Ὁ ἑβδομηντάρης δωδεκάχρονος

†Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου

            Τό 1958 νοσηλευόταν στό Νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» ἕνας καρδιοπαθής ὀνόματι Κίμων Κανελλάκης. Ἦταν καλός Χριστιανός. Τόν γνώριζα ἀπό χρόνια. Εἶχε πολυμελῆ οἰκογένειαν. Ἐννέα παιδιά. Ἐν τούτοις τή μισή μέρα δούλευε ὡς σιδηρουργός γιά τήν οἰκογένειάν του καί τήν ἄλλη μισή ἐργαζόταν στή «Χριστιανική Ἕνωσι» γιά τήν πίστι καί τή ψυχή του.

            Στό νοσοκομεῖο εἶχε τρεῖς μῆνες, ἀλλά μιά μέρα ὁ γιατρός εἶπε στούς συγγενεῖς του, ὅτι τό βράδυ ἐκεῖνο θά πέθαινε. Ἐκεῖνοι τότε εἰδοποίησαν στήν Πατρίδα του, ὅτι θά τόν πᾶνε νεκρό καί νά ἑτοιμάσουν τά τῆς κηδείας του.

            Ὅταν ὅμως τό πληροφορήθηκε ἡ σύζυγός του, ἔφθασε ἔξαλλη στή Μονή Πετράκη, πού εἶναι κοντά στό Νοσοκομεῖο τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ», καί ἐφώναζε.

            – Πάτερ, ὁ Κίμωνας πεθαίνει. Τρέξε… Εἶχεν ἀναστατώσει τό Μοναστήρι μέ τίς κραυγές της.

            Πράγματι! Ἔτρεξα στό Νοσοκομεῖο. Τά εἶχαν ἕτοιμα γιά τό Εὐχέλαιο. Ἄρχισα. Τά μάτια ὅμως τοῦ ἀσθενοῦς ἦταν μισοσβυσμένα καί τά χείλη του κατάμαυρα. Κατέβαλε ὅμως προσπάθεια νά παρακολουθῆ τίς εὐχές. Ἦταν στά τελευταῖα του. Ἐνόμιζα, ὅτι θά πεθάνη, πρωτοῦ τελειώσω τό Μυστήριο. Ἀλλά ἐβάσταξε.

            Αἴ! λοιπόν, ἀπό ἐκείνη τή στιγμή παρουσίασε ἀνέλπιστη μεταβολή. Ὅταν τό πρωΐ πέρασε ὁ σπουδαῖος καρδιολόγος ἰατρός Βατσινέας, εἶδε μετ’ ἐκπλήξεως, ὅτι δέν εἶχε πεθάνει, ἀλλά ἦταν στή θέσι του καί μάλιστα καλά.

            – Αἴ! τοῦ λέγει. Πῶς πᾶς; Τί βλέπω;

            Πῆρα, γιατρέ μου, τοῦ ἀπαντᾶ, ἄλλον γιατρό χθές τό βράδυ.

            – Ποιόν; Τόν ρώτησε ταραγμένος καί πειραγμένος ὁ γιατρός.

            – Ἐφώναξα τόν Παπᾶ καί μοῦ ἔκανε Εὐχέλαιο.

            – Καλά – καλά, τοῦ εἶπε. Τότε καί ὁ διανυκτερεύων ἰατρός πρόσθεσε.

            – Ἀπόψε, δέν μᾶς ἐνόχλησε καθόλου κοιμήθηκε ἥσυχα σάν ἀρνάκι, ὅλη τή νύχτα.

            Ὁ θεραπευθείς ὅμως τίς ἑπόμενες ἡμέρες δέν ξαναεῖδε τόν γιατρό καί ρώτησε, γιατί δέν τόν ξαναεπισκέφθηκε.

            – Ἐπῆγε στό ἐξωτερικό, τοῦ εἶπαν.

            Τί ὅμως εἶχε συμβῆ;

            Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ, τήν ὥρα πού ξυριζόταν ὁ γιατρός, ἀπέθανε ἀπό συγκοπή καρδιᾶς, καί ὁ Κίμων ζῆ καί βασιλεύει ἀκόμη, ἔπειτα ἀπό 20 χρόνια.

            Κάποτε μάλιστα εἶχαν περάσει ἀπό τότε 12 χρόνια καί τή Μεγάλη Τετάρτη, παραβρισκόταν ὁ Κίμων σέ Εὐχέλαιο, πού γινόταν στήν αἴθουσα τῆς «Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως». Τόν ρώτησα στό τέλος:

            – Πόσο χρονῶν εἶσαι Κίμων;

            – Δώδεκα, μοῦ ἀπάντησε.

            – Μά! Πῶς εἶσαι δώδεκα, τοῦ εἶπα. Ἐσύ φαίνεσαι γιά ἑβδομῆντα καί ἔχεις ἄσπρα μαλλιά.

            – Δώδεκα εἶμαι, εἶπε πάλι, καί ἐξήγησε σέ ὅλους, ὅτι πρό δώδεκα ἐτῶν θά πέθαινε, ἀλλά μέ τό Ἅγιο Εὐχέλαιο ἔγινε καλά! Καί ἀπό τότε ἄρχισε ἡ νέα ζωή του!

            ΠΗΓΗ: Τό βιβλίο «ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ» τοῦ †Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου. (Σελ. 56). ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».

            Οἱ εἰκόνες τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τό συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.