Νά γίνουμε Φίλιπποι!

          Σύντομο κήρυγμα ἐπί τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς Α’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Ἰωάν. 1, 44. – 52), ἀπό τό βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου: «ΚΥΡΙΑΚΗ». (σελ. 352).

«Εὑρίσκει Φίλιππος τόν Ναθαναήλ» (Ἰωάν. 1, 46).

          Δύο πρόσωπα, ἀγαπητοί, δύο πρόσωπα μᾶς παρουσιάζει τό σημερινό Εὐαγγέλιο. Φίλιππος ὁ ἕνας, Ναθαναήλ ὁ ἄλλος. Ἦταν φίλοι. Ἀλλά τί φίλοι! Φίλοι σπάνιοι. Ἡ φιλία τους δέν ἦταν σάν τίς ψεύτικες φιλίες τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, πού στηρίζονται στά λεφτά, σέ ἰδιοτελῆ καί ἁμαρτωλά συμφέροντα. Ὁ Φίλιππος καί ὁ Ναθαναήλ δέν ἦταν φίλοι σέ χορούς, σέ μεθύσια, σέ ἀσωτίες, πού κάνουν τούς ἀνθρώπους νά ἑνώνωνται προσωρινά, νά κάνουν παρέες καί σάν πεινασμένα κοπάδια νά τρέχουν γιά νά βροῦν αὐτό πού ζητοῦν.

          Ἡ φιλία, πού συνέδεε τά δύο πρόσωπα τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, ἦταν μιά ἀνώτερη φιλία. Οἱ δυό φίλοι ζητοῦσαν μεγάλα πράγματα. Ζητοῦσαν νά βροῦν τήν ἀλήθεια. Διψοῦσαν δικαιοσύνη. Λαχταροῦσαν νά ἔρθῃ μιά ἅγια μέρα, πού ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά βροῦν τό σωστό δρόμο. Οἱ δυό φίλοι ζοῦσαν μέ μιά κρυφή ἐλπίδα, ὅτι ὁ Θεός δέν θ’ ἄφηνε τόν κόσμο νά καταστραφῇ καί νά διαλυθῇ ἀπό τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ὅτι θά ἔστελνε κάποιον πού θά τόν ἔσῳζε. Οἱ δυό φίλοι διάβαζαν τήν Παλαιά Διαθήκη. Διάβαζαν ἰδίως τίς προφητεῖες πού μιλοῦν γιά τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία, τοῦ Χριστοῦ. Διαβάζοντας δέ τίς προφητεῖες αὐτές, μιά φλόγα ἄναβε στήν καρδιά τους, νά ζήσουν καί νά δοῦν τό Χριστό.

          Καί νά, ὁ Χριστός ἦρθε! Ἦρθε ὄχι ὅπως τόν περίμεναν οἱ πολλοί. Ἦρθε ὄχι μέ πλούτη καί δόξες καί ἀνθρώπινα μεγαλεῖα. Ἦρθε ὄχι σάν βασιλιᾶς τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ἦρθε σάν ὁ πιό φτωχός καί ταπεινός ἄνθρωπος. Λίγοι τόν γνώρισαν καί τόν πίστεψαν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς ἦταν καί ὁ Φίλιππος. Ὁ Χριστός τόν προσκάλεσε, καί ὁ Φίλιππος ἄφησε ὅ,τι ἀγαπητό εἶχε στόν κόσμο κι ἀκολούθησε τό Χριστό. Εἶχε βρεῖ τό Σωτῆρα του καί Σωτῆρα ὅλου τοῦ κόσμου. Καί αὐτόν ἤθελε νά γνωρίσῃ καί νά κηρύξῃ σ’ αὐτούς πού δέν τόν γνώριζαν. Καί ὅπως ἕνας, πού κινδυνεύει νά πεθάνῃ ἀπό μιά θανατηφόρο ἀσθένεια καί σῴζεται τήν τελευταία στιγμή ἀπό κάποιο σπάνιο φάρμακο πού τοῦ ἔδωσε ἕνας γιατρός, θεωρεῖ καθῆκον του νά γνωρίσῃ καί στούς ἄλλους πού πάσχουν ἀπό τήν ἴδια ἀρρώστια τό γιατρό καί τό φάρμακο, ἔτσι καί ὁ Φίλιππος, πού γνώρισε τό Χριστό, καί πίστευε ὅτι αὐτός εἶνε ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου, ὅτι αὐτός εἶνε ὁ Γιατρός, ὁ μοναδικός Γιατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, ὅτι αὐτός εἶνε ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής, θεώρησε καθῆκον του νά μήν κρύψῃ τή μεγάλη αὐτή ἀλήθεια, ἀλλά νά τή διαδώσῃ παντοῦ. Ὅλος ὁ κόσμος θά ἔπρεπε νά γνωρίσῃ τό Χριστό. Ὅλοι νά τόν πιστέψουν. Ὅλοι νά τόν λατρεύσουν. Νά ὁ πόθος, πού ἔκαιγε μέσα στήν καρδιά τοῦ Φιλίππου.

          Καί ὁ πρῶτος, στόν ὁποῖον ὁ Φίλιππος κήρυξε τό Χριστό, ἦταν ὁ φίλος του Ναθαναήλ.

          – Ναθαναήλ, βρήκαμε! Βρήκαμε τό θησαυρό! Βρήκαμε τό Μεσσία. Αὐτόν πού προφήτευσαν οἱ προφῆτες καί πού ποθεῖς κ’ ἐσύ. Εἶνε ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Ναζαρέτ…

          – Ἀπό τή Ναζαρέτ; ῥωτᾷ μέ ἀπορία ὁ Ναθαναήλ· γιατί ἡ Ναζαρέτ ἦταν ἕνα ἄσημο χωριό, πού οἱ κάτοικοί του δέν εἶχαν καλό ὄνομα.

          Δέν μποροῦσε νά πιστέψῃ ὁ Ναθαναήλ, ὅτι ἀπό ἕνα τέτοιο τόπο προέρχεται ὁ Χριστός. Ἀπό ἀγκάθι βγαίνει ῥόδο; Ῥόδο ἀμάραντο ὁ Χριστός. Ῥόδο πού φύτρωσε μέσα στ’ ἀγκάθια, μέσα στήν ἁμαρτωλή ἀνθρωπότητα, χωρίς νά ὑποστῇ καμμιά ἐπίδρασι ἀπό τό διεφθαρμένο περιβάλλον.

          Ὁ Φίλιππος ἀκούει τίς ἀντιρρήσεις τοῦ Ναθαναήλ, ἀλλ’ ἐπιμένει.

          – «Ἔρχου καί ἴδε», τοῦ λέει. Ἀφοῦ δέν πιστεύεις στά λόγια μου, ἔλα νά τόν γνωρίσῃς, νά λάβῃς προσωπική πεῖρα. «Ἔρχου καί ἴδε»…

          Καί ὁ Ναθαναήλ δέχεται. Ἔρχεται, βλέπει τό Χριστό καί τόν ἀκούει. Φτάνει λίγη ὥρα κοντά στό Χριστό, γιά νά πεισθῇ, ὅτι ὁ φίλος του ὁ Φίλιππος δέν ἔχει ἄδικο. Πίστεψε, ὅτι ὁ Χριστός εἶνε ἐκεῖνος, πού περίμεναν οἱ προφῆτες, καί τήν πίστι του αὐτή τήν ὀμολογεῖ λέγοντας· «Σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, σύ εἶ ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ».

* * *

          Ἀγαπητοί μου! Ὅπως τότε ὁ Χριστός ἦταν ἄγνωστος στούς πολλούς, ἔτσι καί σήμερα ὁ Χριστός, ἄν καί πέρασαν 20 αἰῶνες ἀπό τότε, εἶνε ἄγνωστος στούς περισσοτέρους ἀνθρώπους. Ἄγνωστος ὄχι μόνο στούς ἀπίστους καί εἰδωλολάτρες, πού εἶνε τά δύο τρίτα (2/3) τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλά καί σ’ αὐτούς ἀκόμη τούς λεγομένους χριστιανούς. Καί αὐτό εἶνε τό πιό θλιβερό! Ἄς εἶνε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί βαπτισμένοι στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἂς γράφωνται στίς ταὐτότητες ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Δέν γνωρίζουν τό Χριστό. Ἄν κανείς τούς ῥωτήσῃ, τί εἶνε ἡ Ἁγία Γραφή, πόσα εἶνε τά Εὐαγγέλια, πόσες εἶνε οἱ ἐπιστολές τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πόσα εἶνε τά μυστήρια, πόσες καί ποιές εἶνε οἱ ἐντολές τοῦ Δεκαλόγου, τί εἶνε ἡ Ἐκκλησία, δέν μποροῦν ν’ ἀπαντήσουν. Δέν ξέρουν, κι ἄς ἔχουν βγάλει γυμνάσια, λύκεια καί πανεπιστήμια, κι ἄς ξέρουν ξένες γλῶσσες. Μεσάνυχτα ἔχουν ὡς πρός τή θρησκεία τους.

          Ἀλλ’ ἐκτός ἀπ’ αὐτούς ὑπάρχουν καί ἄλλοι, πού κάτι ἔχουν ἀκούσει, κάτι ξέρουν γιά τό Χριστό, ἀλλά δέν ἔχουν ξεκαθαρισμένες ἰδέες γιά τό πρόσωπό του. Ἔχουν τίς ἀντιρρήσεις τους, ἔχουν τίς ἀμφιβολίες τους, καί θέλουν νά βρεθῇ κάποιος χριστιανός πού ν’ ἀπαντήσῃ στίς ἀντιρρήσεις τους, νά διαλύσῃ τίς ἀμφιβολίες τους καί νά τούς δώσῃ νά ἐννοήσουν τί εἶνε ὁ Χριστός. Δέν εἶνε ἀδιάφοροι, κακοί καί διεστραμμένοι.

          Ἀλλ’ ὑπάρχουν καί ἄλλοι, πού δυστυχῶς ἔχουν καταλήξει στήν ἄρνησι τῆς πίστεως, στήν ἀθεΐα. Αὐτοί δέν πιστεύουν πιά τίποτε. Αὐτοί κηρύττουν φανερά τήν ἀθεΐα τους. Αὐτοί ἀφρίζουν καί λυσσοῦν ὅταν ἀκοῦνε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὅταν βλέπουν ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμη χριστιανοί πού πιστεύουν στό ὄνομά του. Αὐτοί εἶνε φανεροί ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ. Βλαστημοῦν τό Χριστό ὄχι ἀπό ἄγνοια, ἀλλ’ ἀπό ἀθεΐα καί διαφθορά. Καί ὅπου ἔχουν τήν ἐξουσία μαζί τους, ὅπως συμβαίνει στά ἄθεα καί ἀντίχριστα κράτη, ἐκεῖ πλέον καταδιώκουν τούς πιστούς χριστιανούς.

          Ἀλλά σύ πού γνώρισες τό Χριστό, σύ πού τόν πιστεύεις μ’ ὅλη σου τήν καρδιά, σύ πού ἐκκλησιάζεσαι τακτικά καί ἐξομολογεῖσαι τά κρίματά σου καί μέ δάκρυα κοινωνεῖς τά ἄχραντα μυστήρια καί βάζεις στήν καρδιά σου τό Χριστό καί ἔχεις χαρά καί ἀγαλλίασι πού δέν μπορεῖ νά σοῦ τή δώσῃ ὅλος ὁ κόσμος μέ τά ἀγαθά του, σύ πού βρῆκες τό Σωτῆρα σου, σύ πού ἔχεις τήν ὀρθόδοξο πίστι, νά εὐχαριστῇς καί νά δοξάζῃς τό Χριστό. Αὐτό ὅμως πού πιστεύεις μήν τό κρύψῃς. Ἄν ἀνάμεσα σέ συγγενεῖς καί φίλους ἔχῃς κάποιον πού μοιάζει μέ τό Ναθαναήλ καί θέλει νά γνωρίσῃ τό Χριστό, πλησίασέ τον καί προσπάθησε νά τόν διαφωτίσῃς. Ἡ πίστι σου δέν θ’ ἀργήσῃ νά γίνῃ καί δική του πίστι. Ὁ ἕνας θά γίνετε δυό. Οἱ δυό τέσσερις. Οἱ τέσσερις ὀκτώ. Οἱ Φίλιπποι θά τραβήξουν κοντά τους τούς Ναθαναήλ. Οἱ πιστοί, αὐτούς πού κλονίζονται καί ἀμφιβάλλουν.

          Καί ἄν σύ ὁ πιστός ζῇς μέσα σέ ἀνθρώπους πού δέν πιστεύουν τίποτε, ἀλλά εἰρωνεύονται, ἐμπαίζουν, ὑβρίζουν, καταδιώκουν τό Χριστό καί τούς πιστούς του, καί πάλι μή δειλιάσῃς. Κήρυξε καί σ’ αὐτούς τήν ἀλήθεια. Ὀμολόγησε καί σ’ αὐτούς τήν Ὀρθοδοξία. Δεῖξε πρό παντός μέ τά ἔργα σου τήν πίστι σου. Ὁ Χριστός κάνει θαύματα. Μπορεῖ καί ἀπ’ αὐτούς τούς ἀπίστους μερικοί νά πιστέψουν καί νά ὁμολογήσουν τό Χριστό καί νά γονατίσουν μπροστά του καί μέ συντριβή καρδιᾶς νά ποῦν· «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἦν οὗτος» (Ματθ. 27, 54).

          Οἱ Εἱκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.