Προφητικές ὑποθῆκες ἀνθολογημένες ἀπό τό βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ» Τοῦ Ἐπισκόπου κυροῦ Αὐγουστίνου Καντιώτου.
Θά πῇ κάποιος· γιατί νά ‘ρθῇ ὁ ἀντίχριστος; Δέν μπορεῖ ὁ Θεός νά τόν καταργήσῃ ἀμέσως; Γιατί θά τόν ἀφήσῃ νά πάρῃ ἐξουσία;….. Γιατί λοιπόν ὁ Θεός θά τόν ἀφήσῃ; Γιά νά τυραννήσῃ τήν ἀνθρωπότητα; Δέν εἶνε αὐτό φοβερό;
Ἀπαντῶ. Τό πιό σπουδαῖο προσόν τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἡ ἐλευθερία. Ἀφοῦ δέν θέλει ὁ ἄνθρωπος νά τόν κυβερνᾷ ὁ Χριστός, θά τόν κυβερνήσῃ ὁ ἀντίχριστος. Εἶναι μυστήριο πρᾶγμα· δέν θέλει ἡ ἀνθρωπότης τόν Σωτῆρα της, τό Χριστό· θέλει τό Βαραββᾶ.
Ἐκείνη ἡ Μεγάλη Παρασκευή εἶνε ἕνα δρᾶμα συγκλονιστικό. Ὁ καημένος ὁ Πιλᾶτος, πού κρατοῦσε τό ρωμαϊκό δίκαιο, «Ἔ», σοῦ λέει, «ποῦ πᾶνε αὐτοί; Τούς ἔθρεψε, τούς πότισε, τούς θεράπευσε, τούς ἀνέστησε καί νεκρούς. Τέλος πάντων, τόσο σκληροί θά μείνουν ἀπέναντί του· θά τόν λυπηθοῦν». Γι’ αὐτό τούς παρουσίασε ἕναν κακοῦργο, τό Βαραββᾶ, πού τά χέρια του ἦταν βουτηγμένα μέσα στό αἷμα, καί τούς εἶπε· – Ἔχω τό Χριστό, ἔχω καί τό Βαραββᾶ· ποιόν ἀπό τούς δύο προτιμᾶτε, ποίον νά ἐλευθερώσω; Φώναξαν ὅλοι· – Τό Βαραββᾶ….
Κ’ ἐμεῖς τό ἴδιο ζητᾶμε. Θέλουμε οἱ Βαραββᾶδες νά μᾶς κυβερνήσουν. Κι ἀφοῦ τούς Βαραββᾶδες διαλέγουμε, αὐτοί θά μᾶς κυβερνοῦν. Ἔχω πολλά σχετικά παραδείγματα νά σᾶς παρουσιάσω. Τέτοιος εἶνε ὁ κόσμος….
Ἔτσι σκότος καί Βαραββᾶν ἐκλέγει ἡ ἀνθρωπότης. Δέ θέλω νά ἐπεκταθῶ περισσότερο….
Θά παρουσιαστῇ ἕνας – ὅπως ἕνας ἦταν κι ὁ Χριστός-, θά παρουσιαστῇ μέσα στούς αἰῶνες ἕνα πρόσωπο πού θά ἔχῃ τεράστια δύναμι. Θά συγκεντρώσῃ ὅλες τίς ἐξουσίες στά χέρια του. Θά κάνῃ τέρατα καί σημεῖα. Θά διαλύσῃ καί θά ξευτελίσῃ τήν ἀνθρωπότητα. Καί «ἄξια ὧν ἐπράξαμε θ’ ἀπολαμβάνωμεν» (πρβλ. Λουκ. 23, 41).
Πολλοί εἶνε οἱ ἀντίχριστοι. Ἀλλά ὁ καθαυτό ἀντίχριστος δέν ἦρθε ἀκόμα. Ὅπου νά ΄νε ἐμφανίζεται. Αὐτή εἶνε ἡ γνώμη μου. Ὅλα αὐτά τά προμηνύματα (διαφθορά, ἀναρχία, ἐκφυλισμός) δέν εἶναι καλά…..
Ἡ ἀναρχία ξαπλώνεται παντοῦ. Ὅταν θά ἐπικρατήσῃ, θά ἔρθῃ ὁ ἀντίχριστος καί θά πῇ· Ἐγώ εἶμαι τό κράτος, ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός· δέν σοῦ χρειάζεται, δέν ἔχεις ἀνάγκη ἀπό ἄλλο Θεό….
«Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3). Μή στηρίζετε τίς ἐλπίδες σας σέ ἀνθρώπους, ἀτελεῖς, ἁμαρτωλούς, γεμάτους ἐλαττώματα. Ἐλπίζετε μονάχα στόν Κύριο.
Θά ἐκλέξουμε λοιπόν ἐμεῖς, ἡ ἀνθρωπότης, Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖον; Ἄν τόν ἐκλέξουμε, χαρά καί εὐτυχία. Δέν τόν ἐκλέγουμε; «Ἄξια ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν» (Λουκ. ἔ.ἀ.). Καί ἡ μεγαλύτερή μας τιμωρία θά εἶνε ὁ ἀντίχριστος, ὁ ὁποῖος ἔρχεται καί θά τούς ταπεινώσῃ ὅλους.
(20 Απριλίου 1907 – 28 Αυγούστου 2010)
Πηγή: «Εἴμαστε προετοιμασμένοι γιά διωγμούς καί κατακόμβες; Προφητικές ὑποθῆκες ἀνθολογημένες ἀπό τό βιβλίο ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτου» Ἒκδοσις – προσφορά «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2011. (Σελ. 46)
Οἱ εἱκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
