάθεται μέ σταυρωμένα τά χέρια. «Βολβίτω κοπριῶν συνεβλήθη ὀκνηρός» δηλαδή ἕνας βῶλος κοπριᾶς πού τόν κυλᾶ ὁ κάνθαρος εἶναι ὁ τεμπέλης, καί καλεῖται νά μιμηθῆ τόν μύρμηγκα καί τή μέλισσα, Σοφ. Σειράχ κβ’ 2, Παροιμ. στ’ 6-11, καί νά ἐργάζεται γιά τή συντήρησί του καί γιά ἐλεημοσύνες Α’. Θεσ. γ’ 10 κ.α.
Μέ τό «μή μεριμνᾶτε τί φάγετε ἤ τί πίετε, μηδέ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσεθε» ὁ Κύριος δέν συνιστᾶ τήν ἀμεριμνησία, ὅπως ἐξάγεται ἀπό τό ὅλον πνεῦμα τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀλλά ἐλέγχει καί τήν πλεονεξία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στό ἄγχος, καί διδάσκει τή φιλεργία ἐν συνδυασμῶ μέ τήν πίστι στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὥστε καί ψυχικῶς νά γαληνεύη ὁ ἄνθρωπος καί τῶν πρός τό ζῆν ἀπαραιτήτων νά μή στερηθῆ. Γιατί ἡ ἀποδέσμευσις ἀπό τήν πίστι στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καί ἡ πλεονεξία, δεδομένου ὅτι τά μάτια δέν χορταίνουν ποτέ, ὁδηγεῖ στή σαρκοποίησι τῆς ψυχῆς καί σέ ἀδικίες. Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν πιστεύη στό Θεό καί στήν πρόνοιά του, ἀλλ’ ἀγκαλιάζει μετά πάθους τήν ὕλη, αὐτόν τό μαμωνᾶ, τότε ἀδικεῖ τήν ψυχή του καί τήν προσωπικότητά του ὡς ἀνθρώπου. Ὅταν οἱ χωρικοί μας λέγουν ὅτι «δύο καρπούζια δέν χωροῦν σέ μιά μασχάλη» ἐννοοῦν ἐκεῖνο πού ὁ Κύριος εἶπεν «Οὐ δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν». Τονίζει τό «δουλεύειν» γιατί ὁλοκληρωτική ἀπορρόφησι σημαίνει εἶδος δουλείας, μέ τή διαφορά ὅτι ἡ δουλεία στό μαμωνᾶ, στήν ὕλη, εἶναι πραγματική σκλαβιά σ’ ἕνα ἤ πολλά πάθη, ἐνῶ ἡ εἰς Χριστόν δουλεία ἀπελευθερώνει τῶν παθῶν μας, γιατί γίνεται ψυχική καλλιέργεια καί ἐπιτυγχάνεται ὁ προσωπικός μας ἐξευγενισμός.
Ἡ λατρεία τοῦ μαμωνᾶ ἐτυποποίησεν ἀνθρώπους ὑλιστάς, ἀντιπνευματικούς, χονδροειδεῖς χαρακτῆρας καί ἀσεβεῖς, σκληρούς καί στερουμένους τρυφερῶν αἰσθημάτων ἀπέναντι τῶν συνανθρώπων των. Καί ἐνῶ μέσα σ’ αὐτή τή σκλαβιά τῆς ὕλης οὔτε χαρά αἰσθάνονται οὔτε καί χρόνια προσθέτουν στή ζωή τους περισσότερα ἀπ’ ὅσα ὁ Θεός ἔχει καθορίσει, ἐν τούτοις πεθαίνουν ἀγκαλιά μέ τό χρῆμα ἤ τό κτῆμα, μακράν τοῦ Θεοῦ, ἀμετανόητοι, ἀξομολόγητοι, ὡς πραγματικοί κτηνάνθρωποι πού, ὄχι μόνον δέν ἐλέησαν συνάνθρωπό τους, ἀλλ’ οὔτε καί τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος εἶπε τό «μή μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἤ τί πίωμεν ἤ τί περιβαλλώμεθα». «Πάντα ταῦτα τά ἔθνη ἐπιζητεῖ». Ἡ ἀπορρόφησις ἀπό τά καθαρῶς ὑλικά καί αἰσθησιακά ἀδικεῖ τήν ψυχή, ἤ ὁποία εἶναι ἀθάνατη καί «μείζων» τῶν ἱκανοποιούντων την σάρκα.
Ὁ Χριστός συνιστᾶ ἀπόλυτη πίστι στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐν συνδυασμῶ μέ τήν ἐργατικότητα τοῦ ἀνθρώπου, γιατί μέ τό συνδυασμό αὐτόν ἐπιτυγχάνεται τό διπλό κέρδος: καί ἡ ἐξασφάλισι τῶν ἀπαραιτήτων γιά τή συντήρησι τοῦ σώματός μας, καί ἡ ἀποφυγή τῆς πλεονεξίας πού φλογίζει τήν ψυχή, ὅπως ἡ ὑδρωπικίασις, ἀλλά καί ἡ ψυχοσωματική ἰσορροπία μας, μέ βεβαία τήν ἐλπίδα τῆς ἀπολαύσεως τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Μήν ἀνησυχεῖτε, μή καταλαμβάνεσθε ἀπό ἄγχος: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Ἀρκετά τά βάσανα τῆς ἡμέρας. Ἄς μή τή βαρυφορτώνουμε μέ τά μελλοντικά.
(1904 – 1992)
Ἡ Εἰκόνα καί ἡ φωτογραφία τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
