Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἀναστασίου τοῦ Συναΐτου Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Ἁγίου Σινᾶ Ὄρους.
Ὀδυνηρός ὁ λόγος, διατί, καθώς μοῦ ἐδηλώθη, εἶναι καί τελευταῖος, ἀλλά εἶναι πολλῆς χαρᾶς γεμάτος· ὀδυνηρός μέν εἶναι, ὅτι πλέον δέν θέλω λαλήσει πρός ἐσᾶς· πολλῆς δέ χαρᾶς εἶναι γεμάτος, ὅτι ἔφθασεν ὁ καιρός μου νά ἀναλύσω καί νά ἦμαι μέ τόν Χριστόν. Καί καθώς εἶπεν ὁ Κύριος «ὅτι οὐκ ἔτι λαλήσω πρός ὑμᾶς» οὕτω λέγω καί ἐγώ τώρα μέ ὀδυνηράν καρδίαν, περί τῶν ψευδοπροφητῶν καί ψευδοδιδασκάλων, καί ἀθέων αἱρετικῶν, περί τῶν ὁποίων ἔλεγε καί ὁ Ἀπόστολος· «Πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον, πλανῶντες καί πλανώμενοι». Περί τῶν ὁποίων πολλαῖς φοραῖς σᾶς ἐνουθέτησα, καί πολλούς λόγους ἐποίησα μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ, καθώς τό ἠξεύρετε καί ἐσεῖς, ὦ φιλόθεοι· καί εἰς πᾶσάν μου ὁμιλίαν σχεδόν σᾶς ἐνθύμιζα περί τούτων, ἐάν τάχα ἐνθυμᾶσθε ἐκεῖνα ὅπου εἶπαμεν ἐχθές. Ἠξεύρω δέ ὅτι τά ἐνθυμᾶσθε, καί μάλιστα ὅσοι εἶναι φιλόπονοι καί φιλόχριστοι καί φιλαναγνῶσται· διότι ὁ φιλαναγνώστης πρέπει ἀληθινά νά λέγεται καί φιλόχριστος, κατά τό Δεσποτικόν λόγιον, ὅπου λέγει· «Ὁ ἀγαπῶν με, καί τούς λόγους μου τηρεῖ, ἀγαπηθήσεται ὑπό τοῦ Πατρός μου· ὁ ἀγαπῶν με, ἐν τῷ νόμῳ μου μελετήσει ἡμέρας καί νυκτός»· δηλονότι, ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ καί ἐν ταῖς λιπαῖς Γραφαῖς· ὁ τοιοῦτος ἔχει ἀνεξάλειπτον ἀπό τήν καρδίαν του πάντοτε τήν ἐνθύμησιν τοῦ Θεοῦ, ἀπεκδεχόμενος αὐτόν ἐκ τῶν οὐρανῶν· καί ἀεί τηρεῖ τήν ὥραν τῆς αὐτοῦ παρουσίας, καί βαστάζει πάντοτε εἰς τάς χεῖρας αὐτοῦ τάς Ἱεράς Βίβλους, καί δέν λησμονεῖ ποτέ τῶν Ἱερῶν ἐκείνων Βιβλίων καί φοβερῶν, περί τῶν ὁποίων εἶναι γεγραμμένον· «Ὅτι Κριτήριον ἐκάθισε, καί Βίβλοι ἠνεώχθησαν». Βλέπεις πόσον κέρδος εἶναι τό ἐρευνᾷν τάς Γραφάς, καθώς ἠκούσατε καί ἄλλαις πολλαῖς φοραῖς; Τί δέ εἶναι ἐκεῖνο ὅπου σᾶς λέγω; Ὅτι οὐδένα, τίποτε ἄφησεν οὐδέ παρεσιώπησε τῶν ὠφελούντων ἡμᾶς ἡ Θεία Γραφή, ἀλλά πανταχοῦ κράζει διά τῶν Προφητῶν καί Ἀποστόλων, καί αὐτοῦ τοῦ Δεσπότου τῶν ὅλων προαναφωνοῦσα καί φυλάττουσα καθ’ ἕνα, ὡς Μήτηρ φιλόστοργος τά ἴδια τέκνα. Προμαρτυρεῖ, ἐνθυμίζει καί περί τῶν ἀπερασμένων καί περί τῶν μελλόντων, μηδέν παρατρέχουσα, καθώς ἐπροείπαμεν, τῶν συμφερόντων ἡμῖν. Καί τοῦτο, ὄχι νά λαλῇ τίποτε σκεπαστά ἤ κρυφά, ἀλλά πανταχοῦ φωνάζουσα καί κράζουσα μέ κόπον πολύν, καί διά τοῦ νόμου, καί διά τῶν Προφητῶν, καί διά τῶν Ἀποστόλων καί δι’ αὐτοῦ τοῦ Δεσπότου τῶν ὅλων. Καί διά μέν τοῦ Ἡσαΐου τοῦ Προφήτου λέγει· «Ἀναβόησον ἐν ἰσχύϊ καί μή φείσῃ, καί ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τήν φωνήν σου»· καί πάλιν λέγει· «Ἐπ’ ὄρους ὑψηλοῦ ἀνάβηθι ὁ εὐαγγελιζόμενος Σιών»· καί παρεμπρός λέγει· «Ὑψώσατε, μή φοβηθῆτε». Καί ὁ Δαυΐδ λέγει· «Ἐκοπίασα κράζων, ἐβραγχίασεν ὁ λάρυγξ μου»· ὁ Ἰωάννης δέ ὁ Θεολόγος εἰς τήν Καθολικήν Ἐπιστολήν λέγει· «Βλέπετε ἑαυτούς, ἵνα μή ἀπολέσητε ἅ εἰργάσασθε, ὅτι πολλοί πλάνοι ἐξῆλθον εἰς τόν κόσμον»· ὁ Παῦλος δέ εἶπε· «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε»· ὁ δέ Κύριος λέγει· «Ἐγώ παρρησίᾳ ἐλάλησα τῷ κόσμῳ, καί ἐν κρυπτῷ ἐλάλησα οὐδέν»· καί ἀλλοῦ λέγει ὁ Εὐαγγελιστής περί αὐτοῦ, ὅτι «Εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καί ἔκραζε λέγων· «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με, καί πινέτω». Βλέπεις, πόσους ἀγῶνας, πόση σπουδή; πῶς ἡ Θεία Γραφή κράζει καί οὐδείς ὁ συνιῶν; Καί πάλιν ὁ μακάριος Παῦλος εἶπε· «Βλέπετε τούς κύνας, βλέπετε τούς κακούς ἐργάτας, βλέπετε τήν κατατομήν, βλέπετε πῶς περιπατεῖτε, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». Καί πολλά εἶναι τοιαῦτα εἰς τάς Θείας Γραφάς παλαιᾶς τε καί καινῆς Διαθήκης, βοῶντα καί ἐξυπνίζοντα ἡμᾶς ἐκ τῆς ῥᾳθυμίας ἡμῶν»· ἀλλά ἡμεῖς κάμνομεν ὅλον τό ἐναντίον, καθώς λέγει ὁ Κύριος διά τοῦ Ἡσαΐου τοῦ Προφήτου· «ὅτι τοῖς ὠσίν αὐτῶν βαρέως ἤκουσαν, καί τούς ὀφθαλμούς αὐτῶν ἐκάμμυσαν».
Ὤ πόσων καί ποικίλων γραμμάτων ἀκούωμεν, καί δέν τά συλλογιζόμεθα· ὅθεν καί ἀναπολόγητοι εὑρισκόμεθα εἰς τήν ἡμέραν τῆς ἐξετάσεως, ὅταν ἔλθῃ νά φωτίσῃ τά κρυπτά τοῦ σκότους, καί νά φανερώσῃ τάς βουλάς τῶν καρδιῶν· ὅταν καθίσῃ τό Κριτήριον καί ἀνεῳχθῶσιν αἱ Βίβλοι· τάς ὁποίας τώρα καταφρονοῦμεν καί δέν τάς ἀκούομεν, διότι ὅλοι μας πλανεμένον δρόμον περιπατοῦμεν, καί τόν ἴσιον δρόμον καί ἀληθινόν τόν ἀφήκαμεν, καί ἐγενήκαμεν ὡς τό ἀπ’ ἀρχῆς, ὅτε οὐκ εἶχες ἐγγύς ἡμᾶς, Κύριε, καθώς λέγει ὁ Προφήτης· καί ἀληθῶς εἰς ἡμᾶς ἐπληρώθη ἡ Προφητεία τοῦ Δαυΐδ ὅπου λέγει· «Καί ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι, καί ἔμαθον τά ἔργα αὐτῶν». Διά τοῦτο εἴμεθα τεταπεινωμένοι ἐν πάσῃ τῇ γῇ διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, καί εἰς ἡμᾶς κατήντησαν τά τέλη τῶν αἰώνων, καθώς γράφει· «Ἐγένοντο καί οἱ ποιμένες λύκοι, καί τά πρόβατα συντετριμμένα, καί ὁ λιμός ἐπί θύραις· οὐ λιμός ἄρτου, καί δίψα ὕδατος, ἀλλά λιμός τοῦ ἀκοῦσαι λόγον Θεοῦ». Μηδένας λοιπόν ὅπου ἐλπίζει ἐπί Κύριον, ἄς μήν ἀπογινώσκεται, καί μή λυπᾶσθε, προβλέποντες καί προορῶντες πάντοτε τόν εἰπόντα «ὅτι μεθ’ ὑμῶν εἰμι»· ἔχετε θάρρος λοιπόν «ὅτι οὐ λιμοκτονήσει Κύριος ψυχάς δικαίων». Περί τούτου τοῦ λιμοῦ λέγει ὁ Θεός διά τοῦ Προφήτου· «Καί ἔσται ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐπάξω λιμόν ἐπί τήν γῆν· οὐ λιμόν ἄρτου καί δίψαν ὕδατος, ἀλλά λιμόν τοῦ ἀκοῦσαι λόγον Θεοῦ, καί λαλεῖν ἐν παρρησίᾳ· καί περιδραμόντες ἀπό ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν ζητοῦντες τόν λόγον τοῦ Κυρίου, καί οὐ μή εὕρωσι». Βλέπεις ὅτι δέν λέγει περί λιμοῦ, ἤγουν τῆς πείνας τοῦ ἄρτου, ἀλλά περί τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ; Ὤ πείνας δεινῆς καί ψυχοφθόρου καί βλαβερᾶς! ὤ πεῖνα τῆς αἰωνίου κολάσεως πρόξενος! Τούτου ἡ πείνα εἶναι ἀφορμή παντός πονηροῦ πράγματος· τούτη ἡ πεῖνα προξενεῖ ὅλα τά κακά· ταύτην τήν πεῖναν προβλέπων ὁ Προφήτης Δαυΐδ ἐρχομένην, ἐπαρακάλει τόν Θεόν λέγων· «ὁ Θεός μου μή παρασιωπήσῃς ἀπ’ ἐμοῦ», ἀλλά καί περί πάντων τῶν σπουδαίων καί πιστῶν προεφήτευσε λέγων· «Καί διαθρέψαι αὐτούς ἐν λιμῷ» καί ἀλλοῦ λέγει· «Καί ἐν ἡμέραις λιμοῦ χορτασθήσονται»· καί πάλιν· «Ἐλεήμων καί οἰκτίρμων ὁ Κύριος, τροφήν ἔδωκε τοῖς φοβουμένοις αὐτόν».
Ταῦτα τά εἶπεν ὁ Δαυΐδ διά ἐκείνους, ὅπου ἐρευνοῦν τάς Γραφάς, ὅτι δέν πεινοῦν ποτέ. Ἄς ἐρευνήσωμεν τάς Γραφάς, ἀδελφοί, διά νά μή πεινάσωμεν, ὅταν ἔλθῃ ὁ ψυχοφθόρος λιμός· ἄς ἐρευνήσωμεν, διά νά μή πλανηθῶμεν, καί μᾶς ταράσσῃ κάθε ἄνεμος, διά τό ὁποῖον λέγει· ὁ Κύριος πρός τούς ἀμελοῦντας· «Πλανᾶσθε, μή νοοῦντες τάς Γραφάς. Ἐρεύνησον, ἀγαπητέ, τάς θείας Γραφάς, διατί εἶναι Δεσποτικόν τό παράγγελμα καί τό πρόσταγμα· ἐρεύνησον καί ζήτησον, καί θέλεις εὕρει πολύν καί ἀνήκουστον πλοῦτον, καί θησαυρόν κεκρυμμένον ἐν τῷ ἀγρῷ. Ἀγρόν νόει τήν Θείαν Γραφήν. Ἐρεύνησον καί θέλεις εὕρει· καί ὡσάν εὕρης, πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον, καί ἀγόρασον τόν ἀγρόν ἐκεῖνον, τήν καλήν γνῶσιν τῶν Θείων Γραφῶν, ἐν ταῖς ὁποίας εἶναι κρυμμένος ὁ Υἱός καί ἡ ἀληθινή Σοφία τοῦ Πατρός, τόν ὁποῖον ἐάν τόν εὕρῃς, μακάριος ἐσύ, καθώς γέγραπται, ὅτι «Μακάριος ἄνθρωπος, ὅς εὗρε Σοφίαν». Ἐρεύνησον, ἀγαπητέ, ἤ πλούσιος εἶσαι, ἤ πένης, ἤ δοῦλος, ἤ ἐλεύθερος, ἤ ἄρσεν, ἤ θῆλυ· ἐρεύνησον τάς Γραφάς, διότι ἡ Θεία Γραφή εἶναι ἀρμάρι παντός ἀγαθοῦ· Ἀλλά ἄς ἔλθωμεν ἐπί τό προκείμενον· περί γάρ τῆς συντελείας καί περί ψευδοπροφητῶν εἶναι ὁ λόγος μας, καί ψευδοδιδασκάλων καί ἀθέων αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι τρέχουν ὡσάν ἕνας μέγας χείμαρρος ἀπό πολλήν βροχήν, καί ἐσκέπασαν καί ἐπλάνεσαν πολλούς. Καί πόθεν ἐσυνέβη τοῦτο; Φανερόν εἶναι ὅτι ἐκ τῆς ἀγνωσίας καί ἀμαθείας τῶν Προεστώτων· διότι ὅπου εἶναι ἀμαθεῖς οἱ βοσκοί, ἐκεῖ μαζώνονται οἱ λύκοι, καί ἀφανίζουν τά πρόβατα. Ποῖον λοιπόν νά εἰπῶ πρῶτον, ἤ περί τῆς συντελείας ἡμῶν, ἤ περί τῶν ἀθέων αἱρετικῶν, καί νά στηλιτεύσω αὐτῶν τά βέβηλα δόγματα; Ἐάν εἶχα καιρόν, ἀληθῶς ἤθελα νά πομπεύσω τά ἄθεα αὐτῶν δόγματα καί ἄπρεπα πράγματα, ἀλλά μέγας εἶναι ὁ ἀγών καί πολύς ὁ λόγος, ὥστε νά ξεγυμνώσῃ καί νά θριαμβεύσῃ τά ἀκάθαρτα δόγματα. Ὅμως διά τήν ὥραν εἶναι ἀναγκαῖον νά φανερώσω ἐκ τῶν ἁγίων Γραφῶν τούτους, ὡς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί λύκους τῆς αὐτοῦ Ποίμνης, πανταχοῦ διωκομένους καί ἐκβαλλομένους, ἐκ τῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ· διό καί δικαίως ἐκλήθησαν λύκοι ὑπό τῶν Προφητῶν καί αὐτοῦ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί τῶν μακαρίων Ἀποστόλων· καί οὐ μόνον λύκοι, ἀλλά καί λοιμοί, καί ἀσεβεῖς, καί ἀντίδικοι, καί ἐχθροί ἐπίβουλοι καί βλάσφημοι, καί ὑποκριταί, καί κλέπται, καί λῃσταί, καί βδελυκτοί, καί ψευδοπροφῆται, καί ψευδοδιδάσκαλοι, καί ὁδηγοί τυφλοί, καί πλάνοι, καί πονηροί, καί Ἀντίχριστοι, καί σκάνδαλα, καί υἱοί τοῦ πονηροῦ, καί ζιζάνια, καί ἄθεοι, καί πνευματομάχοι, οἱ βλασφημοῦντες τό Πνεῦμα τῆς χάριτος· «οἶς οὐκ ἀφεθήσεται οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι»· διά τούς ὁποίους βλασφημεῖται ἡ ὁδός τῆς ἀληθείας. Ἀκόμη εἰς αὐτά καί τέκνα τοῦ πονηροῦ διαβόλου κράζονται, καθώς εἶπε πρός αὐτούς ὁ Κύριος, ὅτι «Ἐσεῖς εἶσθε ἀπό τόν πατέρα σας τόν διάβολον»· καί πάλιν ὁ Θεολόγος· «Φανερά ἐστι τά τέκνα τοῦ διαβόλου». Εἶναι ἀνάγκη λοιπόν περί τούτων νά ἐξετάσωμεν πρῶτον, καί τότε νά εἰποῦμεν περί τῆς Συντελείας καί νά τελειώσωμεν τόν λόγον.
Ἐπειδή λοιπόν ἔφθασαν εἰς ἡμᾶς τά τέλη τῶν αἰώνων, ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος, καί ἄρχισαν οἱ χαλεποί καιροί, καί ἡ ἀνομία πολύ ἐπληθύνθη, καί ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ἐψύγη, καί οἱ πλανῶντες πολλοί, καί οἱ πλανεμένοι περισσότεροι, ἄγε δή νά ἀνοίξωμεν τάς ἱεράς Βίβλους, εἰς τάς ὁποίας εὑρόντες τά Ἅγια ὄρη, Προφήτας λέγω καί Ἀποστόλους, ὅπως ἡμεῖς μή πλανεθῶμεν καί νά περιφερώμεθα ἐν παντί ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας καί τῆς πονηρίας τῶν ἀνθρώπων ἐν πανουργίᾳ πρός τήν μέθοδον τῆς πλάνης. Ἄς μήν ἀπομείνωμεν κάτω, ἀλλ’ ἄς ἀναβῶμεν μέ τούς ἁγίους Μαθητάς ἐπί τό μακάριον ὄρος, καί νά ἀκούσωμεν παρά τοῦ ἡμετέρου καλοῦ Ποιμένος λέγοντος· «Βλέπετε μή πλανηθῆτε»· καί ὁ Ἰωάννης τά ὅμοια λέγει· «Βλέπετε ἑαυτούς ἵνα μή ἀπολέσητε ἅ εἰργάσθητε·» καί ὁ Παῦλος πάλιν· «Βλέπετε τούς κύνας· βλέπετε πῶς περιπατεῖτε». Τό δέ βλέπετε δέν εἶναι ἄλλο τίποτε, παρά μόνον διά νά φυλαγώμεθα ἡμεῖς τό λέγουν, ἀπό ἐκείνους ὅπου μᾶς πλανοῦν μέ τό δέρμα τῶν προβάτων, καί ὑποκρύπτουν τόν λύκον, καί πλανοῦν τούς ἀμελεστέρους. Καί κατά πολύ ἀναγκαίας πανταχοῦ λέγεται εἰς ταῖς Θείαις Γραφαῖς τό· «Βλέπετε, γρηγορεῖτε καί προσέχετε· οὐ μόνον ἑαυτοῖς, ἀλλά καί παντί τῷ ποιμνίῳ»· οὐδέν ἐσιώπησεν ἡ Θεία Γραφή ἀπό ὅσα εἶναι πρός ὄφελος ἰδικόν μας. Ἐμένα μοῦ ἔρχεται νά διακηρύξω ὅταν ἀκούω τινῶν ἀπό τῆς ἐδικῆς μας Ἐκκλησίας νά λέγουν, ὅτι δέν τά λέγουν ταῦτα αἱ Θεῖαι Γραφαί. Καί τοῦτο, ὄχι μόνον ἀπό τούς λαϊκούς τό ἀκούω, ἀλλά καί ἀπ’ αὐτούς ὅπου φαίνονται νά ἦναι Ποιμένες, καί ἐπέχουν τούς τόπους τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Προφητῶν, ἀλλ’ οὐχί τούς τρόπους· πρός τούς ὁποίους εἶναι εὔλογον νά εἰπῶ· «Οὐαί ὑμῖν ὁδηγοί τυφλοί καί ἀμαθεῖς καί ἀστήρικτοι, ὅπου καλλωπίζετε φορέματα καί ἐγκαταλείπετε τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, καί ὑπηρετεῖτε τήν γαστέρα, ὦν ὁ Θεός ἡ κοιλία καί ἡ δόξα· οἱ ὁποῖοι πέρνετε τό γάλα καί τό μέλι, καί τό κρέας τῆς ποίμνης, καί περί τῶν προβάτων δέν σᾶς μέλει, περί τῶν ὁποίων ἔχετε νά δώσετε λόγον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως. Πῶς θέλετε φύγει τοσαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» Ἐγώ δέ ἀκόμη νά προσθέσω εἰς τόν λόγον καί νά δείξω περισσοτέρας μαρτυρίας ἐκ τῶν Θείων Γραφῶν, Εὐαγγελίων τε καί Προφητῶν, καί Ἀποστόλων, τοῦ Χριστοῦ βοηθοῦντός μοι, διά νά φραγῇ πᾶν στόμα λαλούντων ἄδικα, τῶν ἀγαπώντων τόν λόγον νά φωτισθῇ ἡ καρδία. Πόθεν δέ νά ἀρχίσω; Ἐκ τοῦ εἰπόντος· «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀρχή καί τό τέλος». Ἄς συμμαζώξῃ δέ καθ’ ἕνας τόν νοῦν του πρός ἑαυτόν, καί ἄς ἀφήσῃ πᾶσαν κοσμικήν μέριμναν. Εἶπεν οὖν ὁ Κύριος· «Βλέπετε μή πλανηθῆτε πολλοί δέ ἐλεύσονται ἐπί τῷ ὀνόματί μου λέγοντες, ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καί πολλούς πλανήσουσι». Καί πάλιν· «Προσέχετε ἑαυτούς ἀπό τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται πρός ἐσᾶς μέ ἔνδυμα προβάτων, ἀπό μέσα δέ εἶναι λύκοι ἅρπαγες»· ἀλλ’ ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν νά τούς γνωρίζετε, τοὐτέστιν ἐκ τῶν λόγων, ἐκ τῆς ψευδοπροφητείας, ἐκ τῆς ὑποκρίσεως, ἐκ τῆς κακοδοξίας καί ἐκ τῆς βλασφημίας αὐτῶν καί νά τούς καταλαμβάνετε· διότι δέν δύναται τό σαπρόν δένδρον νά κάμνῃ καρπόν καλόν· πᾶν γάρ δένδρον ἀπό τόν καρπόν του γνωρίζεται. Οὕτω καί ἐσεῖς ἀπό τῶν καρπῶν, ἤγουν ἀπό τούς λόγους των νά τούς γνωρίζετε· καί ὅταν τούς γνωρίσετε, μή τούς πέρνετε εἰς τήν οἰκίαν σας, καί χαίρειν μή λέγετε αὐτοῖς, καί μή τούς ἐρωτᾶτε, μηδέ νά τούς ἀποκρίνεσθε λόγον· «μή βάλετε τούς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν αὐτῶν, ἀλλά «προσέχετε ἀπό τῆς ζύμης αὐτῶν»· ἤγουν τῆς αἱρέσεως. Μηδείς ἀπό σᾶς ἄς κακίσῃ εἰς ἐμέ, διότι ὁ Θεός εἶναι ὅπου λαλεῖ. Ἀκούσατε οἱ Ποιμένες τήν φωνήν τοῦ Ἀρχιποιμένος· ἀκούσατε καί προσέχετε τόν ἑαυτόν σας, καί παντί τῷ Ποιμνίῳ· βλέπετε τούς κύνας, βλέπετε τούς κλέπτας· «ὁ γάρ μή εἰσερχόμενος διά τῆς θύρας εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων ἀλλά ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστί καί λῃστής»· καί πάλιν λέγει περί αὐτῶν· «Ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι»· τοὐτέστιν ἐναντίος μου εἶναι· καί πάλιν πρός αὐτούς λέγει· «Ἐσεῖς ἐκ τοῦ πατρός σας τοῦ διαβόλου εἶσθε» · καί πάλιν, «ἀλλοίμονον εἰς ἐσᾶς ὅτι κλείετε τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Διότι καί ἐσεῖς δέν ἔρχεσθε καί τούς ἄλλους δέν ἀφίνετε νά ἔλθουν»· καί ἀλλοῦ πάλιν· «Ἐσεῖς δέν εἶσθε ἀπό τά πρόβατα τά ἐδικά μου». Βλέπεις πῶς πανταχοῦ ὁ Δεσπότης στηλιτεύει καί πομπεύει τούς ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς, διά νά μή πλανηθῶμεν ἡμεῖς; Ὤ τῆς ἀφάτου φιλανθρωπίας, ὤ τῆς ἀφάτου συγκαταβάσεως, ὤ τῆς ἀνεικάστου ἀγαθότητος! «Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῷ περί πάντων τούτων»; Ὤ Ποιμένες καί Συμποιμένες· ἰδού γάρ ὀλίγα ἀπό τά πολλά εἴπαμεν, πῶς πανταχοῦ μᾶς προστάττει ὁ Δεσπότης νά φυλαγώμεθα, καί βοᾷ διά τῶν ἀχράντων Εὐαγγελίων· «Βλέπετε, γρηγορεῖτε, σπουδάσατε, ἀγωνίσασθε»· καί οὐ μόνον διά τῶν Εὐαγγελίων, ἀλλά καί διά τῶν Θεοφόρων Προφητῶν καί τῶν Θεολόγων Ἀποστόλων τά ὅμοια λέγει, διότι εἰς ὅλους αὐτούς αὐτός ὁμιλεῖ, καθώς βούλεται· καί μαρτυρεῖ μου τόν λόγον ὁ Παῦλος λέγων· «Τοῦ ἐν ἡμῖν λαλοῦντος Χριστοῦ».
Ἄς φέρωμεν λοιπόν τούς Θεολόγους Ἀποστόλους εἰς τό μέσον, καί ἄς ἀκούσωμεν ἐξ αὐτῶν τί μᾶς παραγγέλουν περί τῶν ἀθέων αἱρετικῶν. Εἰπέ ἡμῖν, μακάριε Πέτρε, ὅπου σέ ἐμακάρισεν ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός· εἰπέ μας περί τῶν πλανώντων καί μελλόντων ἐξαπατᾷν τήν τοῦ Χριστοῦ Ποίμνην, τήν ὁποίαν σοῦ τήν παρέδωκε καί σοῦ τήν ἐμπιστεύθη ὁ Ἀρχιποίμην καί Ἐπίσκοπος τῶν ψυχῶν ἡμῶν· εἰπέ ὅσα σοῦ ἐχάρισε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, καί δυνάμωσον τήν Ποίμνην σου κατά τῶν κρυφῶν λύκων, καθώς καί ὁ διδάσκαλός σου Χριστός ὁ Κύριος ἡμῶν. Ὁ μακάριος Πέτρος εἶπε· «Τοῦτο πρῶτον γινώσκετε· ὅτι ἔρχονται ἐν ταῖς ὑστεριναῖς ἡμέραις ἐμπαῖκται, νά πορεύωνται κατά τάς ἰδίας ἐπιθυμίας»· καί πάλιν λέγει· «Ἀπό ἐσᾶς θέλουν γενοῦν ψευδοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι θέλουν κάμει αἱρέσεις ἀπωλείας, καί τόν Δεσπότην τόν ἀγοράσαντα αὐτούς, ἀρνούμενοι· καί πολλοί θέλουν ἐξακολουθήσει τήν πλάνην αὐτῶν, τῶν ὁποίων ἡ ἀνταπόδοσις δέν ἀργεῖ, καί ἀπώλεια οὐ νυστάξει· τῆς κατάρας τέκνα, διατί ἀφῆκαν τόν ἴσιον δρόμον καί περιπατοῦν κατά τήν πλάνην τοῦ νοός αὐτῶν». Ταῦτα εἶπεν ὁ Πέτρος, ὁ ἀληθῶς μακάριος Πέτρος, ἡ πέτρα τῆς πίστεως, εἰς τήν ὁποίαν ᾠκοδόμησεν ὁ Χριστός τήν Ἐκκλησίαν· Πέτρος, ὅπου κρατεῖ τά κλειδιά τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν· Πέτρος ὅπου ἐπεριπάτησεν ἐπάνω εἰς τά κύματα· ὁ θερμός ἐραστής τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ὁ θανατώσας τόν Σίμωνα τόν μάγον εἰς τήν Ρώμην, ὡς Πρωτοκορυφαῖος καί προστάτης, τόν πρωτολῃστήν καί κλέπτην, καί μαθητήν τοῦ διαβόλου εἰς τάς αἱρέσεις. Πάλιν ὁ Ἰωάννης εἶπε· «Φανερά ἐστι τά ἔργα τοῦ διαβόλου». Βλέπεις πῶς εἰς ὅλους ὁ Χριστός λαλεῖ; διότι καί εἰς τό Εὐαγγέλιον τά ὅμοια εἶπε πρός αὐτούς, ὅτι ἐσεῖς ἀπό τόν πατέρα σας τόν διάβολον εἶσθε. Ἠξεύρω πολλούς ὅπου λέγουν, ὅτι καί αὐτός ὁ Θεός ἔπλασε λέγοντας, πῶς χωρίς τοῦ Θεοῦ δέν ἐγίνηκεν οὐδέν πρᾶγμα, μή νοῶντας τί εἶναι ἐκεῖνα ὅπου λέγουσιν, οὐδέ διά ποῖα βεβαιώνουσιν. Ὅτι μέν ὁ Θεός τούς ἔκτισε, τό λέγω καί ἐγώ· ἀλλά τούς ἔκτισε διά νά κάμνουν ἔργα καλά, διά νά τούς ἀκολουθοῦμεν, καί νά γενοῦμεν τέκνα Θεοῦ διά τῆς ὀρθῆς πίστεως. Ἀλλ’ ἐπί τό προκείμενον ἄς γυρίσωμεν· ὁ Ἰωάννης εἶπε· «Καί τώρα πολλοί ἀντίχριστοι ἐγίνηκαν»· καί πάλιν λέγει· «Βλέπετε ἑαυτούς, διά νά μή χάσετε ἐκεῖνα ὅπου ἐδουλεύετε, ὅτι πολλοί πλάνοι ἐφάνηκαν εἰς τόν κόσμον»· καί πάλιν· «Ἀγαπητοί, μή παντί πνεύματι πιστεύετε»· ἤγουν εἰς πᾶσαν διδασκαλίαν μήν πιστεύετε «ἀλλά δοκιμάζετε τά πνεύματα, ἐάν ἦναι ἀπό τοῦ Θεοῦ, ὅτι πολλοί ψευδοπροφῆται ἦλθον εἰς τόν κόσμον»· καί πάλιν λέγει· «Εἴτις ἔρχεται πρός ἐσᾶς, καί δέν φέρει ταύτην τήν διδαχήν μαζύ του, μή τόν δέχεσθε εἰς τά σπήτια, καί μή τόν χαιρετᾶτε, διότι ὅποιος τόν χαιρετᾷ, κοινωνεῖ εἰς τά ἔργα του τά πονηρά»· καί πάλιν λέγει· «Καθ’ ἕνας ὅπου παραβαίνει, καί δέν στέκεται εἰς τήν διδαχήν τοῦ Χριστοῦ, Θεόν δέν ἔχει». Ταῦτα λέγει ὁ Ἰωάννης, ὁ Υἱός τῆς βροντῆς, ὁ ἠγαπημένος ὑπέρ πάντας τούς Ἁγίους, ὁ στερεώσας ἀπό περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης τήν Ἐκκλησίαν· ὁ Ἰωάννης ὅπου ἔφραξε τά στόματα τῶν αἱρετικῶν μέ τήν Θεολογίαν.
Ὁ Ἰάκωβος δέ εἶπεν· «Ὅστις θέλει νά ἦναι φίλος αὐτοῦ γίνεται ἐχθρός τοῦ Θεοῦ». Ἀκούσατε ὅλοι ὅσοι φιλιώνεσθε καί τρώγετε μέ τούς αἱρετικούς, ὀδυνηράν ἀπόφασιν, ὅτι τοῦ Χριστοῦ ἐχθροί ἔστε· διότι οὐδέ ἐκεῖνος ὅπου φιλιώνεται μέ τούς ἐχθρούς τοῦ βασιλέως ἠμπορεῖ νά ἦναι φίλος αὐτοῦ, ἀλλ’ οὐδέ νά ζήσῃ εἶναι ἄξιος, ἀλλά μαζύ μέ τούς ἐχθρούς τόν ἀφανίζει. Καί ὁ Ἰούδας τοῦ Ἰακώβου εἶπεν· «Ἐφάνηκαν τινές ἄνθρωποι, οἱ ἔκπαλαι προγεγραμμένοι, εἰς τοῦτο τό κρίμα ἀσεβεῖς, μεταβάλλοντες τήν τοῦ Θεοῦ χάριν εἰς ἀσέλγειαν, καί τόν μόνον Δεσπότην καί Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν ἀρνούμενοι»· καί πάλιν λέγει· «Εἰς τούς ὑστερινούς χρόνους γίνονται ἐμπαῖκται νά πορεύωνται κατά τάς ἰδίας αὐτῶν ἐπιθυμίας τῶν ἀσεβειῶν. Οὗτοι εἶναι ἐκεῖνοι, ὅπου περνοῦν τήν ζωήν τους ἀφόβως ὡς φθάσουν· νέφελα ἄνυδρα, ὅπου τά σύρνει κάθε ἄνεμος· ἀστέρες πλανῆται, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς αἰῶνας τετήρηται». Ταῦτα καί ἄλλα περισσότερα μᾶς παραινεῖ ὁ καλός Ἰούδας. Ἔλα λοιπόν καί σύ, Παῦλε, τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, εἰπέ μας καί σύ κατά τήν χάριν τήν δοθεῖσάν σοι ἐκ Θεοῦ, εἰπέ μας περί τοῦ παρόντος πονηροῦ καιροῦ· φανέρωσον τούς κρυφούς λύκους· παρρησίασον καί πόμπευσον τούς κλέπτας καί λῃστάς τῆς ἁγίας Ποίμνης Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ὁ Παῦλος εἶπεν· «Ἐγώ ηξεύρω, ὅτι μετά τήν τελείωσίν μου ἔρχονται λύκοι βαρεῖς εἰς ἐσᾶς νά μή λυποῦνται τήν ποίμνην μου». Βλέπεις ἰσολογίαν Προφητῶν καί Ἀποστόλων ἅμα· βλέπεις τούς Θεολόγους πῶς συμφωνοῦν πανταχοῦ τά λόγιά τους περί τῶν ἀθέων αἱρετικῶν, σκυλία καλοῦντες αὐτούς καί λύκους, καθώς λέγει καί ἀλλοῦ ὁ Παῦλος· «βλέπετε τά σκυλία· βλέπετε τούς κακούς ἐργάτας· βλέπετε τήν κατακοπήν· βλέπετε νά μήν ἦναι τις ὅπου σᾶς πλανᾷ διά τῆς φιλοσοφίας καί ματαίας πλάνης. Βλέπετε ἀκριβῶς πῶς περιπατεῖτε, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». Τί ἀπολογίαν ἔχει νά δώσῃ ὁ ἀκούων ταύτας τάς παραγγελίας, ἐάν ἀμελήσῃ; καί ἀλλοῦ πάλιν λέγει· «Πολλῶν εἰδῶν καί παράξεναις διδαχαῖς μή ταῖς παραδέχεσθε»· καί πάλιν· «Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν, φεῦγε ἀπ’ ἐκεῖνον· » καί πάλιν· «Πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες θέλουν προκόψει εἰς τό χειρότερον, πλανῶντες καί πλανώμενοι». Ἀκούσατε πάλιν ὅσοι φιλιώνεσθε μέ αὐτούς· «Τοῖς δέ μεμιασμένοις οὐδένα εἶναι καθαρόν, διά νά φύγετε ἀπό τῆς ὀργῆς τῆς ἐρχομένης ἐπ’ αὐτούς». Καί ὅσοι μένετε μέ αὐτούς εἰς φαγοπότια, πῶς ἀποτολμᾶτε καί μεταλαμβάνετε τά Θεῖα καί φρικτά Μυστήρια τοῦ Χριστοῦ; ἤ δέν ἀκούετε τόν μακάριον Παῦλον ὅπου φωνάζει, ὅτι δέν δύνασθε νά τρώγετε ἀπό τῆς Τραπέζης τοῦ Κυρίου, καί ἀπό τῆς τραπέζης τῶν δαιμονίων; Εὐγᾶτε ἀπό τό μέσον τούς λέγει ὁ Προφήτης, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε. Ἄρα μᾶς ἀκούετε εἰς ταῦτα ὅπου λέγομεν; ἄρα σᾶς καταπείθομεν, ἤ ἀδίκως κοπιάζωμεν καί λαλοῦμεν εἰς τόν ἀέρα; Ὅμως διά τούς θέλοντες καί σπουδάζοντας διά νά ἀκούσουν τόν λόγον, καί νά τόν κάμνουν, δέν θέλω κακίσει, οὐδέ νά παύσω τά λόγια τοῦ Παύλου, ἀλλά τά αὐτά πάλιν λέγω, καί ἀκούσατε· «Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ κοινωνία φωτί καί σκότει;» Ποῦ εἶναι οἱ θρασύστομοι καί ματαιολόγοι, ὅπου λέγουν, ὅτι δέν εἶναι ταῦτα ἐκ τῆς θείας Γραφῆς, τῶν ὁποίων Θεός ἡ κοιλία καί ἡ δόξα, καί ὅπου ἀγαποῦν ὅλα τά ἐπίγεια. Ταῦτα εἶπεν ὁ Παῦλος, τό στόμα τῆς Ἐκκλησίας, τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, ὁ πολύαθλος καί γενναῖος Παῦλος, ἡ Θεοφθόγγος λύρα, ὁ Χριστοκήρυξ καί συγγραφεύς τῶν δογμάτων, ἡ σάλπιγξ τοῦ λόγου, ὁ ῥήτωρ τῆς ευσεβείας, ἡ τῶν ἐθνῶν σαγήνη.
Πηγή: «ΜΑΡΑΡΓΑΡΙΤΑΙ» ἤτοι Διάφοροι λόγοι τοῦ ἐν ἉγίοΙς Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί ἑτέρων Ἁγίων Πατέρων, (σελ. 240). Ἐκδόσεις Β. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ.
Ἡ Εἰκόνα, καί ἡ φωτογραφία τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
