Εἰς τήν νῆσον Κύπρον εὑρίσκεται πόλις, Ἀμαθοῦς καλουμένη, εἰς τήν ὁποίαν ἔγινεν Ἐπίσκοπος Ἰωάννης ὁ ἁγιώτατος, τοῦ ὁποίου τά ἔνθεα κατορθώματα καί μάλιστα τήν ὅσην ἀγάπην εἶχε πρός τόν πλησίον καί ἀμνησικακίαν του, δέν εἶναι δυνατόν νά τήν διηγηθῇ τις. Εἶχεν οὗτος διάκονον καί ἐπιστάτην τῆς ἐπισκοπῆς, ὁ ὁποῖος ἐκ συνεργίας τοῦ πονηροῦ ἔκαμε μάχην μέ ἄλλον διά τό κεφάλαιον τοῦ γεωργικοῦ δοσίματος. Διαλεγόμενος δέ μετά τοῦ Ἐπισκόπου καί συναρπασθείς ὁ διάκονος ὕβρισε κατά πρόσωπον τόν Ἐπίσκοπον ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς, ὅτε ἔμελλε νά λειτουργήση. Ὅτε δέ ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ ἀσπασμοῦ, ἵνα λάβωσι καιρόν καί ἱεροφορέσωσιν, ὁ Διάκονος ἐντραπείς διά τόν λόγον ὅν εἶπε πρός τόν Ἐπίσκοπον, δέν ἦλθε νά συλλειτουργήσῃ. Τότε ὁ Ἐπίσκοπος ἰδών ὅτι δέν ἦλθεν εἰς τόν βαθμόν του, ἀνεζήτησε ὡς καλός ποιμήν τό πλανηθέν πρόβατον εἰπών. «Σήμερον λειτουργία δέν γίνεται ἐάν δέν ἔλθῃ ὁ διάκονος Ἐπιφάνιος». Ὅτε δέ ἦλθεν ὁ Διάκονος, ἠσπάσθη αὐτόν ὁ καλός ποιμήν, καί τοῦ ἔκαμε μετάνοιαν ὡσάν νά ἔπταισε αὐτός, εἶτα ἀφοῦ ἱεροφόρεσαν, ὥρισε νά τοῦ δοθῇ τό ριπίδιον ἵνα συμπαραστῇ μετ’ αὐτοῦ εἰς τήν ἱεράν λειτουργίαν. Μετά δέ τήν ἀπόλυσιν ἐκάλεσε τόν Διάκονον εἰς τό γεῦμα καί μετά τό φαγητόν, ἐφιλοδώρησεν αὐτόν ἕνα στιχάριον ὁλομέταξον νομισμάτων δώδεκα καί οὕτως ἀπέλυσεν αὐτόν ἐν εἰρήνῃ. Οἱ δέ συγγενεῖς τοῦ Ἐπισκόπου διεγόγγυζον λέγοντες αὐτῷ. «Ἐάν μή ἐνδείξῃς φοβερισμόν εἰς τούς αὐθάδεις, πάντες μέλλουσι νά καταφρονήσωσί σε». Ὁ δέ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἐμβριμησάμενος αὐτοῖς μέ πρόσωπον ἡγεμονικόν ἐπετίμησεν αὐτούς λέγων. «Σεῖς δέν ἠξεύρετε, τί λέγετε, μή γινώσκοντες ὅτι ὁ Κύριος λοιδορούμενος, οὐκ ἀντελοιδόρει, τυπτόμενος οὐκ ἀντέτυπτεν, ἀλλ’ ἐδίδαξεν ἡμᾶς λέγων· «τῷ τύπτοντί σε ἐπί τήν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καί τήν ἄλλην». Σεῖς δέ μή γνωρίζοντες τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ λέγετε τά τοιαῦτα. Πιστεύσατε λοιπόν, τέκνα μου, ὅτι ἐγώ ἔχω συνήθειαν ὅταν παρίσταμαι εἰς τήν ἁγίαν Τράπεζαν, καί προσφέρω τήν ἀναίμακτον λατρείαν, πρίν ἀρχίσω τήν προσκομιδήν, ποιῶ δέησιν πρός τόν Θεόν διά τήν ἐμήν ταπείνωσιν καί δι’ ὑμᾶς, σήμερον ὅμως τήν ὥραν καθ’ ἥν ἤρχισα τήν εὐχήν, ἀφήσας τήν δι’ ἐμέ καί σᾶς προσευχήν, προσηυξάμην πρῶτος μετά δακρύων ἐξιλεούμενος τόν Θεόν ὑπέρ τοῦ Διακόνου νά τοῦ συγχωρήσῃ, καί εὐθύς εἶδον τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐπιφοιτήσασαν ἄνωθεν τοῦ θυσιαστηρίου. Ἐάν λοιπόν θέλετε καί σεῖς ἀξιωθῆτε τοιαύτης ὀπτασίας, προσφέρετε τοιαύτας θυσίας πρός τόν Θεόν εἰλικρινῶς μέ ἀμνησικακίαν, διότι ἄλλη σύντομος ὁδός πρός τόν Θεόν φέρουσα αὐτῆς δέν εἶναι».
Πηγή: Ἀπό τό φυλλάδιο «ΤΑ ΜΥΡΙΠΝΟΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ», σελ. 12, ὀρθοδόξου ἱδρύματος «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ».
