Μετά παρέλευσιν ἡμερῶν τινων, ἐξελθόντες τῆς οἰκίας τοῦ Μύρωνος ἤλθομεν εἰς τόπον τινά παραθαλάσσιον ὀνομαζόμενον «Πρόκλον», ἔνθα ὑπῆρχον καταστήματα κατεργασίας δερμάτων (βυρσοδεψεῖα)· ἦτο δέ ἐκεῖ εἷς βυρσοδέψης Ἰουδαῖος, ὀνομαζόμενος Κάρος, ὁ ὁποῖος ἤρχισε νά συζητῇ μετά τοῦ Ἰωάννου ἐκ τῶν βιβλίων τοῦ Μωυσέως, ὁ δέ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ ἐξήγει πρός τόν Ἰουδαῖον κατά τό πνεῦμα τά ὑπ’ ἐκείνου κατά τό γράμμα ἐννοούμενα· οὗτος δέ ἐφιλονίκει καί ἀντέλεγεν εἰς τά λεγόμενα ὑπό τοῦ Ἰωάννου. Ὅμως ὁ θεῖος Ἀπόστολος μετά πολλῆς τῆς πρᾳότητος ἐπέμενε διαλύων τά λεγόμενα ὑπό τοῦ Ἰουδαίου, ἀντιπαραθέτων τά τῶν Προφητῶν καί προσαρμόζων αὐτά εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἔνσαρκον οἰκονομίαν αὐτοῦ, τόν τε Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν, τά ὁποῖα πάντα ὑπ’ αὐτῶν προεκηρύχθησαν. Ἀκούσας ταῦτα ὁ Κάρος ἐτράπη πάραυτα εἰς βλασφημίας, τάς ὁποίας ἀκούσας ὁ Ἰωάννης εἶπε πρός αὐτόν· «Σιώπα, πεφίμωσο»· καί ὁμοῦ μέ τόν λόγον ἔγινεν ὁ Ἰουδαῖος κωφός καί ἄλαλος· πάντες δέ οἱ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι ἐθαύμασαν, πώς μόνον μέ τόν λόγον τοῦ Ἰωάννου εβωβάθη ὁ Κάρος, καί ἐπίστευσαν εἰς τόν Κύριον. Λέγει πρός αὐτούς ὁ Ἰωάννης· «Τί θαυμάζετε, ὦ ἄνδρες, διά τοῦτον, ὁ ὁποῖος μόνος του ἔσυρεν εἰς τόν ἑαυτόν του τήν καταδίκην; ἤ δέν γνωρίζετε, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν συμφωνοῦσι καί δέν πείθονται εἰς τούς λόγους, οὗτοι κρίνονται διά τῶν ὅπλων καί πείθονται διά τῆς βίας».
Ἵστατο δέ ἐκεῖ πλησίον Ἀρεώτης ὁ φιλόσοφος, ὅστις εἶπε πρός τόν Ἰωάννην· «Διδάσκαλε, τό μέλι δέν γνωρίζει καμμίαν πικρίαν, καί τό γάλα δέν ἔχει καμμίαν κακίαν»· καί μέ τόν λόγον ἔνευσεν ὁ φιλόσοφος εἰς τόν Κάρον, ἵνα προσπέσῃ εἰς τούς πόδας τοῦ Ἀποστόλου εἰπών πρός αὐτόν· «Πάτερ· αὐτόν τόν ὁποῖον ἐδέσμευσας, καθώς τοῦ ἔπρεπε, παρακαλῶ σε λῦσον διά τήν ἀγάπην καί εὐσπλαγχνίαν». Τότε ὁ Ἰωάννης, λυπηθείς αὐτόν, εἶπεν· «Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκλείσθη τό στόμα σου, ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ πάλιν ἄς ἀνοιχθῶσι τά χείλη σου»· καί ἀμέσως μέ τόν λόγον τοῦ Ἰωάννου ὡμίλησεν ὁ Κάρος. Ἐξίσταντο λοιπόν πάντες, ἐπίστευον καί ἐβαπτίζοντο εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἡμεῖς δέ εἰσελθόντες εἰς τήν οἰκίαν τοῦ Ρόδωνος ἐμείναμεν ἐκεῖ. Τήν ἄλλην ἡμέραν ἀναζητήσας καί εὑρών ἡμᾶς ὁ Κάρος, ἔπεσεν εἰς τούς πόδας τοῦ Ἰωάννου, λέγων πρός αὐτόν· «Διδάσκαλε, γνωρίζομεν ἀπό τῶν Γραφῶν, ὅτι οἱ Πατέρες ἡμῶν ἐλύπησαν καί παρώργισαν τόν Θεόν, καί παραιτήσαντες αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ ζωή των, ἔδωκαν εἰς τά ἔθνη τό καύχημα τῆς εἰς Χριστόν ἐλπίδος· καί ἐγώ δέ, ἐπειδή ἡμάρτησα εἰς τόν Θεόν καί εἰς σέ τόν ὑπ’ αὐτοῦ ἀποσταλέντα, παρακαλῶ νά τύχω συγχωρήσεως καί νά ἀξιωθῶ τῆς ἐν Χριστῷ σφραγῖδος». Κατηχήσας λοιπόν αὐτόν ὁ Ἰωάννης, ἐβάπτισεν εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Θ’ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ (ΣΕΛ. 591 – 592) ΑΘΗΝΑΙ 1963.
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι
