Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
Ἡμέρα Θ’
Περί τῆς καταστάσεως τοῦ σώματος μετά τόν θάνατον.
Α’. Στοχάσου πῶς ἔχει νά γίνῃ μετά θάνατον τό λείψανόν σου· κίτρινον, ἄμορφον, βρωμερόν καί ἄσχημον· δέν βλέπει, δέν ὁμιλεῖ, δέν ἀκούει· χωρίς κίνησιν, χωρίς αἴσθησιν, χωρίς κᾀμμίαν ἐνέργειαν.
Β’. Ποῦ τό φέρουν; εἰς τήν Ἐκκλησίαν συντροφιασμένον ἀπό ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι μετά ὀλίγας εὐχάς, τό ἀφίνουν διά νά ἐνταφιασθῇ εἰς τό κοινοταφεῖον, καί νά βαλθῇ μέσα εἰς τό χῶμα, διά νά σαπῇ, καί νά καταφαγωθῇ ἀπό τούς σκώληκας. Καί τέτοιον βρωμερόν σῶμα τό κολακεύω ἐγώ μέ τόσας τρυφάς;
Γ’. Καί μετά τήν ταφήν τί θέλει ἀκολουθήσει; θέλει ἐξαλειφθῆ ἀπό τάς ἐνθυμήσεις καί φαντασίας τῶν ἀνθρώπων, καί νά λησμονηθῇ τόσον, ὡσάν νά μήν ἐστάθη παντελῶς εἰς τόν κόσμον.
Ἐνθυμήσου πῶς τελειώνει ὅλη ἡ ματαιότης τοῦ κόσμου· καί ἐκεῖνο τό σῶμα τό τόσον χαϊδευμένον, διά τό ὁποῖον τόσον ἐξοδεύομεν, ἔχει νά σαπήσῃ ὅλον. Καί λοιπόν μίσησαι τάς σωματικάς ἀναπαύσεις, καί ἄφες τάς ματαιότητας.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ» Εκδοτικός Οίκος Βασ. Ρηγόπουλου. 1971.
