ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΥΠΟΘΕΣΙΣ Ε’ (1)
Ἔλεγεν ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πρός τούς μαθητάς αὐτοῦ· ὅτι διά νά μή ἀμελῶμεν καί ὑποχωροῦμεν τῆς ἀσκήσεως, καλόν εἶναι μελετᾷν πάντοτε τό τοῦ Ἀποστόλου ῥητόν· «τό καθημέραν ἀποθνῄσκω»· διότι ἐάν καί ἡμεῖς ὡς θνῄσκοντες καθημέραν οὕτω ζῶμεν, δέν θά ἁμαρτήσομεν· εἶναι δέ τό λεγόμενον τοιοῦτον· ἵνα ἐγειρόμενοι καθημέραν, νομίζωμεν μή ἐγείρεσθαι, ἐπειδή ἐκ φύσεως εἶναι ἄγνωστον τί θά μᾶς συμβῇ εἰς τήν ζωήν μας καί μετρουμένης καθημέραν παρά τῆς προνοίας· ὅταν δέ οὕτω σκεπτώμεθα, οὔτε ἁμαρτήσομεν, οὔτέ τινος ἐπιθυμίαν θά ἔχομεν, οὔτε θά μνησικακοῦμεν κατά τινος, οὔτε θησαυρίσομεν ἐπί γῆς· ἀλλ’ ὡς καθημέραν προσδοκῶντες ἀποθανεῖν, θέλομεν γίνει ἀκτήμονες, καί πάντα πᾶσι συγχωρήσομεν· ἀλλ’ οὐδέ ἐπιθυμίας γυναικός, ἤ ἄλλης τινός ῥυπαρᾶς ἡδονῆς ἀπολαῦσαι θελήσομεν, ἀλλ’ ὡς παρερχομένην ἀποστραφησόμεθα, ἀγωνιῶντες πάντοτε καί προβλέποντες τήν ἡμέραν τῆς κρίσεως· διότι πάντοτε ὁ μεγαλύτερος φόβος καί ἀγών τῶν βασάνων, διαλύει τό λεῖον τῆς ἡδονῆς· καί τήν ψυχήν κλίνουσαν ἀνεγείρει.
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ. Ἑπιμελείᾳ, ὑπό Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζη Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1957 (σελ. 53).
Ἐλεύθερη προσωπική ἀπόδοση ἀπό τόν ἀντιγράφοντα τό κείμενο.
Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος πρός τούς μαθητές του, ὅτι γιά νά μήν ἀμελοῦμε τήν ἐκτέλεση τῶν καθημερινῶν μας ἀσκητικῶν ἀγώνων καί καθηκόντων, εἶναι καλό νά ἐντρυφοῦμε πάντοτε στό ρητό τοῦ Ἀποστόλου πού λέει: «τό καθημέραν ἀποθνησκω». (Α’ Κορινθ. ιε’ 31). Γιατί ἐάν καί ἐμεῖς ζοῦμε καθημερινά μέ τήν σκέψη ὅτι θά πεθάνουμε δέν θά ἁμαρτάνουμε. Νά σκεπτόμαστε ὅτι κάθε πρωί πού σηκωνόμαστε μπορεῖ νά μήν σηκωθοῦμε, ἀφοῦ φυσικό εἶναι νά μήν γνωρίζουμε τό τί μπορεῖ νά μᾶς συμβῆ στήν καθημερινή μας ζωή, αὐτό ὅμως ἐξαρτᾶται ἀπό τή θεῖα πρόνοια. Ὅταν λοιπόν ἔτσι σκεπτόμαστε, οὔτε θά ἁμαρτήσουμε, οὔτε κάποιου τήν ἐπιθυμία θά ἔχουμε, οὔτε θά μνησικακοῦμε σέ βάρος κάποιου, οὔτε θά θησαυρίζουμε στή γῆ. Ἀλλά γνωρίζοντες ὅτι τήν κάθε ἡμέρα μπορεῖ νά πεθάνουμε, θά ἐπιθυμοῦμε τήν ἀκτημοσύνη, καί ὅλους θά τούς συγχωροῦμε. Ἐπίσης, οὔτε ἐπιθυμία γυναίκας, ἤ ἄλλης ρυπαρῆς ἡδονῆς ἀπόλαυση θά θέλουμε, ἀλλά σάν περαστικές αὐτές θά τίς ἀποστρεφόμεθα, ἀγωνιῶντας πάντοτε καί προσδοκῶντας τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως. Γιατί πάντα ὁ μεγαλύτερος φόβος καί ὁ ἀγῶνας τῶν βασάνων, διαλύει τήν παγίδα τῆς ἡδονῆς καί τήν πεσμένη ψυχή ζωντανεύει.
