1η. Ἀνάλυσι τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ, (Ἰωάνν. γ’ 13 – 17), ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ», (1980) (σελ. 355 – 357).
Ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες μέ ἐπικεφαλῆς τόν Μωϋσῆ μετά τήν ἔξοδό τους ἀπό τήν Αἴγυπτο προχωροῦσαν μέσῳ τῆς ἐρήμου Σινᾶ, γιά τή γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, τή Χαναάν, βρέθηκαν κατά παραχώρησι Θεοῦ, χωρίς εἴδη διατροφῆς. Φύσει ὑλιστικός καί ρευστός λαός ἀγνοοῦσε τή θαυματουργοῦσαν τοῦ Θεοῦ εὔνοια καί προστασία, καί ἄρχισε νά γογγύζῃ κατά τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Μωϋσέως, ἀσεβέστατα καί πικρότατα. Αὐτός ὁ γογγυσμός, πού ἦταν μορφή τρομερῆς βλαστήμιας, ἐτιμωρήθη ἀπό τό Θεό: «Ἀπέστειλε στό λαό τούς ὄφεις τούς θανατοῦντας» πού δάκνοντάς τους, «ἀπέθανε λαός πολύς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ». Αὐτή ἡ θεομηνία κατετάραξε τόν ἀχάριστο Ἰσραηλιτικό λαό καί τόν ἀνάγκασε μέ συντριβή νά παρακαλέσῃ τόν Μωϋσέα ὅπως μεσολαβήση μέ τήν προσευχή του πλησίον τοῦ Θεοῦ γιά νά καταπαύσῃ τήν ὀργή του: «Ἡμάρτομεν, ἐκραύγαζον, ὅτι κατελαλήσαμεν κατά τοῦ Κυρίου καί κατά σοῦ· εὖξαι οὖν πρός Κύριον, καί ἀφελέτω ἀφ’ ἡμῶν τόν ὄφιν». Ὅπως βλέπουμε, μόνο μέ τό μαστίγιον οἱ κακόγνωμοι καί ἀχάριστοι ἄνθρωποι ὑποτάσσονται στη βουλή τοῦ Θεοῦ, καί ὅταν ἡ βουλή Του εἶναι ἡ ἀπέραντη πατρική ἀγάπη καί προστασία. (Ἰωάν. γ’ 14 – Ἀριθμ. κα’ 8, 9).
Αὐτή, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ δημοσία ὁμολογία τοῦ ἁμαρτήματος, ἔστω καί κάτω ἀπό τήν πίεσι τῆς τρομακτικῆς ἀνάγκης, ἐσήμανε καί τή σωτηρία τους, γιατί ὁ Θεός δέν εἶναι Θεός μνησικακίας καί ἐκδικήσεως, ἀλλά σωσμοῦ. Μετά τή μεσολάβησι, μέσῳ τῆς προσευχῆς, τοῦ Μωϋσέως, ὁ Θεός ὑποδεικνύει καί τό μέσον τῆς θεραπείας τοῦ κακοῦ: «Καί εἶπε Κύριος πρός Μωϋσῆν· ποίησον σ’ αὐτῷ ὄφιν καί θές αὐτόν ἐπί σημεῖον, καί ἔσται ἐάν δάκῃ ὄφις ἄνθρωπον, πᾶς ὁ δεδηγμένος ἰδών αὐτόν ζήσεται». Καί ὁ Μωϋσῆς συνεμορφώθη μέ τήν ὑπόδειξι τοῦ Θεοῦ: «Καί ἐποίησεν ὄφιν χαλκοῦν καί ἔστησεν αὐτόν ἐπί σημείου, καί ἐγένετο ὅταν ἔδακνεν ὄφις ἄνθρωπον, καί ἐπέβλεψεν ἐπί τόν ὄφιν τόν χαλκοῦν, ἔζη». Ὁ χαλκοῦς ὄφις προσηλώθη ἐπί ὑψηλοτάτου κοντοῦ καί ἐσχημάτιζε σταυρό. Ὅποιος ἐδαγκώνετο ἀπό φίδι δηλητηριῶδες, ἀμέσως προσήλωνε τό βλέμμα του σ’ αὐτόν, καί ἐσῴζετο, γιατί, θαυματουργικῶς, τό δηλητήριο ἔπαυε νά ἔχῃ θανατηφόρο ἐπίδρασι.
Αὐτή τήν ὑπόμνησι τῆς Ἱστορίας πρός τό Νικόδημο ἔκαμνεν ὁ Ἰησοῦς γιά νά τόν διδάξῃ τήν ἀναγκαιότητα τοῦ ὑψωμοῦ Του ἐπί τοῦ Σταυροῦ πρός σωτηρίαν τοῦ κόσμου, ὅστις δηλητηριασθείς ὑπό τοῦ ἀρχαίου ὄφεως, τοῦ σατανᾶ, ἐκινδύνευε νά ὑποστῇ τόν ψυχικό καί αἰώνιο θάνατο. Ὅμως ὁ Χριστός μέ τό σταυρικό Του θάνατο χύσας τό πανάγιόν Του Αἷμα, μᾶς ἐξηγόρασε ἀπό τήν κατάρα τοῦ Ἅδη «τῷ Σταυρῷ προσηλωθείς». Καί ἀνεφέρθη ὁ Κύριος στό ἱστορικόν αὐτό τοῦ χαλκοῦ ὄφεως ἐπί τοῦ κοντοῦ σάν μιά συμβολική ἀλλά καί προφητική εἰκόνα, ὥστε ὁ Νικόδημος πού τόν ἐπεσκέφθη τή νύχτα καί συνεζήτησε μαζί του νά ἔχῃ τήν προσλαμβάνουσα παράστασι τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ἀλλά καί νά κατανοήσῃ τήν ἀναγκαιότητα καί τή σκοπιμότητα τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ Σταυρική Θυσία θά γίνῃ καί ἡ κραυγαλέα καταδικαστική φωνή γιά ὅσους «ἠγάπησαν τό σκότος ἤ τό φῶς», ἐνῶ ἐγνώριζαν ὅτι ἡ Θυσία ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὀφείλετε στην ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί τόση ἀγάπη ὥστε ὁ Θεός «Τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωήν αἰώνιον». (Ἰωάν. γ’ 16).
Δυστυχῶς, οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων δέν ἠγάπησαν αὐτό τό φῶς τῆς ἀληθείας πού ἀκτινοβόλησεν ἐπάνω στό Γολγοθᾶ, ἀληθείας τοῦ σωσμοῦ μας διά τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ· καί δέν τό ἠγάπησαν γιατί καί τά φαῦλα πράσσουν, καί κακόγνωμοι ἐγωιστές εἶναι. Ἡ φαυλότης θά ἔπαυε, καί ἡ ὡραία ζωή τῆς ἀρετῆς τοῦ Χριστοῦ θά ἠκολούθει, ἄν ὑπῆρχε τό ταπεινό καί τό καλοπροαίρετο τοῦ χαρακτῆρος, ὁπότε μέ τήν πίστι καί τήν ἀληθινή θεογνωσία, θά διελύοντο τά νέφη τῆς ἀγνοίας, καί τό Μυστήριο τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ θά ἔπειθε τή λογική τῆς καρδιᾶς νά ἀποδεχθῇ αὐτές τίς ἀλήθειες, τίς ὁποίες ἐδίδαξεν ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, καί θά «ἐποίει» τήν ἀλήθεια. «Ὁ ποιῶν τήν ἀλήθειαν ἔρχεται πρός τό φῶς» πού ἐκπέμπεται ἀπό τό Σταυρό «ἐφ’ οὗ ἐτάθη Χριστός ὁ Βασιλεύς καί Κύριος».
(1904 – 1992)
Οἱ φωτογραφίες τοῦ κειμένου, ἔχουν προστεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
