† Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
«Μετανόησον οὖν· εἰ δέ μή, ἔρχομαί σοι ταχύ καί πολεμήσω μετ’ αὐτῶν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ στόματός μου». (Ἀποκάλυψις Β’ 16).
Μά, διατί τοῦ λέγει νά μετανοήση; Αὐτός ἦταν ἠθικώτατος καί ἔκανε ἀγῶνα κατά τῆς διαφθορᾶς. Ναί! Ἀλλά δέν ἐπρόσεξε καί εἰσεχώρησαν στό ποίμνιό του μερικοί Νικολαΐται, αἱρετικοί, ἀκόλαστοι. Αὐτός δέ, ὡς προϊστάμενος, ἦταν ὑπεύθυνος. Γι’ αὐτό καί καλεῖται ν’ ἀντιμετωπίση σθεναρώτερα τόν κίνδυνον.
Ὅποιος προΐσταται, ἔχει εὐθύνην. Καί τό «μ ε τ α ν ό η σ ο ν» ἀπευθύνεται εἰς ὅλας τάς ἐποχάς καί εἰς ὅλους. Ἐάν ὅλοι οἱ ἰθύνοντες σήμερον: Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, ἄρχοντες, κυβερνῆται, διδάσκαλοι, γονεῖς, προϊστάμενοι ὑπηρεσιῶν, ἦσαν κέρβεροι στήν ἠθική, δέν θά φθάναμε στό κατάντημα αὐτό, πού ἐφθάσαμε. Ὁ καθένας μας, ἄς ἀναλογισθῆ τήν εὐθύνην του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ γονεύς, πῶς καί διατί ἀφήνει τό παιδί του νά πηγαίνη ὁπουδήποτε καί μέ ὁποιονδήποτε; Ἡ μητέρα ἐπίσης, πῶς ἀφήνει τό κορίτσι της νά πηγαίνη μ’ ἐκείνην τήν ἀπαράδεκτη παρέα, ἤ νά διαβάζη ἔντυπα βρώμικα, ἤ νά παρακολουθῆ τά ἀνήθικα θεάματα τοῦ κινηματογράφου καί τῆς τηλεοράσεως; Πῶς ἀφήνει ἐκείνη τήν ὕποπτη στό σπίτι της; Ποιό θά εἶναι τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς χαλαρότητος; Ἁπλούστατα νά ξεμυαλίση τό παιδί, τό κορίτσι, τόν ἄνδρα. Νά τινάξη τό σπίτι στόν ἀέρα. Ἂς ἀναλογισθῆ ὁ καθείς τίς εὐθύνες του. Ἂς σκεφθῆ τίς συνέπειες….
«Μετανόησον οὖν» λέγει ἡ Ἀποκάλυψις δηλ. ἄλλαξε μυαλό. Γίνου σθεναρώτερος στόν μεγάλο κίνδυνο, πού ὑπάρχει πάντοτε. Πολέμα τούς τοιούτους. Κτύπα τά διεφθαρμένα αὐτά ὄντα, πού παίρνουν μαζί μέ τό χρῆμα τους καί τή ψυχή τῶν πιστῶν Μου.
Λάβε καί σύ μέτρα ὡς ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Φινές καί θά σταματήση τό κακό. Καί, ἐάν ὅμως δέν κατορθώσης τίποτε ἄλλο, τοὐλάχιστον βγάζεις σύ τήν εὐθύνην ἀπό πάνω σου. Ἀναλαμβάνει ὁ Θεός τότε. Διά τοῦτο λέγει στή συνέχεια:
Ἀποκ. Β’ 16. «Εἰ δέ μή, ἔρχομαί σοι ταχύ καί πολεμήσω μετ’ αὐτῶν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ στόματός μου».
Δηλ. ἐγώ θά πολεμήσω τότε ἐναντίον τους. Ἀδύνατον, ἀπολύτως ἀδύνατον νά μή πολεμήση καί τούς τιμωρήση καί ἀτομικῶς ἕναν ἕκαστον μέ δυστυχήματα καί ἀρρώστειες, ἀλλά καί ὅλους μαζί, ὅταν θά εἶναι πολύ καί ὁμαδικό τό κακό.
Ποῦ εἶναι ὁ προκατακλυσμιαῖος κόσμος; Ποῦ τά Σόδομα, ποῦ ἡ Βαβυλών, καί ἡ σιδηρόφρακτος Ρώμη, καί τό Βυζάντιον; Οἱ λαοί πού βάδιζαν μέ τήν ἠθική μεγαλούργησαν. Μόλις ὅμως ἐχαλάρωναν τήν αὐστηρότητα τῶν ἠθῶν καί ἔπεφταν στήν ἀκολασία, ξεσποῦσε ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἐπικρατοῦσε τότε ἡ καταστροφή καί ἡ διάλυσις καί ἡ ὑποδούλωσις. Ἐφηρμόζετο τό «ἔ ρ χ ο μ α ί σ ο ι τ α χ ύ».
Καί σήμερα – καί πάντοτε – ἡ ἔκλυσις θά τιμωρηθῆ, ἐάν δέν ἔλθη μετάνοια. Δύο τινά θά συμβοῦν: Ἤ μετάνοια, ἤ ρομφαία. Δι’ αὐτό ἐπιβάλλεται ν’ ἀρχίσουμε ἀγῶνα γιά νά σταματήση τό κακό καί ἡ παραλυσία. Μή ἐξοργίζωμε περισσότερο τόν Θεόν σάν τόν Βαλαάμ!
Ἐμεῖς δέ οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, εἴμεθα ἀπόγονοι ἡρώων, ἁγίων, μαρτύρων, τούς ὁποίους πρέπει νά μιμηθοῦμε. Μισθόν ἐκ Θεοῦ θά ἔχουν ὅσοι εἰς τό ὕψος των θά σταθοῦν καί θά διατηρήσουν ἁγνότητα καί λευκότητα. Μεγάλος βεβαίως εἶναι ὁ ἀγῶν. Διότι ἔχει κανείς νά ἀγωνισθῆ πρῶτον ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔχει νά παλέψη μέ θηρίον ἀνήμερο καί ἐπίμονο. Τό διώχνει καί ἐκεῖνο ρίχνεται κατ’ ἐπάνω του.
Ἔχει ν’ ἀγωνισθῆ ἔπειτα ἐναντίον τοῦ περιβάλλοντος. Μή ἀποκάμη ὅμως. Μισθόν ἀπό τόν Θεό θά ἔχη ἄφθαρτον. Μετά τόν ἀγῶνα, θά ἔλθη ἡ νίκη καί ὁ στέφανος τοῦ νικητοῦ. Διότι, ὄχι μόνον οἱ τότε, οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἀντίπα στεφανώθησαν, ἀλλά καί ὁ καθένας πού ἀποδεικνύεται ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου στό πέρασμα τῶν αἰώνων, θά πάρη τό στεφάνι τῆς νίκης τό ἀμάραντο. Δι’ αὐτό καταλήγει ὁ Κύριος, λέγοντας:
Ἀποκ. Β’ 17. «Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τό Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις».
Ἑπομένως καί ἡμεῖς μποροῦμε νά ἔχωμε τό στεφάνι, τό ἔπαθλο, τό βραβεῖο. Τό Ἴδιο τό Πνεῦμα καί σήμερα μᾶς τά λέγει. Εἶναι Ἐκεῖνο ἀκριβῶς τό Πνεῦμα, τό Ὁποῖον τά εἶπε καί τότε στόν Ἀντίπα.
Ἡ φωνή αὐτή τοῦ Θεοῦ, μέ τήν Ἀποκάλυψι, μᾶς καλεῖ στό δρόμο τῆς σωτηρίας. «Ἀ κ ο υ σ ά τ ω», μᾶς λέγει. Διότι πολλοί δυστυχῶς δέν ἀκοῦνε τί λέγει ὁ Θεός. Γίνονται κουφοί. Δυστροποῦν. Δέν ἀκοῦνε συμβουλήν. Γιατί; Διότι τούς ἐβούλωσε τ’ αὐτιά ὁ Σατανᾶς. Τούς λέγεις π.χ. γιά νά ἔλθουν στό κήρυγμα καί δέν μπορεῖς νά τούς καταφέρης μέ τίποτε. Δέν ἔχουν αὐτιά αὐτοί νά τ’ ἀκούσουν αὐτά. Αὐτιά ἔχουν ν’ ἀκούουν τό ἁμαρτωλό προσκλητήριο τῶν σειρήνων, πού θά τούς καταστρέψη. Ἀλλ’ ὅποιος τ’ ἀκούση ἐκεῖνα, πού λέγει τό Πνεῦμα καί νικήση στή ζωή, θά ἔχη ἀμοιβή καί βραβεῖο. Καί νά ποιό εἶναι τό βραβεῖο, πού θά λάβη:
Ἀποκ. Β’ 17. «Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ τοῦ μάννα τοῦ κεκρυμμένου, καί δώσω αὐτῷ ψῆφον λευκήν, καί ἐπί τήν ψῆφον ὄνομα καινόν γεγραμμένον, ὃ οὐδείς οἶδεν, εἰ μή ὁ λαμβάνων».
(1910 – 1982)
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΕΞΗΓΗΜΕΝΗ (ΤΟ ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ)». Σελ. 146 – 150.
Ἀποκομίζει πολύ μεγάλη πνευματική ὠφέλεια ὅποιος μελετᾶ τό βιβλίο αὐτό τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου.
