Τῇ 11η Φεβρουαρίου ἡ ἀνάμνησις τοῦ γενομένου ἐν τῇ πόλει Πάργᾳ μεγίστου καί ὑπερφυοῦς θαύματος παρά τῆς ἁγίας Εἰκόνος τῆς Κυρίας ΘΕΟΤΟΚΟΥ καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς εὑρισκομένης νῦν ἐν τῷ προαστείῳ Κερκύρας Μανδουκίῳ.
Φρίττω ἐννοῶν τῆς Παρθένου τό θαῦμα,
Ὅταν ἐπήρθη ἐκ γῆς πρός τόν ἀέρα.
Ἑνδεκάτῃ ματέρος θεία, εἰκών ἀέρθη ἐν ἧρι.
Διήγησις συνοπτική τοῦ ὑπερφυοῦς θαύματος
Ὁποία χαρά δι’ ἕνα στρατηγόν, ὅταν μάθῃ παρά τινος φίλου, ὅτι ὁ ἐχθρός, ὅστις ἐνίκησεν αὐτόν πολλάκις καί πολλά τοῦ ἐλεηλάτησε χωρία καί πόλεις, πλείστους δέ τοῦ διέφθειρε καί ᾐχμαλώτισε στρατιώτας καί πολλούς θησαυρούς τοῦ διήρπασεν, ὁ ἐχθρός οὗτος κατέστη ἐπί τέλους ἀδύνατος! Καί ἐάν ὁ ἀληθής ἐκεῖνος φίλος τῷ εἴπῃ, ἄρχισον ἀπό τήν σήμερον νά τόν πολεμήσῃς καί ἐγώ σοί ἐγγυῶμαι, ὅτι οὐχί μόνον θέλεις τόν εὕρει ἐξησθενημένον, ὡς εἶπον σοι, ἀλλά θέλεις ἀναλάβει τούς θησαυρούς ὅλους ὅσους σοῦ εἶχεν ἀρπάσει, πόσην χαράν ἆραγε ἤθελεν αἰσθανθῇ ἐκεῖνος ὁ στρατηγός καί πόσην χάριν ἤθελε χρεωστεῖ πρός τοιοῦτον εἰλικρινῆ καί πιστόν φίλον του; Μεγαλειτέραν εἰσέτι χαράν ἤθελε λάβει καί ὁ διατελῶν πρό χρόνων κλινήρης καί περισσοτέραν χάριν ἤθελεν ὀμολογεῖ εἰς τόν φίλον, ὅστις ἤθελε τῷ εἴπει· γίνωσκε, ὅτι ὁ δεῖνα ἰατρός θέλει σοῦ θεραπεύσει τήν πολυχρόνιον αὐτήν νόσον μετ’ εὐκολίας μεγάλης καί τό περισσότερον ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀμοιβῆς. Ὦ! πόσον ἤθελεν εὐφρανθῇ, πόσον ἤθελε χαρῇ ὁ ἀσθενής οὗτος καί ὁποίαν χάριν ἤθελεν ὀμολογεῖ εἰς τόν ἄγγελον τοιούτου μηνύματος!
Χαίρετε, ἀδελφοί, σήμερον καί σκιρτήσατε πνευματικῶς καί πανηγυρίσατε οἱ ἀγαπῶντες τήν Κυρίαν ἡμῶν Θεοτόκον Μαρίαν. Χαίρετε ἀδελφοί, ὅτι ἰδού εὕρομεν καί ἡμεῖς σήμερον οἱ καταδιωκόμενοι καί αἰχμάλωτοι, αὐτήν τήν ἀληθῇ τοῦ Θεοῦ Μητέρα, ὡς ἄλλον φίλον πιστότατον ἀναγγέλλοντα ἡμῖν τήν ἀδυναμίαν τοῦ ἡμετέρου ἐχθροῦ καί τόν τρόπον τῆς νίκης αὐτοῦ ὑποδεικνύοντα, ὅτι εὐκολονίκητος ὁ κοσμοκράτωρ, κατά τό προφητικόν λόγιον, τοῦ ἐχθροῦ ἐξέλιπον αἱ ρομφαῖαι εἰς τέλος· καί ὡς στρουθίον ἐμπαίζεται.
Χαίρετε οὖν, ἀδελφοί, ὅτι ἰδού εὕρομεν πάντες τόν ἰατρόν, τόν ἀληθῆ, τόν σοφόν, τόν ἄμισθον καί ἀνάργυρον, τόν θεραπεύοντα ἡμῶν πᾶσαν ἀσθένειαν καί χαρίζοντα ἡμῖν θαυμασίως τήν ποθουμένην ὑγείαν ταχύτατα. Χαίρετε, Χριστιανοί, διά τήν εὕρεσιν τοῦ ἀληθινοῦ τούτου φίλου· χαίρετε δέ πάλιν διά τήν καλήν συμβουλήν καί τήν θαυμασίαν ἰατρείαν, ἥν ἐξ ἀμέτρου ἀγάπης ἡμῖν ἐχαρίσατο. Αὐτή ἐστίν ἡ ἀληθής ἡμῶν φίλος καί θαυμάσιος ἰατρός, ἡ πάνσοφος καί πρός ἡμᾶς ἐλεήμων· ὁ μεσίτης Θεοῦ καί ἀνθρώπων· ὁ λιμήν τῶν χειμαζομένων· ὁ λυτρωτής τῶν αἰχμαλώτων, ἡ παράκλησις τῶν ὀδυνομένων· ἡ ἀνόρθωσις τῶν πεπτωκότων, ὁ φωτισμός τῶν τυφλῶν· ἡ ἐλπίς τῶν ἀπηλπισμένων· ἡ παρηγορία τῶν τεθλιμμένων ἁμαρτωλῶν, Αὕτη ἡ Βασίλισσα τῶν οὐρανίων ταγμάτων, ἡ τιμιωτέρα καί ὑψηλότερα ἁπάσης τῆς κτίσεως· αὕτη ἔστιν ὁ κοινός ἰατρός πάντων τῶν νοσούντων· τό πρυτανεῖον τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ· αὕτη ἐστίν ἡ διασώσασα καί καθ’ ἑκάστην λυτροῦσα πολλούς ἁμαρτωλούς καί ἐκ στόματος τοῦ Ἅδου αὐτούς ἀφαρπάζουσα· αὕτη ἡ ἀνορθοῦσα τούς χωλούς· τοῖς τυφλοῖς δωρουμένη τήν ὅρασιν καί αἰχμαλώτοις τήν ἐλευθερίαν παραδόξως χαρίζουσα, αὕτη ἡ φρουρός τῶν πόλεων, ἡ ἄγρυπνος προστάτις καί πρόμαχος τῶν Χριστιανικῶν πολιτειῶν. Ναί, ἀδελφοί, κατ’ ἀλήθειαν ἀμέτρητα τά θαύματα καί εὐεργετήματα τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἅπερ τοῖς πᾶσι δαψιλῶς ἐπιχέει, καθό ὑπερβαίνοντα καί τῆς θαλάσσης τήν ψάμμον καί τοῦ Οὐρανοῦ τούς ἀστέρας.
Χάριν λοιπόν τῆς ὀφειλομένης εὐλαβείας ὑφ’ ἡμῶν τῶν ταπεινῶν πρός τήν Ἀειπάρθενον καί Θεοτόκον Μαρίαν, παρεκινήθην νά διηγηθῶ οὐχί τά θαύματα, ἅπερ ἡ ἁγία αὐτῆς καί σεβασμία εἰκών ἔδειξεν εἰς ταύτην τήν πολιτείαν, καθότι ταῦτα εἰσί ἀναρίθμητα καί ἐγώ ἤθελον ὁμοιωθῆ μετά τοῦ πειρωμένου διά σκεύους μικροῦ, νά ἐκμετρήσῃ τῆς θαλάσσης τό ὕδωρ. Θέλω ὅμως διηγηθῆ ἕν μόνον, εἰς δόξαν τῶν πολλῶν, τό γενόμενον τουτέστι καθ’ ὅν καιρόν οἱ προπάτορες ἡμῶν ταύτην τήν θείαν αὐτῆς εἰκόνα ἀνιστορῆσαι εβουλήθησαν, οὗ καί τήν μνήμην τελοῦμεν σήμερον.
Οἱ προπάτορες ἡμῶν ἀδελφοί, βουληθέντες ποτέ, περί τό 1603 ἔτος ἀπό Χριστοῦ, ἀνιστορῆσαι τήν θείαν ταύτην εἰκόνα, τήν φρουρόν καί πρόμαχον τῆς πολιτείας ἡμῶν καί τοῦ ἡμετέρου ἄστεος φύλακα, τήν ἀντίπαλον τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν καί θαυμάσιον καί ἄμισθον ἡμῶν ἰατρόν, διά τό εἶναι αὐτήν ὑπό τῆς ἀρχαιότητος ἀκαλλῆ πως καί οἱονεί ἄμορφον τόν χαρακτῆρα, ἔφερον τόν εἰκονογράφον ἵνα ἴδῃ αὐτήν καί σκεφθῇ τά πρός ἀνιστόρησιν· ὅθεν λαβών οὗτος εὐλαβῶς τήν ἁγίαν εἰκόνα ἐκ τοῦ θρόνου αὐτῆς, κατέθεσεν ἐπί τῆς ἀρχιερατικῆς καθέδρας, ἵνα, τήν ἐπιούσαν, εἰς πρᾶξιν τοῦ ἔργου χωρήσῃ· τῆς ὥρας δέ ταύτης ἀπελθούσης καί τῆς ἁγίας εἰκόνος εἰς τόν τοῦ Ἀρχιερέως θρόνον καταλειφθείσης, ἐξαίφνης, ὦ τοῦ φρικτοῦ θαύματος, βρονταί καί κρότοι ἐν τῷ Θείῳ Ναῷ μεγάλοι καί φοβεροί ἠκούοντο, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας τούς οἰκοῦντας τήν πόλιν μή δυναμένους νοῆσαι τήν ἀφορμήν. Ὡς δέ μᾶλλον προσέχοντες, ἔγνωσαν ἀληθῶς, ὅτι ἐν τῷ Θείῳ Ναῷ ταῦτα ἐγίνοντο, φόβῳ καί τρόμῳ συσχεθέντες ἠγέρθησαν ἅπαντες καί τῶν ἰδίων οἰκιῶν ἐξελθόντες ἔτρεχον, ὡς εἶχον, μετά σπουδῆς εἰς τόν Θεῖον Ναόν ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί γέροντες, Ἱερεῖς καί λαϊκοί ἰδεῖν τό γεγονός. Ὁμοθυμαδόν οὖν συρρεύσαντες ἐν τῷ Θείῳ Ναῷ, ὁρῶσιν, ὦ τῶν φρικτῶν σου πρός ἡμᾶς καί ὑπερφυῶν θαυμασίων, κόρη Θεόνυμφε, τήν ἁγίαν ταύτην εἰκόνα, ἐπ’ ἀέρος ἱσταμένην καί οἶον βαδίζουσαν εἰς αὐτόν ἐκεῖνον τόν τόπον, ὅθεν ὁ ζωγράφος αὐτήν ἔλαβε· βλέποντες δέ τήν θείαν εἰκόνα ἀφ’ ἑαυτῆς ἱσταμένην, πρηνεῖς ἐπί τοῦ ἐδάφους πεσόντες, τοῖς δάκρυσι τοῦτο κατέβρεχον καί γοερῶς βοῶντες πρός τήν Παρθένον καί Θεοτόκον Μαρίαν ἔλεγον, μετά θερμοτάτης πίστεως. Παναγία Θεοτόκε, βοήθει ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις δούλοις καί λύτρωσε τοῦ τοιούτου φόβου καί τρόμου ἡμᾶς καί πάριδε τήν ἐξ ἀγνοίας ἡμῶν πρός σέ τόλμην.
Ὡς δέ, μετά πίστεως θερμῆς καί δακρύων, πρηνεῖς ταῦτα ἔλεγον, ὁρῶσι πάντες τήν θείαν ταύτην εἰκόνα ἀποκατασταθεῖσαν εἰς τόν ἴδιον τόπον, ἔνθα καί πρότερον ἦν, ἐμφαινομένου έν τῷ θαύματι ὡς οὐκ ἀρεστόν αὐτῇ ἀνιστορηθῆναι· ὅθεν, ἵνα πάντες γινώσκωσι, γέγονε τά τοιαῦτα παράδοξα. Ὁ μέν οὖν ζωγράφος οὐδέν πλέον ἐπεχειρίσθη, οἱ δέ εὑρεθέντες ἐν τῷ Ναῷ Χριστιανοί προσηύχοντο καθ’ ὅλην τήν ἡμέραν πρός τήν Κυρίαν ἡμῶν Θεοτόκον. Ἔκτοτε, ἀδελφοί καί μέχρις ἐσχάτων ἡμερῶν ἐτελεῖτο λιτανεία καί ἑορτή τῇ ἁγίᾳ εἰκόνι κατά τήν ἡμέραν ταύτην, ἐν ᾗ τό φρικτόν θαῦμα ἐγένετο, δοξαζόντων ἡμῶν μετά τῶν προγόνων καί πανηγυριζόντων τό θαῦμα τῆς Ἀειπαρθένου.
Ἀδελφοί οὖν, οἱ ἀκούσαντες τό τεράστιον, δεῦτε κλαύσωμεν καί ἡμεῖς, ὡς οἱ ἡμέτεροι ἐκεῖνοι πατέρες διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν· καί μή ἀκούοντες μόνον τά θαύματα καί τά ἄλλα εὐεργετήματα ὅσα πρός ἡμᾶς δωρεῖται καθ’ ἑκάστην αὕτη ἡ Δέσποινα καί Κυρία ἡμῶν, μένομεν ἔπειτα ἀδιόρθωτοι, καταφρονοῦντες τάς πρός ἡμᾶς αὐτῆς ἀγαθοεργίας, ἀλλά διηνεκῶς εὐχάριστοι πρός αὐτήν κηρυττώμεθα καί πρός τόν Θεόν ἐπικαλεσθῶμεν αὐτήν ὑπέρ ἡμῶν μεσίτριαν, λέγοντες πρός αὐτήν μετ’ εὐλαβείας καί κατανύξεως. Φιλάγαθε καί φιλάνθρωπε Δέσποινα, εὐχαριστοῦμεν καί προσκυνοῦμεν σε· κηρύττομεν μεγαλοφώνως τάς ἀπείρους πρός ἡμᾶς εὐεργεσίας σου· ὀμολογοῦμεν τάς ἀναριθμήτους δωρεάς· ᾄδομεν τά ὑπερφυῆ σου καθ’ ἑκάστην θεῖα τερατουργήματα. Ὦ Παρθένε, σύ εἶ τό καύχημα ἡμῶν, διά σοῦ τῶν βαρβάρων καί ἀπίστων ἐθνῶν τά πλήθη καθ’ ἑκάστην τροπούμενα· διά σοῦ πάσης νόσου καί θλίψεως διά παντός ἐκλυτρούμεθα, Σύ οὖν, Παντάνασσα καί νῦν μή παρίδῃς τόν μικρόν στεναγμόν τῆς παρούσης ἡμῶν δεήσεως. Ναί, ὦ Δέσποινα, χάρισε ὑγείαν τοῖς νοσοῦσι καί παρηγορίαν τοῖς θλιβομένοις· συνόδευσον τούς ἐν θαλάσσῃ πλέοντας καί τούς ἐν ἀνάγκαις ἐπίσκεψον καί ἀντιλαβοῦ· πάντα σοι δουλεύει, πάντα ὑπακούει, ἔχεις γάρ τήν παρρησίαν ὡς Μήτηρ πρός τόν ἐκ σοῦ τεχθέντα Υἱόν· ὅτι ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανίων ταγμάτων ὁ ἐκ σοῦ γεννηθείς σέ ἐποίησε· διό καί ἐπικάμπτεται καί χαίρει ἐκπληρῶν τά σά αἰτήματα. Ὅθεν καί ἡμεῖς τῇ σῇ χρηστότητι ἐλπίζοντες, προσφέρομέν σοι ἐξ ἀναξίων χειλέων τόν ὕμνον. Δέξαι οὖν, Δέσποινα, τάς κατά δύναμιν ᾠδάς τῶν ταπεινῶν σου δούλων καί ἐξιλέωσε τόν ἐκ σοῦ γεννηθέντα Υἱόν καί Θεόν ὑπέρ ἡμῶν, ἵνα ἀκαταπαύστως δοξάζωμέν σε, Πανύμνητε Δέσποινα, μετά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Υἱοῦ σου· ᾦ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
Πηγή: Ὁ Μέγας συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐκδίδεται ἀναλώμασι καί ἐπιμελείᾳ, του ἐν Μοναχοῖς ἐλαχίστου Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζη, Κουβαρά Ἀττικῆς Ἱεράς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἔκδοσις Β’, Ἀθῆναι 1955 (Τόμος Β’, σελ. 220).
Οἱ Εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
