Α’ Ἡ καῦσις τοῦ πυρός
Εὑρίσκομεν εἰς τάς Γραφάς ὅτι οἱ ἁμαρτωλοί θέλουν ἔχει ἐννέα τιμωρίας. Πρῶτον τήν καῦσιν τοῦ πυρός, καθώς γράφει ὁ ἱερός Ματθαῖος, ὡς ἀπό στόματος τοῦ Κυρίου, εἰς τό Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον. Μή νομίσῃς νά εἶναι τό πῦρ ἐκεῖνο ὥσπερ τοῦτο, ὀποῦ ἐδῶ εἰς τόν κόσμον ὑπηρετούμεσθεν, ἀλλά τοσοῦτον καυστικώτερον, ὅσον εἶναι τοῦτο τό πῦρ σφοδρότερον ἀπό τό ζωγραφισμένον. Οὕτω λέγει ὁ Αὐγουστίνος, ὅτι ὅσον καίει περισσότερον αὐτή ἡ ἑστία, ὀποῦ ἅπτομεν ἐδῶ ἀπό μίαν στίαν ἱστορισμένην εἰς τοῖχον, τόσον περισσότερον πάλιν ἀπό ταύτην τό πῦρ τῆς κολάσεως, τό ὁποῖον διαφέρει ἀπό τοῦτο εἰς τρία πράγματα· Α’. Εἶναι σκοτεινόν χωρίς φῶς, μόνον τήν καῦσιν ἔχει. Β’. Δέν ἅπτει ἀπό ὕλην τινά, ἤγουν ξύλα, ἀλλά ἀΰλως καίει, καί θλίβει σφοδρότερον. Γ’. Εἶναι ἄσβεστον, ὀποῦ ποτέ δέν σβύνει, οὔτε μαραίνεται.
Βάλε γοῦν εἰς τόν νοῦν σου, ὅτι βλέπεις μίαν μεγάλην κάμινον, νά σπινθηροβολᾷ ὡς τήν Βαβυλώνιον, καί εἰς τό μέσον τοῦ πυρός νά κοίτεται ἕνας δεδεμένος χεῖρας καί πόδας μέ ἁλύσεις νά φλογίζεται, ἀμή νά μήν ἠμπορῇ νά ἀποθάνῃ, οὔτε νά κατακαῇ, καθώς πεθαίνουν ἐδῶ οἱ κατάδικοι, ἀλλά πάντα νά καίεται εἰς τήν λαύραν τοσούτου πυρός, χωρίς ἐλπίδα τινά νά εὐγῇ ποτέ ἀπό ταύτην τήν ἄσβεστον φλόγα οὔτε νά ξεχειλίσῃ πώποτε. Οἴμοι, οἴμοι, πόσας φωνάς νά εὔγαζε, καί πόσα δάκρυα νά ἔχυνεν ὁ τοιοῦτος; πόσας δεήσεις καί προσευχάς ἔκαμνε πρός τόν Θεόν, νά λυτρωθῇ τοιαύτης κολάσεως; ἐπλήρωνεν ὅλον του τόν πλοῦτον, καί τά ὑπάρχοντα· πᾶσαν ἄλλην βάσανον ἔστεργε νά ὑπομείνῃ, ἐσχάτην πτωχείαν, σκοτεινήν φυλακήν, κάτεργον ὅλην του τήν ζωήν, αἰχμαλωσίαν εἰς τούς ἀπίστους, πεῖναν, δίψαν, γυμνότητα, καί πᾶσαν ἄλλην στεναχωρίαν, μόνον νά λυτρωθῇ ἀπό τήν ἄσβεστον κάμινον.
Ὦ ἁμαρτωλέ, ἐσύ εἶσαι ὁ καταδικασμένος εἰς τοιαύτην ὀδυνηράν παίδευσιν, ἐάν δέν ἐπιστρέψῃς πρός μετάνοιαν, νά κλαύσῃς πικρῶς, καί νά διορθώσῃς τήν πολιτείαν σου, καί πῶς νά ὑποφέρῃς τήν καῦσιν ἐκείνην, ταλαίπωρε; πῶς δέν στοχάζεσαι ἀπό τώρα τήν μέλλουσαν βάσανον, νά ὀδύρεσαι ὅλην σου τήν ζωήν, ἵνα μέ τό ὑγρόν τῶν δακρύων ἐξαλείψῃς τάς ἀνομίας σου, ἀμή γελᾷς, καί μετεωρίζεσαι; Ἄν σέ ἤθελε καταδικάσῃ ἡ αὐθεντία διά τίποτας πταίσιμον, νά κάμῃς μόνον μίαν ὥραν εἰς ἕνα φοῦρνον καιόμενον, ἤ ὅλην σου τήν ζωήν εἰς τό κάτεργον μέ ἁλύσεις εἰς τούς πόδας αἰχμάλωτος, τί ἐπρόκρινες; δέν εἶχες κάλλιον τήν πολυχρόνιον αἰχμαλωσίαν, καί πᾶσαν ἄλλην στεναχωρίαν, παρά τῆς μιᾶς ὥρας ἐκείνης τήν παίδευσιν; Ἀμή διατί, ἄφρον, δέν καταφρονᾷς τάς τῆς σαρκός ἡδονάς, καί πᾶσαν ἀπόλαυσιν πρόσκαιρον, ὅπως λυτρωθῇς τῆς ἀτελευτήτου ἐκείνης φλογός; Ὤ τῆς ἀνοίας! Τήν ζέστην τοῦ θέρους, δέν ἠμπορεῖς νά ὑπομείνῃς, ἀλλά ξετρέχεις εἰς τούς δροσερούς τόπους τό κατάψυχον, καί κοιτόμενος εἰς τό κρεββάτι δέν ὑπομένεις κἄν τό σκέπασμα, ἀπό τήν ὀλίγην καῦσιν τοῦ Νότου, ἀλλά στρέφεις ὧδε κἀκεῖσε στεναχωρούμενος, καί ἐκεῖ πῶς νά ὑπομείνῃς τοσαύτην φλόγα ἀμάραντον;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ: «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ» συντεθέν εἰς κοινήν τῶν Γραικῶν διάλεκτον παρά Ἀγαπίου Μοναχοῦ τοῦ Κρητός τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἀσκήσαντος (ἐκοιμήθη περί τό ἔτος 1664). Ἀπό τό βιβλίον «ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ», τοῦ Γέροντος Χρύσανθου Σκουρτανιώτου Μοναχοῦ, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Γερασίμου Ἱερομονάχου καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ. ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1974 (Σελ. 239 – 240).
