† Ἀρχιμανδρίτη Εὐσέβιου Ματθόπουλου
Οἱ ἀπιστοῦντες εἰς τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ δέν ἀπιστοῦσιν ἕνεκα ἐλλείψεως ἀποδείξεων.
Λέγομεν λοιπόν, ὅτι οἱ λόγοι καί αἱ ἀποδείξεις περί τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι περισσότεραι καί ἰσχυρότεραι, παρ’ ὅσαι χρειάζονται διά νά πείσουν καί νά βεβαιώσουν τελείως καί τόν μεγαλύτερον ἄπιστον καί τόν μεγαλύτερον ὑλιστήν.
Ἀλλ’ ἴσως εἴπῃ τις· ἀφοῦ εἶναι τόσον πολλαί καί τόσον ἰσχυραί αἱ περί τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποδείξεις, διατί μένουν ἐν τῇ ἀπιστίᾳ πλεῖστοι ὅσοι, καί μάλιστα ἄνθρωποι, οἵτινες θεωροῦνται πεπαιδευμένοι καί σοφοί;
Ἀπαντῶντες εἰς τοῦτο λέγομεν, ὅτι ἡ ἀπιστία αὐτῶν δέν προέρχεται ἐκ τῆς ἐλλείψεως λόγων καί ἀποδείξεων περί τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας των προέρχεται ἐξ αὐτῶν τῶν ἰδίων, μή θελόντων νά ποιήσωσι καλήν χρῆσιν τῆς ἐλευθερίας αὐτῶν, ὅπως λύσωσι καί ἀποτινάξωσι τούς δεσμούς, οἵτινες κρατοῦσιν αὐτούς εἰς τήν ἀπιστίαν.
Ποῖα εἶναι τά αἴτια, διά τά ὁποῖα οἱ ἄπιστοι δέν θέλουν νά πιστεύσουν.
Οἱ δεσμοί δέ οὗτοι εἶναι οἱ ἑξῆς:
1) Ὁ ἐγωϊσμός τῶν ψυχῶν των, ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἔχοντες μέγα καί ὑψηλόν φρόνημα περί τοῦ ἑαυτοῦ των δέν θέλουν νά δώσουν προσοχήν εἰς τό πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί πολύ περισσότερον δέν θέλουν νά ἀκούσουν ταπείνωσιν καί ὑποταγήν εἰς τό ὄνομά του. Αἱ ψυχαί των ἕνεκα τοῦ ἐγωϊσμοῦ αἰσθάνονται μίαν ἀποστροφήν πρός τό πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
2) Ἄλλος δεσμός, ὅστις κρατεῖ αὐτούς εἰς τήν ἀπιστίαν, εἶναι ἡ δόξα τοῦ κόσμου. Ἐπειδή δηλαδή οἱ μακράν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου αὐτοῦ ζῶντες ἄνθρωποι εἰρωνεύονται καί περιφρονοῦν ὡς περιωρισμένους τήν διάνοιαν τούς πιστεύοντας καί ὑπακούοντας εἰς τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, φοβούμενοι καί αὐτοί μήπως θεωρηθῶσι τοιοῦτοι, δεικνύουν ἀδιαφορίαν καί περιφρόνησιν εἰς τήν πίστιν καί τήν θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ.
3) Ἕτερος δεσμός, μή ἀφίνων αὐτούς νά πιστεύσωσιν, εἶναι αἱ ἡδοναί τῆς σαρκός, ἡ ἁμαρτία καί τά πάθη τῆς ψυχῆς. Πάντα ταῦτα εἶναι ἰσχυροί δεσμοί, οἵτινες ὑποδουλώνουν τήν ψυχήν καί τήν κάμνουν ὑποχείριον, ὥστε νά προτιμᾷ αὕτη νά δουλεύῃ εἰς αὐτά, παρά νά δώσῃ προσοχήν εἰς τό πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά ἀκολουθήσῃ τόν ἐγκρατῆ καί ἐνάρετον βίον τοῦ Εὐαγγελίου.
4) Μαζῆ δέ μέ τούς δεσμούς τούτους, ἐπειδή οὗτοι ἔχουσι ἀδιαφορίαν πρός τόν Χριστόν, ἐπενεργεῖ καί ὁ Σατανάς ἐπί τῶν ψυχῶν των καί ἀπ’ εὐθείας ὁ ἴδιος διά τῆς ὑποβολῆς διαφόρων λογισμῶν τῆς ἀπιστίας, καί διά τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχοντες ἀποστροφήν πρός τήν ἀλήθειαν, μεταδίδουν τό ψεῦδος, εἴτε δι’ ὁμιλιῶν καί λόγων προφορικῶν, εἴτε διά συγγραμμάτων καί λοιπῶν δημοσιευμάτων.
Τά αἴτια τῆς ἀπιστίας τῶν ἀπίστων βεβαιοῦνται καί ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Ὅτι δέ οὗτοι εἶναι οἱ δεσμοί, ἕνεκα τῶν ὁποίων μένουσιν ἐν τῇ ἀπιστίᾳ οἱ ἄπιστοι, καταφαίνεται καί ἐκ τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων. Βλέπομεν εἰς τά ἱερά Εὐαγγέλια, ὅτι οἱ Φαρισαῖοι καί ἐν γένει οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, καίτοι ἤκουσαν τήν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀντελήφθησαν δέ καί ἰδίοις ὄμμασιν ἀναρίθμητα θαύματα αὐτοῦ, δέν ἠθέλησαν ὅμως νά πιστεύσωσιν ἐξ ἐγωϊσμοῦ, καυχόμενοι ὅτι εἶναι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ καί μαθηταί τοῦ Μωϋσέως καί θεωροῦντες ἐξευτελισμόν νά ὀνομασθῶσι μαθηταί καί ὀπαδοί τοῦ Χριστοῦ. «Ἡμεῖς, ἔλεγον, τοῦ Μωσέως ἐσμέν μαθηταί» (Ἰωάν. θ’, 28).
Ἐπίσης μᾶς λέγουν τά ἱερά Εὐαγγέλια, ὅτι πολλοί ἐκ τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων, καίτοι ἐσωτερικῶς ἀνεγνώριζον καί ἐπίστευον τόν Χριστόν, δέν ὡμολόγουν ὅμως τήν πίστιν των αὐτήν, ἐπειδή ἤθελον νά ἀρέσωσιν εἰς τούς Φαρισαίους, οἵτινες ἦσαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί ἀπέκλειον ἐκ τῶν συναγωγῶν των τούς πιστεύοντας εἰς αὐτόν. «Καί ἐκ τῶν ἀρχόντων, λέγει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, πολλοί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν· ἀλλά διά τούς Φαρισαίους οὐχ ὡμολόγουν, ἵνα μή ἀποσυνάγωγοι γένωνται· ἠγάπησαν γάρ τήν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. ιβ’, 42 – 43). Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἐλέγχων τούς Φαρισαίους καί τούς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων διά τήν ἐξ αἰτίας τῆς κενοδοξίας των ἀπιστίαν αὐτῶν, λέγει· «Πῶς δύνασθε ὑμεῖς πιστεῦσαι, δόξαν παρ’ ἀλλήλων λαμβάνοντες, καί τήν δόξαν τήν παρά τοῦ μόνου Θεοῦ οὐ ζητεῖτε;» (Ἰωάν. ε’, 44).
Καί ἀλλαχοῦ πάλιν ὁ Χριστός βεβαιῶν ὅτι ἡ ἁμαρτία, αἱ ἡδοναί καί τά πάθη ὑποδουλώνουν τόν ἄνθρωπον καί δέν ἀφίνουν αὐτόν ἵνα πιστεύσῃ, λέγει ὅτι ἦλθεν ὁ ἴδιος εἰς τόν κόσμον ὡς ἄλλο φῶς, ἵνα φωτίσῃ τούς ἀνθρώπους καί ἐλευθερώσῃ αὐτούς ἀπό τό σκότος τῆς πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι οἱ δουλεύοντες εἰς τήν ἁμαρτίαν, ἠγάπησαν περισσότερον τήν πλάνην καί τήν ἁμαρτίαν, παρά αὐτόν τόν Χριστόν, ὅστις εἶναι φῶς πνευματικόν. Καί ἐπροτίμησαν, λέγει, τήν ἁμαρτίαν καί τήν ἀπιστίαν, διότι τά ἔργα αὐτῶν ἦσαν πονηρά καί διεστραμμένα. Διότι βεβαίως, ἐξακολουθῶν λέγει ὁ Χριστός, πᾶς ὅστις πράττει τά ἔργα τά φαῦλα καί τά παράνομα, μισεῖ τήν ἀλήθειαν, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀρετήν, ἀποστρέφεται αὐτόν τόν Χριστόν, ὅστις εἶναι φῶς τοῦ κόσμου, καί δέν ἔρχεται πρός αὐτόν, διά νά μή ἀποδειχθῶσι καί φανερωθῶσι διά τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ ὅτι εἶναι πονηρά τά ἔργα αὐτοῦ, εἰς τά ὁποῖα εἶναι ὅλως ὑποδεδουλωμένος. Ἰδού καί αὐτοί οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ. «Τό φῶς, λέγει, ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον, καί ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς· ἦν γάρ πονηρά αὐτῶν τά ἔργα. Πᾶς γάρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ» (Ἰωάν. γ’, 19 – 20).
Ὁ δέ θεῖος Παῦλος βεβαιώνων τήν ἐπενέργειαν, ἥν ἐξασκεῖ ὁ πονηρός ἐπί τῶν μή ἐχόντων τήν πρόθεσιν, τήν θέλησιν καί τήν διάθεσιν ἵνα πιστεύσωσι, λέγει, ὅτι ἐάν τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖον κηρύττομεν ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοί του, εἶναι ἄγνωστον καί κεκαλυμμένον, εἶναι οὐχί εἰς πάντας, ἀλλ’ εἰς ἐκείνους μόνον, οἵτινες ἕνεκα τῆς διεστραμμένης θελήσεώς των καί τῆς κακῆς των προθέσεως παρέδωκαν τόν ἑαυτόν των εἰς ἀπώλειαν. Τούς ἀνθρώπους δέ τούτους, λέγει, ἐτύφλωσεν ὁ Σατανᾶς, ὅστις εἶναι ὁ ἄρχων καί ὁ θεός τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου τούτου, τῶν ἀνθρώπων δηλονότι ἐκείνων, οἵτινες δέν ὑπακούουσιν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἀκολουθοῦσι τήν ἀνομίαν καί ἁμαρτίαν. Ἐσκότισεν ὁ Σατανᾶς καί διέστρεψε τόν νοῦν αὐτῶν διά νά μή ἐπιλάμψῃ εἰς αὐτούς τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπερ φανερώνει τό ὕψος τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι ἡ εἰκών καί ὁμοίωσις τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ἰδού δέ καί αὐτοί οἱ λόγοι τοῦ θείου Παύλου. «Εἰ δέ καί ἔστι κεκαλυμμένον τό Εὐαγγέλιον ἡμῶν, ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις ἐστί κεκαλυμμένον, ἐν οἷς ὁ Θεός τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσε τά νοήματα τῶν ἀπίστων εἰς τό μή αὐγάσαι αὐτοῖς τόν φωτισμόν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὅς ἐστιν εἰκών τοῦ Θεοῦ» (Β’ Κορινθ. δ’, 3 – 4).
Ἐκ πάντων τούτων καταφαίνεται, ὅτι ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας τῶν μή πιστευόντων εἰς τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ προέρχεται ἐξ αὐτῶν τῶν ἰδίων, μή θελόντων νά ἀποτινάξωσι μακράν ἑαυτῶν τά δεσμεύοντα αὐτούς πάθη.
1849 – 1929
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Εὐσέβιου Ματθόπουλου «Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ». σελ. 52. ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Η «ΖΩΗ».
Οἱ Εἰκόνες τοῦ κειμένου, ἔχουν τεθεῖ ἀπό τόν συντάκτη τῆς ἀνάρτησης.
