3η Ἀνάλυσις τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, META ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ Ματθ. β’ 1 – 23 ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἀθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ….ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 1980. (Σελ. 50 – 53).
Μετά τήν φοβεράν πτῶσιν τοῦ ἀνθρώπου ὑποστάντος τήν ἐξ αἰσθησιασμοῦ καί νοσηρᾶς περιεργείας κάμψιν τῆς ἠθικῆς βουλήσεως, ἡ θεόθεν ἐλευθερία του ἀντηλλάγη μέ τήν γεῦσιν τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία, ὡς προσφορά τοῦ Ἅδου, ἐδίωξε τήν πνευματικότητα, ἔσβησε σχεδόν τό ἐσωτερικόν φῶς, κατέστρεψε τόν ἀγωγόν τῆς Χάριτος, ἀπεξένωσε τήν ψυχήν ἀπό τόν Θεόν της καί παρεχώρησε κυριαρχικά δικαιώματα εἰς τό ἀνθρώπινον κτῆνος. Τό ἠθικόν κακόν τό ὁποῖον προσέβαλεν ἀσεβῶς καί βαναύσως τήν θείαν Μεγαλειότητα, δέν ἐστοιχειοθέτησεν, ὡς ἔγκλημα, μόνον ἠθικήν εὐθύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἐπροκάλεσε φοβερότατον ρῆγμα εἰς τήν ψυχήν καί πνευματικήν διάσπασιν τῆς ἑνότητος τοῦ «Ἐγώ», ἀπολέσαντος, ἐν συνεχείᾳ, τόν πραγματικόν καί προσιδιάζοντα τῇ ἀνθρωπίνη φύσει προσανατολισμόν. Καί ἐκτός τούτου ἐδημιούργησε κατάστασιν ἀσύμφορον. Ἠπατήθη ὅπως τό πουλί ἀπατᾶται ἀπό ἕνα ἀναδευόμενον σκουλῆκι καί συλλαμβάνεται εἰς τήν θανάσιμον παγίδα.
Ἡ νοσταλγία τῆς ἀλγούσης ψυχῆς πρός λυτρωμόν ὑπῆρξε πανανθρώπινον αἴτημα καί φαινόμενον πού πιεστικά ἐπέβαλε τήν δημοσίαν ἐξομολόγησιν διά θρησκευτικῶν ἐκδηλώσων δραματικῆς μορφῆς καί ὑλικῶν θυσιῶν, μέχρι καί αὐτῆς τῆς ἀνθρωποθυσίας ἀκόμη πρός ἱλασμόν καί εἰρήνευσιν τῆς τεταραγμένης συνειδήσεως, μέ ὡμολογημένην τήν ἐνοχήν. Ὁ προφητάναξ Δαυΐδ, ὡς ἀντιπροσωπευτικός τύπος τοῦ θρηνοῦντος ἀνθρωπίνου Γένους, ἀνεξαρτήτως Φυλῆς καί θρησκεύματος, ἐν σπαραγμῷ καρδίας ἐκ βαθέων ἔκραζε: «Ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἐλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου…» Ψ.Ν. Καί ἡ ἐξομολόγησις τοῦ Δαυΐδ εἶναι πράγματι κραυγή δημοσίας ὁμολογίας συγκλονιστική μιᾶς σκλαβωμένης ψυχῆς.
Μετά τήν πτῶσιν καί τήν ἀχρήστευσιν τοῦ ἀγωγοῦ τῆς θείας Χάριτος ὁ νοῦς ἐθολώθη, ὁ λογικός μηχανισμός ἐχαλάσθη, ἡ ἠθική βούλησις ἐξησθένησε, τά κατώτερα ἔνστικτα ἐζήτησαν ἐπιτακτικῶς δικαιώματα, αἱ σαρκικαί ὁρμαί ὑπῆρξαν βιαιόταται, ἡ δεσποτεία παθῶν τυραννική καί ὁ ἄνθρωπος, ἐν τῇ συγχύσει του, ἐλάτρευσε τήν κτίσιν παρά τόν Κτίσαντα κατά τόν Ἀπόστολον, Ρωμ. α’ 25, οὐ μήν ἀλλά, ὅπερ τό φρικτότερον, ἐθεοποίησε τά πάθη του ἐφ’ ὅσον ἀπό τά πάθη του ἡττήθη. Διότι, ὅπως σημειώνει ὁ Ἀπ’. Πέτρος «ὦ τις ἥττηται τούτῳ καί δεδούλωται» Β’ β’ 19, κατεξευτελίσας τό θεῖον μέ τήν διαφθοράν καί τήν ἀκολασίαν, τήν ὁποίαν περιγράφει ἁδρομερῶς ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἐν α’ Ρωμ. 17 – 32. Εὐνόητον ὅτι ἡ δουλεία εἰς τά πάθη ἐπιτείνει τά θρησκευτικά, ἠθικά καί πνευματικά σκοτάδια θεμελιοῦντα τήν κόλασιν πρός τῆς αἰωνίου κολάσεως. Καί ἐκ τοῦ θανάτου τούτου δέν λυτρώνει οὔτε ἡ ἐπιστημονική γνῶσις τῶν βραχμάνων καί τῶν νεωτέρων ὑλιστῶν, οὔτε ἡ φιλοσοφία μέ τήν ἀοριστολογία της, οὔτε αἱ μηχανικαί ἀσκήσεις τῆς μυστικιζούσης Ἀνατολῆς, ἀλλ’ αὐτός ὁ Θεός, Ὅστις καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀποστατῇ Ἐκεῖνος ἐπιστατεῖ πρός σωτηρίαν τοῦ πλάσματος του.
Ἡ εἰδωλολατρική προφητεία διά τοῦ Σωκράτους ἔλεγε: «Καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν εἰ μή τινα ὁ Θεός κηδόμενος ὑμῶν ἐπιπέμψειε». Ὁ προφήτης Ἠσαΐας πρό ὀκτακοσίων π.Χ. ἐτῶν, ἐμπνεόμενος ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐτόνωσε τήν ἐλπίδα τῶν λαῶν: «Ἰσχύσατε χεῖρες ἀνειμέναι καί γόνατα παραλελυμένα· ἰσχύσατε, μή φοβεῖσθε. Ἰδού ὁ Θεός κρίσιν ἀνταποδίδωσι καί ἀνταποδώσει, αὐτός ἥξει καί σώσει ἡμᾶς». Ἠσ. ΛΕ’ 3. Καί ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους θά ἐπετυγχάνετο διά τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας διά δοθησομένου σημείου, τουτέστι διά θαύματος φέροντος τήν σφραγῖδα τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ. «Καί δώσει Κύριος αὐτός σημεῖον· ἰδού ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται Υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Εμμανουήλ» τουτέστι: μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός Ἠσ. Ζ’ 14, καί Λουκᾶ α’ 31. Καί τοῦτο προϊδών ὁ Μωϋσῆς πρό 1500 ἐτῶν διέσωσε τήν καταδικαστικήν κατά τοῦ σατανᾷ ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ. Ὅστις εἶπε πώς θά τοῦ ἔθραυε τήν κεφαλήν οὐχί σπέρμα ἀνδρός, ἀλλά γυναικός: «Καί ἔχθραν θήσω ἀνά μέσον σοῦ καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς. Αὐτός σοῦ τηρήσει τήν κεφαλήν καί σύ τηρήσεις αὐτοῦ τήν πτέρναν», διά τό πάθημα τοῦ Σταυροῦ τοῦ ἐκ Παρθένου γεννηθέντος Κυρίου.
Ἡ ἐκ Παρθένου γέννησις τοῦ Θεανθρώπου καταφαίνεται καί ἀπό τήν στιχομυθίαν μετά τοῦ Ἀγγέλου φέροντος τό σωτήριον μήνυμα τῆς ὑπερφυσικῆς γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Υπενθυμίζων τήν προφητείαν τοῦ Ἠσαΐου εἶπεν: «Εὗρες Χάριν παρά τῷ Θεῷ. Καί ἰδοῦ συλλήψει ἐν γαστρί καί τέξει Υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν… Εἶπε δέ Μαριάμ: Πῶς ἔσται τοῦτο, ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω; Καί ἀποκριθείς ὁ Ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι: δι’ ὅ καί τό γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται Υἱός Θεοῦ….. Οὐκ ἀδυνατήσει παρά τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα». Πρό τῆς θείας ἀποκαλύψεως καί τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ ἡ Παρθένος, ὑποταχθεῖσα εἰς τό ἅγιον θέλημά Του, εἶπε: «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου». Καί αὐτοστιγμεί «ὁ Λόγος Σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Ἰωάν. α’ 14, ὁ δέ «λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου εἶδε φῶς μέγα…..» Ματθ. δ’ 16, Ἠσ. Θ’ 2.
Καί ἤρξατο ἡ πρό 3500 ἐτῶν προφητευθεῖσα μέχρι τῶν ἡμερῶν μας πάλη μεταξύ φωτός καί σκότους, ψεύδους καί ἀληθείας, ὕλης καί πνεύματος, σαρκός καί ἀνωτέρων ψυχικῶν δυνάμεων μέ θεόθεν βεβαιούμενον τόν θρίαμβον τῆς Ἐκκλησίας, Ἀποκ. κεφ. ΚΑ’, καί τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, Βασιλείας ἥτις κατά τόν προφήτην Δανιήλ, «λεπτυνεῖ καί λικμήσει πάσας τάς βασιλείας» τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου β’ 44, ὁπότε, ἐν τῇ ὁλοκληρώσει της, θά ἀποκατασταθῇ ἡ διασαλευθεῖσα ἠθική τάξις, συντριβομένης τῆς κεφαλῆς τοῦ ἀρχαίου ὄφεως καί ἀφανιζομένου διά παντός τοῦ Κακοῦ, ὅπερ, φέρον καί ἐν ἑαυτῷ τήν φθοράν καί τόν θάνατον, θά αὐτοκαταστραφῇ.
Εἶναι ὅμως λυπηρόν διότι, τοῦ σατανᾶ δρῶντος σαρκοποιοῦνται οἱ ἄνθρωποι καί ἐπιβραδύνεται, ἁπλῶς ἔστω, ἡ ἐφαρμογή τοῦ Σχεδίου τοῦ Θεοῦ, καί τοῦτο διότι, ὡς τονίζει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, α’ κεφ., ἐνῶ ὁ Λυτρωτής «εἰς τά ἴδια ἦλθεν, οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον», «ὅσοι παρέλαβον αὐτόν ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ». Ἰωάνν. α’10 – 12. Καί διά τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ – δεδομένου ὅτι οἱ ἄπιστοι καί ὑλισταί ἐν τῇ φθορᾷ αὐτῶν καταφθαρήσονται – θά καλλιεργηθῇ τό πνεῦμα τῆς Ἀγάπης καί τῆς Εἰρήνης καί θά ἔλθῃ ἐποχή καθ’ ἤν «οὐ λήψεται ἔθνος ἐπ’ ἔθνος μάχαιραν, καί οὐ μή μάθωσιν ἔτι πολεμεῖν» Ἠσ. Β’ 4, διότι τό θέλει τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ, ὁ Θεός τῆς Ἀγάπης καί τῆς Εἰρήνης.
(1904 – 1992)
Ἡ Εἰκόνα καί ἡ φωτογραφία τοῦ κειμένου ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
