Ἐσχημάτισας αὐτά διά τῆς φαντασίας σου; νόησον τώρα ὅτι ὁ βασιλεύς οὗτος, δηλ. ὁ νοῦς, ἀφ’ οὖ μετά τόν τέλειον διοργανισμόν, ὡς φασί τινες, χυθῇ ἐντός τοῦ σώματος εἶνε ἁπλοῦς, καθαρός, καί ἀκέραιος, καί φῶς κατά τήν φύσιν του νοερόν. Καί πρό μέν τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, τῷ ζόφῳ τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καλυπτόμενος, ἀμβλυωπεῖ· μετά δέ τό ἅγιον βάπτισμα, φωτεινός ὅλος ἐστί, τῷ ὑπερφυσικῷ φωτί τῆς θείας χάριτος ἀστραπτόμενος, καί τάς ἡλιακάς ὑπερλάμπων ἀκτῖνας, ὥς φησιν ὁ θεῖος Χρυσόστομος, ἕως ὅτου μένει τοῦ τῆς προαιρετικῆς ἁμαρτίας σκότους ἀνώτερος. Οὕτω γάρ φησιν ἡ καλή ἐκείνη καί εὔλαλος γλῶσσα, ἑρμηνεύουσα τό ἀποστολικόν ἐκεῖνο τό λέγον· «Ἡμεῖς δέ πάντες ἀνεκεκαλυμμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι, εἰς τήν αὐτήν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπό δόξης εἰς δόξαν». (Β’ Κορινθ. γ’, 12). Τοῦτό φημι ἑρμηνεύουσα λέγει· «Τί ἐστι τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι, τήν αὐτήν εἰκόνα μεταμορφούμεθα; σαφέστερον μέν τοῦτο ἐδείκνυτο, ἡνίκα τῶν σημείων τά χαρίσματα ἐνήργει· πλήν οὐδέ νῦν δύσκολον αὐτό κατιδεῖν τῷ πιστούς ὀφθαλμούς ἔχοντι. Ὁμοῦ τε γάρ βαπτιζόμεθα, καί ὑπέρ τόν ἥλιον ἡ ψυχή λάμπει, τῷ Πνεύματι καθαιρόμενη· καί οὐ μόνον ὁρῶμεν εἰς τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ· ἀλλά καί ἐκεῖθεν δεχόμεθά τινα αἴγλην, ὥσπερ εἰ ἄργυρος καθαρός πρός τάς ἀκτῖνας κείμενος, καί αὐτός ἀκτῖνας ἐκπέμπειεν. Ἀλλ’ οἴμοι! Καλόν γάρ ἐνταῦθα στενάξαι πικρόν! Αὕτη γάρ ἡ δόξα ἡ ἀπόῤῥητος καί φρικώδης, μέχρι μέν μιᾶς καί δευτέρας ημέρας(¹) ἐν ἡμῖν μένει. Λοιπόν δέ αὐτήν κατασβέννυμεν, τόν χειμῶνα ἐπάγοντες τῶν βιοτικῶν πραγμάτων, καί τῇ πυκνότητι τῶν νεφῶν, ἀποκρουόμενοι τάς ἀκτῖνας· χειμών γάρ τά βιωτικά, καί χειμῶνος σκυθρωπότερα». (Λογ. ζ’, εἰς τήν β’, πρός Κορινθ.).
(¹)Τοῦτο λέγει ὁ Ἅγιος, ἐπειδή τότε μεγάλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ περισσότεροι ἐβαπτίζοντο, καί ἀκολούθως, προαιρετικοίς ταχέως περιέπιπτον ἁμαρτήμᾳσιν.
ΠΗΓΗ: Ἀπό τό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου: «ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ» πού περιέχεται στό βιβλίο: «ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ», τοῦ Γέροντος Χρύσανθου Σκουρτανιώτου Μοναχοῦ, τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Γερασίμου Ἱερομονάχου καί τῆς Συνοδείας αὐτοῦ. ΚΕΡΑΣΙΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1974 (Σ. 380).
Ἡ εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
