ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ προλόγου)
Μέσα εἰς τόν θόρυβον τῆς κοσμικῆς ματαιότητος καί εἰς τόν ἐπικίνδυνον στροβιλισμόν τῆς ὑλόφρονος ἐποχῆς μας ὑψοῦται ὡς παρήγορος φάρος, ὡς ἀμετάθετος κυματοθραύστης, τό ὠφέλιμον βιβλίον. Ὠφέλιμον ὄχι ἀπό τῆς ἀπόψεως τοῦ πλουτισμοῦ τῶν γνώσεων τῆς ἀκορέστου εἰς τό μανθάνειν διανοίας, ἀλλ’ ἀπό τῆς ἀπόψεως τῆς ἀνακουφίσεως, τήν ὁποίαν φέρει εἰς τήν βεβαρυμένην καί κατάκοπον ἀπό φροντίδας καί μερίμνας ψυχήν τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας· ὠφέλιμον, διότι διαλύει τήν πυκνήν ὁμίχλην τοῦ κοσμικοῦ ψεύδους καί ὑποδεικνύει εἰς τήν ψυχήν τό ὄντως ὄν, τό ἀεί ὑπάρχον, τό μετά βεβαιότητος ἐσόμενον, τήν τοῦ πνεύματος αἰωνιότητα. Καί τό βιβλίον αὐτό δέν εἶναι καρπός πολυγράφου καί ὀξυγράφου καλάμου ἐπιστήμονος ἤ κατά κόσμον σοφοῦ, φέροντος νωπάς τάς σφραγῖδας ἀνωτάτων ἱδρυμάτων, ἀλλ’ εἶναι πάντοτε τό περίσσευμα εὐσεβοῦς καρδίας, τό νέκταρ πνευματικῆς συγκομιδῆς, τό συμπεπυκνωμένον ἄρωμα τῶν ἀειθαλῶν τῆς ἀρετῆς ἀνθέων, ἅτινα φύονται εἰς καρδίας, αἵτινες ἐγνώρισαν τόν Κύριον τῆς Δόξης καί προσωμίλησαν μέ Αὐτόν ὡς ἐνώπιος ἐνωπίῳ.
Διά νά ὑπάρχῃ ὅμως τό τοιοῦτον βιβλίον καί νά καθίσταται τοῦτο προσιτόν εἰς τάς εὐγενεῖς ψυχάς, αἵτινες μετά θερμῆς καρδίας τό ἀναζητοῦσιν, πρέπει οἱ ἐπιφορτισμένοι μέ τήν θείαν ἀποστολήν τῆς κατά Χριστόν ἠθικῆς διαπαιδαγωγήσεως τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν νά καταβάλλωσι πᾶσαν αὐτῶν τήν σπουδήν καί τήν μέριμναν, ὅπως ἔλθωσιν εἰς φῶς οἱ κεκρυμμένοι θησαυροί, οἱ κληροδοτηθέντες εἰς τό ἡμέτερον γένος ὑπό τῶν θεοφόρων Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν καί τεθῶσι πάλιν ἐπί τήν λυχνίαν οἱ ἀειλαμπεῖς αὐτοί φάροι, οἵτινες ἐπί γενεάς γενεῶν τοσαύτας ψυχάς κατεφώτισαν καί καθωδήγησαν αὐτάς εἰς τά ὑπερκόσμια σκηνώματα, εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου.
Τό ἔργον τοῦτο εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐμπεπιστευμένον εἰς τούς διαφόρους ἐπί μέρους ἐκκλησιαστικούς ὀργανισμούς καί μάλιστα εἰς τάς Ἱεράς Μονάς, αἵτινες διαθέτουσιν ἄφθονα τά πνευματικά ἐφόδια καί ἰσχυρά τά ὑλικά μέσα διά τήν ἐπίτευξιν τοῦ ἱεροῦ τούτου σκοποῦ, ἵνα ὡς καλοί δοῦλοι πολλαπλασιάσωσι τό ἐμπιστευθέν αὐτοῖς παρά τοῦ Κυρίου τάλαντον καί μή κατακριθῶσιν ὡς ὁ ὀκνηρός δοῦλος, ὅστις λαβών τό ἀργύριον ὤρυξε λάκκον καί κατέκρυψεν αὐτό (Ματθ. ΚΕ’ 14 – 30).
Βαρυτάτη εἶναι ἡ εὐθύνη τῶν δυναμένων νά προσφέρουν καί μικράς ἔστω διά τοῦ ἔργου τούτου ὑπηρεσίας καί ἀμελούντων, διότι βαρείας ἐπιφέρει φθοράς ἐπί τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος ἡ καθ’ ἡμέραν αὐξανομένη διάδοσις τῶν ἐπιβλαβῶν ἀναγνωσμάτων τῆς ἐλαφρᾶς φιλολογίας καί τῶν ποικιλωνύμων αἱρετικῶν δοξασιῶν, ἅτινα ἐκφυτρώνουσιν ὡς ἄκανθαι καί τρίβολοι ἐν τῇ νοητῇ ἀρούρᾳ τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπειλοῦν νά καταπνίξουν καί αὐτόν τόν ἐναπομείναντα ὀλίγον καλόν σῖτον.
Ὁ Ἐλάχιστος ἐν Μοναχοῖς καί ἔσχατος ἐν Καθηγουμένοις
†ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΒΙΚΤΩΡ
Πηγή: ΕΥΕΡΓΕΝΤΙΝΟΣ (ΤΟΜΟΣ Α’). Ἑπιμελείᾳ Βίκτωρος Ματθαίου Καθηγουμένου τῆς ἐν Κρονίζῃ Κουβαρᾶ Ἀττικῆς Ἱερᾶς καί σεβασμίας Δεσποτικῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως του Σωτῆρος. Ἀθῆναι 1957 (σελ. 7).
Ἡ εἰκόνα τοῦ κειμένου, ἔχει τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
