Ἂς εἰποῦμεν ἕτερα δύο διά τούς ἐναρέτους, ὀποῦ ἐκοινώνησαν εὐλαβῶς καθώς πρέπει, διά νά γνωρίσετε πόσον ἀγαπᾶ ὁ Κύριος ἐκείνους, ὀποῦ πιστώς καί συχνά κοινωνοῦσι τήν Ἁγίαν αὐτοῦ καί πανάμωμον Σάρκα.
Περίπτωση Α’
Ἧτον τίς γυνή ἐνάρετος πολλά καί ἁγιωτάτη, ἥτις ἐκοινώνα πᾶσαν Κυριακήν μέ πολλήν εὐλάβειαν καί ἀγαλλίασιν πνεύματος. Καί (τό θαυμασιώτερον καί ἐκπλήξεως ἄξιον) ἀπό τήν χάριν τῆς ἁγίας αὐτῆς Μεταλήψεως ἐφυλάγετο ὑγιής ὅλην τήν Ἑβδομάδα, χωρίς ποσῶς νά δοκιμάσῃ τροφήν ἐπίγειον, εἰ μή μόνον τήν ἁγίαν Ἀναφοράν. Ὁ δέ Ἐνορίτης αὐτῆς ἀνέφερε ταύτην τήν θαυματουργίαν τῷ Ἐπισκόπῳ ὅστις τοῦ εἶπε νά τῆς δώσῃ νά φάγῃ ἄρτον ἁπλοῦν, νά μήν εἶναι ἡγιασμένος, διά νά ἰδοῦσιν ἐάν ἀπό θείαν χάριν καί δύναμιν τῆς ἤρχετο τοιαύτη βοήθεια, ἤ ἐκ φαντασίας καί πλάνης τοῦ δαίμονος. Ἡ γοῦν γυνή ἔφαγε τόν ἄρτον, νομίζουσα ὅτι ἧτον Σῶμα Κυριακόν, ὡς ταῖς ἄλλαις φοραῖς, καί ἀπελθοῦσα εἰς τήν οἰκίαν της ἐπείνασε τόσον, ὀποῦ δέν ἐδύνετο νά ὑποφέρῃ· ὅθεν ἔδραμεν εἰς τόν Πνευματικόν κλαίουσα, καί εἰπέ του, ὅτι διά τάς ἁμαρτίας αὐτῆς τήν ὑστέρησεν ὁ Θεός τῆς προτέρας χάριτος, καί δέν ἐδύνετο πλέον νά κάμῃ μίαν ὥραν νῆστις. Ταῦτα μαθών ὁ Ἐπίσκοπος, τήν ἐκοινώνησε τόν ἅγιον Ἄρτον, καί εὐθύς ἡ πεῖνα ἠφανίσθη, καί πᾶσα ἀνάγκη καί χρεία τοῦ σώματος. Ὅθεν ἐγνώσθη σαφέστατα, ὅτι ἀπό τήν χάριν τοῦ ἱεροῦ Ἄρτου ἐφυλάγετο ὅλην τήν ἑβδομάδα ἄσιτος, καί πλέον δέν τήν ἐμπόδισεν ὁ Ἀρχιερεύς ἀπό τήν θείαν Μετάληψιν.
Περίπτωση Β’
Ἄλλη τις κόρη εὐλαβής καί ἐνάρετος, εἶχε συνήθειαν νά κοινωνᾷ πάσας τάς Ἑορτάς τοῦ Ἐνιαυτοῦ, καί μίαν ἡμέραν δέν ἠθέλησε νά τήν μεταλάβῃ ὁ Ἐνορίτης, λέγων αὐτῇ: Δέν εἶναι πρέπον αἱ γυναῖκες νά κοινωνοῦσι τοσοῦτον συχνάκις· λοιπόν ἔχε ὑπομονήν ἕως τήν δ’ Ἑορτήν. Ἡ δέ εὐλαβής κόρη ἔλαβε πόνον πολύν καί θλῖψιν εἰς τήν καρδίαν ἀνείκαστον. Ἔμεινεν οὖν εἰς τήν Ἐκκλησίαν μετά τήν ἱεράν Λειτουργίαν, ἀφ’ οὗ ἀνεχώρησαν ἅπαντες, καί προσηύχετο μέ πολλήν εὐλάβειαν κλαίουσα, ὅτι ὑστερήθη τήν ἡμέραν ἐκείνην τοσαύτης δωρεᾶς τε καί χάριτος. Οὕτω προσευχομένη, βλέπει ἕναν ἐνδεδυμένον στολήν Πατριαρχικήν, ὅστις εἶχε κύκλῳ αὐτοῦ πολλούς Ἱερεῖς τε καί Διακόνους μέ στολάς ὡραίας κατά πολλά. Ὁ γοῦν Ἀρχιερεύς ἰδών τήν κόρην δακρυρροοῦσαν, τήν ἠρώτησε τήν αἰτίαν τῆς θλίψεως, καί εἶπεν αὐτῷ τήν ὑπόθεσιν. Ὁ δέ εἰσελθών εἰς τό ἅγιον Βῆμα, ἄνοιξε τό ἱερόν Ἀρτοφόριον, ὅπου ἦσαν τρεῖς ἅγιοι Ἄρτοι, καί λαβών τόν ἕνα, τήν ἐκοινώνησε, λέγωντας· Λάβε τήν Σάρκα μου εἰς ἀρραβῶνα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ταῦτα εἰπών, ἀνῆλθεν εἰς οὐρανούς μετά πασῶν τῶν φαινομένων Δυνάμεων. Αὐτή δέ ἔμεινεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν μετ’ εὐφροσύνης πολλῆς καί ἀγαλλιάσεως. Καί ἐλθών ὁ Ἱερεύς, ἀνήγγειλεν αὐτῷ πᾶσαν τήν ἀλήθειαν. Ὁ δέ ἀνοίξας τό ἱερόν Ἀρτοφόριον, καί ἰδών ὅτι δέν ἦσαν πάρεξ μόνον δύο ἅγιοι Ἄρτοι, ἐπίστευσε τό θαυμάσιον, καί πλέον δέν ἐτόλμησε νά ἐμποδίσῃ τήν εὐλαβῆ κόρην τῆς ἱερᾶς μεταλήψεως, ἀλλά τήν ἐκοινώνα ὁσάκις ἤθελεν.
ΠΗΓΗ: Βιβλίον ὡραιότατον καλούμενον: «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ», παρά Ἀγαπίου Μοναχοῦ τοῦ Κρητός τοῦ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθῳ ἀσκήσαντος. Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου 2008 (Σελ. 251 – 252).
