† Πρωτοπρεσβυτέρου Π.Θ. Παναγιώτου Ἀ. Καραγιάννη
Μέ τό παντελόνι βολεύεται ὁ διάβολος
Κάποτε μάλωσε ἕνα ἀνδρόγυνο. Καί οἱ δύο πνευματικά τέκνα μου. Μόλις σχόλασε ἡ Ἀγρυπνία μέ πλησιάζει ἀνήσυχος ὁ σύζυγος, «ἔλα, μοῦ λέει, νά βοηθήσης τήν κατάστασι γιατί σκοτωνόμαστε». Ξεκινήσαμε! Στή γωνία, ἔξω ἀπό τόν Ἱερό Ναό, μέ περίμενε ἡ σύζυγος τοῦ συζύγου μέ τζίν παντελόνι (ἐνῶ πρίν φοροῦσε φοῦστα σεμνή) στό στόμα τό τσιγάρο καί μέ τό κορμί σέ «μάγκικη ἡμιανάπαυσι», καί ἄλλα κακά στραβά καί ἀνάποδα. Πήγαμε σπίτι, πρόσφερα τίς πρῶτες βοήθειες καί ἀποκόμισα τά διδάγματά μου, τά ὁποῖα καί σοῦ μεταφέρω, «ἵνα ὑμεῖς σωθῆτε» (Ἰω. Ε’ 34).
Νά ποῦμε καί δεύτερο; Κάποτε ἦρθε στόν Ταξιάρχη ἕνα κοριτσάκι 13 ἤ 14 ἐτῶν τότε, πού φοροῦσε παντελόνι. Πλησίασε τό Ἅγιον Ποτήριον καί πῆγε νά κοινωνήση. Ἐγώ, σάν Λειτουργός τοῦ Ὑψίστου καί μέ πολλή λειτουργικήν καί ἱερατικήν εὐθύνην μήποτε γίνη ἡ Ἐκκλησία «ξέφραγο ἀμπέλι», τῆς εἶπα μέ πατρική στοργή. «Παιδάκι μου, ἔλα αὔριο μέ φοῦστα νά σέ Κοινωνήσω ἀφοῦ κάθε μέρα λειτουργᾶμε». Καλά, μοῦ εἶπε, καί ἔφυγε. Τό μετάνοιωσα, ὅμως, καί λέγω στόν διακονοῦντα τόν Ἱερόν Ναόν νέον Κων/ντίνον Ἰ. Φώναξέ μου τήν Σταυρούλα. Τοῦτο ἔκανα διότι ἐσκέφθην ὡς ἑξῆς: «Θά τήν κοινωνήσω, καί γιά τήν βεβήλωσι πού θά κάνω στό Χριστό καί στά Ἄχραντα Μυστήρια θά πάω νά κλάψω στό πετραχῆλι τοῦ πνευματικοῦ μου, ἀφοῦ τά πάντα ποιῶ ὑπέρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καί τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων» (Θεία Λειτουργία). Ἔλα, τῆς λέγω, νά σέ Κοινωνήσω καί νά μή τό ξανακάνης. Δέχτηκε τό κορίτσι. Ἑτοίμασε τό στόμα του, μούγκριζε, προσπαθοῦσε ὥρα πολλή μπροστά στό Χριστό, ἀλλά ἐκεῖνο δέν ἄνοιγε.
Ἔι! παιδί μου Σοῦ τό κλείνει ὁ Χριστός, διότι δέν σέ θέλει ἔτσι. Ἔλα αὔριο μέ φοῦστα, καί μή τό ξανακάνης. Τήν ἑπομένη «ἱματισμένη καί σοφρωνοῦσα» κοινώνησε. Καί ἐπειδή κατ’ ἐκεῖνον τόν καιρό ἔκανα πύρινα κηρύγματα κατά τοῦ μεγάλου καί νεοφανοῦς τούτου βδελύγματος, τοῦ παντελονιοῦ, ἐκείνη τήν ἡμέρα δέν εἶπα τίποτα, γιατί τό εἶδε ὅλος ὁ κόσμος, παρά μόνο τίς φράσεις «ἀγαπητοί μου ἀντί κηρύγματος ἰσχύει αὐτό πού εἴδατε».
Διά τοῦτο, καί ἐκεῖνο καί ἄλλα πολλά ἀπρόβλεπτα κακά, πού ἄν δέν τά προλάβης, ἔρχονται σάν ἀγριεμένη καταιγίδα ἐπί τῆς κεφαλῆς σου, γῖνε, ὦ γύναι.
Ἡ δαιμονισμένη
Ἦρθε κάποτε μιά νεαρά κυρία ἀπό ἄλλη πόλι νά τῆς διαβάσω ἐξορκισμούς. Φοροῦσε τζίν παντελόνι καί τά μάτια της ἀστράφτανε ἀπό τόν δαιμονικό πειρασμό. Ἀπό τό στόμα της ἔβγαζε ἀφρούς καί μούγκριζε, τσίριζε δυνατά. Ὅταν ἄρχισε τό διάβασμα πάραυτα σωριάστηκε κάτω, ἐκυλίετο ἀφρίζουσα μέ δυνατές κραυγές καί βροντήματα.
Τήν στιγμή ἐκείνη εἶχε μεταβληθεῖ ὁ Ἱερός Ναός σέ ἀρένα πάλης μέ τά πονηρά πνεύματα. Ἀφοῦ τῆς διάβασα μερικές εὐχές καί ἐναγωνίως ζήτησα τήν συνεργασία καί τήν βοήθεια τοῦ οὐρανίου κόσμου, στρέφομαι ἀποτόμως πρός τήν γυναῖκα καί τῆς λέγω: «Τό βρῆκα! τό δαιμόνιο θά φύγη, μόνον ὅταν πετάξης τό παντελόνι». Τόπα κάι τόκανε! Ἔβγαλε τό παντελόνι καί μάλιστα μετ’ ὑποσχέσεως ὅτι δέν θά ξαναφορέσει ποτέ παντελόνια. Τώρα χαίρει ἄκρας υγείας, κατ’ ἄμφω ὅπως λέμε, δηλαδή καί στήν ψυχή καί στό σῶμα, καί εἶναι μία ἐξαίρετος ψυχή, σύζυγος καί «μήτηρ ἐπί τέκνοις εὐφραινομένη» (Ψαλμός 112).
ΠΗΓΗ: †Πρωτοπρεσβυτέρου Π.Θ. Παναγιώτου Ἀ. Καραγιάννη «ΓΙΝΕ Ω ΓΥΝΑΙ» (Ἔκκλησις πρός τήν γυναῖκα νά ξαναβρῆ τόν σωστό της δρόμο) σελ. 45. ΕΝΝΑΤΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΥΘΕΙΣΑ!
Κεντρική Διάθεση: «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»
